పెళ్ళికి నెలరోజులు ముందు పెళ్ళి కొడుకు తల్లీ-తండ్రీ విడిపోయారంటే అది చాలా లజ్జాకరమైన విషయం. వాడు చాలా బాధపడవచ్చు. పెళ్ళయ్యేవరకూ ఈ విషయాన్ని దాచిపెట్టి ఆ తరువాత వెల్లడి చేసినా, వాడికి అది అంతే అవమానం కావొచ్చు.
-ఏం చెయ్యాలో నిర్ణయించవలసింది వాడే.
ఒకటి మాత్రం నిజం.
పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన నన్ను కాదన్నా సహించాను.
నా కొడుకుని దూరంగా పెంచినా ఒప్పుకున్నాను.
నేను ఆయన్ని ఎంతగా ప్రేమించానో, అందులో వెయ్యవ వంతు ఆయన నన్ను ప్రేమించకపోయినా ఆయనతో కలిసి ఇన్నేళ్ళు జీవించాను.
కానీ ఆయన మరో ఇద్దరు స్త్రీలని మోసం చేసారంటే మాత్రం సహించలేను.
విడిపోతాను- ఆస్తితో సహా.
సాహితీ, సంకేతలని ఆయన పెంచుతారో, నాకు వదిలి పెడతారో ఆయన ఇష్టం.
ఆనందరావు చెప్పిన కథ
ఈ రాత్రి, నా జీవితంలో ఇంత విషమ పరిస్థితి తెస్తుందని, నన్ను ఇంత ఇరకాటంలో పడేస్తుందని నేను కలలో కూడా వూహించలేదు.
అసలు అర్దరాత్రి పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి ఫోన్ రావటమే నాకు అర్ధంకాని పరిస్థితి.
ఎవరో అమ్మాయి నా ఫోటో పట్టుకుని, ఫలానా ఆనందరావే నా తండ్రి అని చెప్తే - అర్ధరాత్రి బెదిరిపోతూ వెళ్ళే అవసరం నాలాటివాడికి లేదు. కేవలం కుతూహలంతోనే వెళ్ళాను. నా ప్రత్యర్ధులు ఎవరైనా నాకు చెడ్డపేరు తీసుకురావటానికి ఈ విధంగా ఆ అమ్మాయిని ప్లాంట్ చేశారేమో అనుకున్నాను. కానీ ఆ అమ్మాయిని చూశాక నీ అభిప్రాయం మార్చుకున్నాను.
చాలా అమాయకంగా, సంసారపక్షంగా వుంది ఆ అమ్మాయి.
నన్ను చూసి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. మామూలుస్థితికి తీసుకురావటానికి నాకు అరగంట పట్టింది. ఆ అమ్మాయి దగ్గిరున్నది నా ఫోటోనే. కానీ పాతిక సంవత్సరాల క్రితంది.
నన్ను చూడగానే ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో వెలుగు కనబడింది. స్వంత తండ్రినే చూసినంత ఆనందం.
ఆ అమ్మాయి తేరుకున్నాక అడిగాను. "నీ పేరేమిటి?" అని.
"దేవిక" అంది.
"మీ ఊరు?"
"వరంగల్లు"
ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా సంభాషణ ఆసక్తిగా వింటున్నాడు.
"మీ తల్లి పేరు?"
"ప్రమద్వర..."
-ఏం చెయ్యాలో నిర్ణయించవలసింది వాడే.
ఒకటి మాత్రం నిజం.
పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన నన్ను కాదన్నా సహించాను.
నా కొడుకుని దూరంగా పెంచినా ఒప్పుకున్నాను.
నేను ఆయన్ని ఎంతగా ప్రేమించానో, అందులో వెయ్యవ వంతు ఆయన నన్ను ప్రేమించకపోయినా ఆయనతో కలిసి ఇన్నేళ్ళు జీవించాను.
కానీ ఆయన మరో ఇద్దరు స్త్రీలని మోసం చేసారంటే మాత్రం సహించలేను.
విడిపోతాను- ఆస్తితో సహా.
సాహితీ, సంకేతలని ఆయన పెంచుతారో, నాకు వదిలి పెడతారో ఆయన ఇష్టం.
ఆనందరావు చెప్పిన కథ
ఈ రాత్రి, నా జీవితంలో ఇంత విషమ పరిస్థితి తెస్తుందని, నన్ను ఇంత ఇరకాటంలో పడేస్తుందని నేను కలలో కూడా వూహించలేదు.
అసలు అర్దరాత్రి పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి ఫోన్ రావటమే నాకు అర్ధంకాని పరిస్థితి.
ఎవరో అమ్మాయి నా ఫోటో పట్టుకుని, ఫలానా ఆనందరావే నా తండ్రి అని చెప్తే - అర్ధరాత్రి బెదిరిపోతూ వెళ్ళే అవసరం నాలాటివాడికి లేదు. కేవలం కుతూహలంతోనే వెళ్ళాను. నా ప్రత్యర్ధులు ఎవరైనా నాకు చెడ్డపేరు తీసుకురావటానికి ఈ విధంగా ఆ అమ్మాయిని ప్లాంట్ చేశారేమో అనుకున్నాను. కానీ ఆ అమ్మాయిని చూశాక నీ అభిప్రాయం మార్చుకున్నాను.
చాలా అమాయకంగా, సంసారపక్షంగా వుంది ఆ అమ్మాయి.
నన్ను చూసి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. మామూలుస్థితికి తీసుకురావటానికి నాకు అరగంట పట్టింది. ఆ అమ్మాయి దగ్గిరున్నది నా ఫోటోనే. కానీ పాతిక సంవత్సరాల క్రితంది.
నన్ను చూడగానే ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో వెలుగు కనబడింది. స్వంత తండ్రినే చూసినంత ఆనందం.
ఆ అమ్మాయి తేరుకున్నాక అడిగాను. "నీ పేరేమిటి?" అని.
"దేవిక" అంది.
"మీ ఊరు?"
"వరంగల్లు"
ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా సంభాషణ ఆసక్తిగా వింటున్నాడు.
"మీ తల్లి పేరు?"
"ప్రమద్వర..."
నాలో ఏదో అనుమానం అగ్నిపర్వతంలా బ్రద్దలైంది. "ఏ ప్రమద్వర?"
"అయినంపూడి ప్రమద్వర" అంది. ఆ అమ్మాయి మాటల్లో నాపట్ల వెటకారం ధ్వనించిందేమో నేను గుర్తించలేదు. అప్పటికే నా చుట్టూ ప్రపంచం గిర్రున తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది. ప్ర... మ... ద్వ...ర. ఈ అమ్మాయి ప్రమద్వర కూతురు.
ఆమె చేతిలో నా ఫోటో!
"ఈ ఫోటో ఎవరిచ్చారు?"
"అమ్మిచ్చింది".
"మీ అన్నగారి పేరేమిటన్నావ్?"
ఆ అమ్మాయి నా వంక అదోలా చూసి మొహం తిప్పేసుకుంది. ఆ తిప్పుకోవటంలో, "ఎన్నిసార్లు చెప్పను? నువ్వే నా తండ్రివి" అన్న సమాధానం వుంది.
లేచి గదిలో ఇటూ అటూ పచార్లు చేయసాగారు. ముందు నా రక్తపు పోటు తగ్గితే తప్ప ఇంకో ప్రశ్న వేసే స్థితిలో లేను. కాస్త సర్దుకున్నాక- నా జీవితం- ఇన్నాళ్ళూ దేనికోసమైతే ఎదురు చూశానో- ఏ ఆచూకీ కోసం తపించిపోయానో ఆ ప్రశ్న వేశాను.
"అన్నయ్యెక్కడ?"
ఆ అమ్మాయి తలెత్తింది.
ఆ మాత్రం ఆలస్యంకూడా భరించలేక పోయాను. విసురుగా దగ్గరికి వెళ్ళాను. అన్నయ్యెక్కడ? అన్నయ్యెక్కడ? నీ అన్నయ్య ఎక్కడ? ఒకే ప్రశ్న వేయి ప్రశ్నలుగా ఆమెను నా చూపులోంచి చుట్టుముట్టింది.
"అన్నయ్యెవరు?" అంది ఆ సమాధానంలో నిజాయితీకి షాక్ అయ్యాను. కానీ నేను వూహించని సమాధానం అది.
"గోపీచంద్... నీ అన్నయ్య" అన్నాను.
"నాకు అన్నయ్య లెవరూ లేరు".
"లేరా...?" రెట్టించాను.
"లేరు".
"అమ్మ ఎక్కడుంది?" ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
"మీ అమ్మ.....ప్రమద్వర....అమ్మెక్కడుంది?"
"అమ్మ చచ్చిపోయింది" తల దించుకుని సమాధానం యిచ్చింది.
నా చేతుల్లోంచి కారు తాళాలు అప్రయత్నంగా జారిపోయాయి.
కుర్చీలో కుప్పకూలిపోయాను.
ప్రమద్వర చచ్చిపోయింది.
ప్రమద్వర ఇక లేదు!
నీటిపొర కంటిచుట్టూ కనబడకుండా చేయటానికి విఫల ప్రయత్నం చేయవలసి వచ్చింది. సర్దుకోవటానికి అయిదు నిమిషాలు పట్టింది.
"నీకు నిజంగా నీ అన్నయ్య గురించి తెలీదా?"
ఆమె తల అడ్డంగా వూపుతూ, "ఊహు, నాకసలు అన్నయ్య వున్నట్టే తెలీదు" అంది.
"అమ్మ చచ్చిపోయి ఎంతకాలం అయింది?"
"రెండు నెలలు".
మిగతాది నాకు అర్ధం అయింది. తల్లి మరణంతో ఈ అమ్మాయి చేతిలో వున్న ఒక్క ఆధారంతో బయల్దేరి వుంటుంది. ఎవరో మోసగాళ్ళ వలయంలో ఇరుక్కుపోయి అదృష్టవశాత్తు ఈ రాత్రి బయటపడింది. తన కూతురు కింత ఘోరమైన స్థితి దాపురించిందంటే ఆమె ఆత్మ వూరుకోదు. నన్ను క్షమించదు.
నేనొక నిర్ణయానికి వచ్చాను.
ప్రమద్వర ఇంతకాలం ఎక్కడుంది- ఏం చేసిందని ఆమె కూతుర్ని అడగటం నాకు ఇష్టంలేదు. ఆ అమ్మాయి చెప్పే సమాధానం ఎలా వినవలసి వస్తుందో...
బహుశా తన కూతురికీ సమాజంలో ఒక స్థానం కలిగించటానికి నేనే తన తండ్రినని చెప్పిందేమో?
ఆ బాధ్యత నేను పూర్తి చేస్తాను.
ఈ నిర్ణయానికి రాగానే నా మనసు తేలికపడింది.
"అయినంపూడి ప్రమద్వర" అంది. ఆ అమ్మాయి మాటల్లో నాపట్ల వెటకారం ధ్వనించిందేమో నేను గుర్తించలేదు. అప్పటికే నా చుట్టూ ప్రపంచం గిర్రున తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది. ప్ర... మ... ద్వ...ర. ఈ అమ్మాయి ప్రమద్వర కూతురు.
ఆమె చేతిలో నా ఫోటో!
"ఈ ఫోటో ఎవరిచ్చారు?"
"అమ్మిచ్చింది".
"మీ అన్నగారి పేరేమిటన్నావ్?"
ఆ అమ్మాయి నా వంక అదోలా చూసి మొహం తిప్పేసుకుంది. ఆ తిప్పుకోవటంలో, "ఎన్నిసార్లు చెప్పను? నువ్వే నా తండ్రివి" అన్న సమాధానం వుంది.
లేచి గదిలో ఇటూ అటూ పచార్లు చేయసాగారు. ముందు నా రక్తపు పోటు తగ్గితే తప్ప ఇంకో ప్రశ్న వేసే స్థితిలో లేను. కాస్త సర్దుకున్నాక- నా జీవితం- ఇన్నాళ్ళూ దేనికోసమైతే ఎదురు చూశానో- ఏ ఆచూకీ కోసం తపించిపోయానో ఆ ప్రశ్న వేశాను.
"అన్నయ్యెక్కడ?"
ఆ అమ్మాయి తలెత్తింది.
ఆ మాత్రం ఆలస్యంకూడా భరించలేక పోయాను. విసురుగా దగ్గరికి వెళ్ళాను. అన్నయ్యెక్కడ? అన్నయ్యెక్కడ? నీ అన్నయ్య ఎక్కడ? ఒకే ప్రశ్న వేయి ప్రశ్నలుగా ఆమెను నా చూపులోంచి చుట్టుముట్టింది.
"అన్నయ్యెవరు?" అంది ఆ సమాధానంలో నిజాయితీకి షాక్ అయ్యాను. కానీ నేను వూహించని సమాధానం అది.
"గోపీచంద్... నీ అన్నయ్య" అన్నాను.
"నాకు అన్నయ్య లెవరూ లేరు".
"లేరా...?" రెట్టించాను.
"లేరు".
"అమ్మ ఎక్కడుంది?" ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
"మీ అమ్మ.....ప్రమద్వర....అమ్మెక్కడుంది?"
"అమ్మ చచ్చిపోయింది" తల దించుకుని సమాధానం యిచ్చింది.
నా చేతుల్లోంచి కారు తాళాలు అప్రయత్నంగా జారిపోయాయి.
కుర్చీలో కుప్పకూలిపోయాను.
ప్రమద్వర చచ్చిపోయింది.
ప్రమద్వర ఇక లేదు!
నీటిపొర కంటిచుట్టూ కనబడకుండా చేయటానికి విఫల ప్రయత్నం చేయవలసి వచ్చింది. సర్దుకోవటానికి అయిదు నిమిషాలు పట్టింది.
"నీకు నిజంగా నీ అన్నయ్య గురించి తెలీదా?"
ఆమె తల అడ్డంగా వూపుతూ, "ఊహు, నాకసలు అన్నయ్య వున్నట్టే తెలీదు" అంది.
"అమ్మ చచ్చిపోయి ఎంతకాలం అయింది?"
"రెండు నెలలు".
మిగతాది నాకు అర్ధం అయింది. తల్లి మరణంతో ఈ అమ్మాయి చేతిలో వున్న ఒక్క ఆధారంతో బయల్దేరి వుంటుంది. ఎవరో మోసగాళ్ళ వలయంలో ఇరుక్కుపోయి అదృష్టవశాత్తు ఈ రాత్రి బయటపడింది. తన కూతురు కింత ఘోరమైన స్థితి దాపురించిందంటే ఆమె ఆత్మ వూరుకోదు. నన్ను క్షమించదు.
నేనొక నిర్ణయానికి వచ్చాను.
ప్రమద్వర ఇంతకాలం ఎక్కడుంది- ఏం చేసిందని ఆమె కూతుర్ని అడగటం నాకు ఇష్టంలేదు. ఆ అమ్మాయి చెప్పే సమాధానం ఎలా వినవలసి వస్తుందో...
బహుశా తన కూతురికీ సమాజంలో ఒక స్థానం కలిగించటానికి నేనే తన తండ్రినని చెప్పిందేమో?
ఆ బాధ్యత నేను పూర్తి చేస్తాను.
ఈ నిర్ణయానికి రాగానే నా మనసు తేలికపడింది.
పెళ్ళికి నెలరోజులు ముందు పెళ్ళి కొడుకు తల్లీ-తండ్రీ విడిపోయారంటే అది చాలా లజ్జాకరమైన విషయం. వాడు చాలా బాధపడవచ్చు. పెళ్ళయ్యేవరకూ ఈ విషయాన్ని దాచిపెట్టి ఆ తరువాత వెల్లడి చేసినా, వాడికి అది అంతే అవమానం కావొచ్చు.
-ఏం చెయ్యాలో నిర్ణయించవలసింది వాడే.
ఒకటి మాత్రం నిజం.
పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన నన్ను కాదన్నా సహించాను.
నా కొడుకుని దూరంగా పెంచినా ఒప్పుకున్నాను.
నేను ఆయన్ని ఎంతగా ప్రేమించానో, అందులో వెయ్యవ వంతు ఆయన నన్ను ప్రేమించకపోయినా ఆయనతో కలిసి ఇన్నేళ్ళు జీవించాను.
కానీ ఆయన మరో ఇద్దరు స్త్రీలని మోసం చేసారంటే మాత్రం సహించలేను.
విడిపోతాను- ఆస్తితో సహా.
సాహితీ, సంకేతలని ఆయన పెంచుతారో, నాకు వదిలి పెడతారో ఆయన ఇష్టం.
ఆనందరావు చెప్పిన కథ
ఈ రాత్రి, నా జీవితంలో ఇంత విషమ పరిస్థితి తెస్తుందని, నన్ను ఇంత ఇరకాటంలో పడేస్తుందని నేను కలలో కూడా వూహించలేదు.
అసలు అర్దరాత్రి పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి ఫోన్ రావటమే నాకు అర్ధంకాని పరిస్థితి.
ఎవరో అమ్మాయి నా ఫోటో పట్టుకుని, ఫలానా ఆనందరావే నా తండ్రి అని చెప్తే - అర్ధరాత్రి బెదిరిపోతూ వెళ్ళే అవసరం నాలాటివాడికి లేదు. కేవలం కుతూహలంతోనే వెళ్ళాను. నా ప్రత్యర్ధులు ఎవరైనా నాకు చెడ్డపేరు తీసుకురావటానికి ఈ విధంగా ఆ అమ్మాయిని ప్లాంట్ చేశారేమో అనుకున్నాను. కానీ ఆ అమ్మాయిని చూశాక నీ అభిప్రాయం మార్చుకున్నాను.
చాలా అమాయకంగా, సంసారపక్షంగా వుంది ఆ అమ్మాయి.
నన్ను చూసి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. మామూలుస్థితికి తీసుకురావటానికి నాకు అరగంట పట్టింది. ఆ అమ్మాయి దగ్గిరున్నది నా ఫోటోనే. కానీ పాతిక సంవత్సరాల క్రితంది.
నన్ను చూడగానే ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో వెలుగు కనబడింది. స్వంత తండ్రినే చూసినంత ఆనందం.
ఆ అమ్మాయి తేరుకున్నాక అడిగాను. "నీ పేరేమిటి?" అని.
"దేవిక" అంది.
"మీ ఊరు?"
"వరంగల్లు"
ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా సంభాషణ ఆసక్తిగా వింటున్నాడు.
"మీ తల్లి పేరు?"
"ప్రమద్వర..."
-ఏం చెయ్యాలో నిర్ణయించవలసింది వాడే.
ఒకటి మాత్రం నిజం.
పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన నన్ను కాదన్నా సహించాను.
నా కొడుకుని దూరంగా పెంచినా ఒప్పుకున్నాను.
నేను ఆయన్ని ఎంతగా ప్రేమించానో, అందులో వెయ్యవ వంతు ఆయన నన్ను ప్రేమించకపోయినా ఆయనతో కలిసి ఇన్నేళ్ళు జీవించాను.
కానీ ఆయన మరో ఇద్దరు స్త్రీలని మోసం చేసారంటే మాత్రం సహించలేను.
విడిపోతాను- ఆస్తితో సహా.
సాహితీ, సంకేతలని ఆయన పెంచుతారో, నాకు వదిలి పెడతారో ఆయన ఇష్టం.
ఆనందరావు చెప్పిన కథ
ఈ రాత్రి, నా జీవితంలో ఇంత విషమ పరిస్థితి తెస్తుందని, నన్ను ఇంత ఇరకాటంలో పడేస్తుందని నేను కలలో కూడా వూహించలేదు.
అసలు అర్దరాత్రి పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి ఫోన్ రావటమే నాకు అర్ధంకాని పరిస్థితి.
ఎవరో అమ్మాయి నా ఫోటో పట్టుకుని, ఫలానా ఆనందరావే నా తండ్రి అని చెప్తే - అర్ధరాత్రి బెదిరిపోతూ వెళ్ళే అవసరం నాలాటివాడికి లేదు. కేవలం కుతూహలంతోనే వెళ్ళాను. నా ప్రత్యర్ధులు ఎవరైనా నాకు చెడ్డపేరు తీసుకురావటానికి ఈ విధంగా ఆ అమ్మాయిని ప్లాంట్ చేశారేమో అనుకున్నాను. కానీ ఆ అమ్మాయిని చూశాక నీ అభిప్రాయం మార్చుకున్నాను.
చాలా అమాయకంగా, సంసారపక్షంగా వుంది ఆ అమ్మాయి.
నన్ను చూసి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. మామూలుస్థితికి తీసుకురావటానికి నాకు అరగంట పట్టింది. ఆ అమ్మాయి దగ్గిరున్నది నా ఫోటోనే. కానీ పాతిక సంవత్సరాల క్రితంది.
నన్ను చూడగానే ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో వెలుగు కనబడింది. స్వంత తండ్రినే చూసినంత ఆనందం.
ఆ అమ్మాయి తేరుకున్నాక అడిగాను. "నీ పేరేమిటి?" అని.
"దేవిక" అంది.
"మీ ఊరు?"
"వరంగల్లు"
ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా సంభాషణ ఆసక్తిగా వింటున్నాడు.
"మీ తల్లి పేరు?"
"ప్రమద్వర..."
నాలో ఏదో అనుమానం అగ్నిపర్వతంలా బ్రద్దలైంది. "ఏ ప్రమద్వర?"
"అయినంపూడి ప్రమద్వర" అంది. ఆ అమ్మాయి మాటల్లో నాపట్ల వెటకారం ధ్వనించిందేమో నేను గుర్తించలేదు. అప్పటికే నా చుట్టూ ప్రపంచం గిర్రున తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది. ప్ర... మ... ద్వ...ర. ఈ అమ్మాయి ప్రమద్వర కూతురు.
ఆమె చేతిలో నా ఫోటో!
"ఈ ఫోటో ఎవరిచ్చారు?"
"అమ్మిచ్చింది".
"మీ అన్నగారి పేరేమిటన్నావ్?"
ఆ అమ్మాయి నా వంక అదోలా చూసి మొహం తిప్పేసుకుంది. ఆ తిప్పుకోవటంలో, "ఎన్నిసార్లు చెప్పను? నువ్వే నా తండ్రివి" అన్న సమాధానం వుంది.
లేచి గదిలో ఇటూ అటూ పచార్లు చేయసాగారు. ముందు నా రక్తపు పోటు తగ్గితే తప్ప ఇంకో ప్రశ్న వేసే స్థితిలో లేను. కాస్త సర్దుకున్నాక- నా జీవితం- ఇన్నాళ్ళూ దేనికోసమైతే ఎదురు చూశానో- ఏ ఆచూకీ కోసం తపించిపోయానో ఆ ప్రశ్న వేశాను.
"అన్నయ్యెక్కడ?"
ఆ అమ్మాయి తలెత్తింది.
ఆ మాత్రం ఆలస్యంకూడా భరించలేక పోయాను. విసురుగా దగ్గరికి వెళ్ళాను. అన్నయ్యెక్కడ? అన్నయ్యెక్కడ? నీ అన్నయ్య ఎక్కడ? ఒకే ప్రశ్న వేయి ప్రశ్నలుగా ఆమెను నా చూపులోంచి చుట్టుముట్టింది.
"అన్నయ్యెవరు?" అంది ఆ సమాధానంలో నిజాయితీకి షాక్ అయ్యాను. కానీ నేను వూహించని సమాధానం అది.
"గోపీచంద్... నీ అన్నయ్య" అన్నాను.
"నాకు అన్నయ్య లెవరూ లేరు".
"లేరా...?" రెట్టించాను.
"లేరు".
"అమ్మ ఎక్కడుంది?" ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
"మీ అమ్మ.....ప్రమద్వర....అమ్మెక్కడుంది?"
"అమ్మ చచ్చిపోయింది" తల దించుకుని సమాధానం యిచ్చింది.
నా చేతుల్లోంచి కారు తాళాలు అప్రయత్నంగా జారిపోయాయి.
కుర్చీలో కుప్పకూలిపోయాను.
ప్రమద్వర చచ్చిపోయింది.
ప్రమద్వర ఇక లేదు!
నీటిపొర కంటిచుట్టూ కనబడకుండా చేయటానికి విఫల ప్రయత్నం చేయవలసి వచ్చింది. సర్దుకోవటానికి అయిదు నిమిషాలు పట్టింది.
"నీకు నిజంగా నీ అన్నయ్య గురించి తెలీదా?"
ఆమె తల అడ్డంగా వూపుతూ, "ఊహు, నాకసలు అన్నయ్య వున్నట్టే తెలీదు" అంది.
"అమ్మ చచ్చిపోయి ఎంతకాలం అయింది?"
"రెండు నెలలు".
మిగతాది నాకు అర్ధం అయింది. తల్లి మరణంతో ఈ అమ్మాయి చేతిలో వున్న ఒక్క ఆధారంతో బయల్దేరి వుంటుంది. ఎవరో మోసగాళ్ళ వలయంలో ఇరుక్కుపోయి అదృష్టవశాత్తు ఈ రాత్రి బయటపడింది. తన కూతురు కింత ఘోరమైన స్థితి దాపురించిందంటే ఆమె ఆత్మ వూరుకోదు. నన్ను క్షమించదు.
నేనొక నిర్ణయానికి వచ్చాను.
ప్రమద్వర ఇంతకాలం ఎక్కడుంది- ఏం చేసిందని ఆమె కూతుర్ని అడగటం నాకు ఇష్టంలేదు. ఆ అమ్మాయి చెప్పే సమాధానం ఎలా వినవలసి వస్తుందో...
బహుశా తన కూతురికీ సమాజంలో ఒక స్థానం కలిగించటానికి నేనే తన తండ్రినని చెప్పిందేమో?
ఆ బాధ్యత నేను పూర్తి చేస్తాను.
ఈ నిర్ణయానికి రాగానే నా మనసు తేలికపడింది.
"అయినంపూడి ప్రమద్వర" అంది. ఆ అమ్మాయి మాటల్లో నాపట్ల వెటకారం ధ్వనించిందేమో నేను గుర్తించలేదు. అప్పటికే నా చుట్టూ ప్రపంచం గిర్రున తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది. ప్ర... మ... ద్వ...ర. ఈ అమ్మాయి ప్రమద్వర కూతురు.
ఆమె చేతిలో నా ఫోటో!
"ఈ ఫోటో ఎవరిచ్చారు?"
"అమ్మిచ్చింది".
"మీ అన్నగారి పేరేమిటన్నావ్?"
ఆ అమ్మాయి నా వంక అదోలా చూసి మొహం తిప్పేసుకుంది. ఆ తిప్పుకోవటంలో, "ఎన్నిసార్లు చెప్పను? నువ్వే నా తండ్రివి" అన్న సమాధానం వుంది.
లేచి గదిలో ఇటూ అటూ పచార్లు చేయసాగారు. ముందు నా రక్తపు పోటు తగ్గితే తప్ప ఇంకో ప్రశ్న వేసే స్థితిలో లేను. కాస్త సర్దుకున్నాక- నా జీవితం- ఇన్నాళ్ళూ దేనికోసమైతే ఎదురు చూశానో- ఏ ఆచూకీ కోసం తపించిపోయానో ఆ ప్రశ్న వేశాను.
"అన్నయ్యెక్కడ?"
ఆ అమ్మాయి తలెత్తింది.
ఆ మాత్రం ఆలస్యంకూడా భరించలేక పోయాను. విసురుగా దగ్గరికి వెళ్ళాను. అన్నయ్యెక్కడ? అన్నయ్యెక్కడ? నీ అన్నయ్య ఎక్కడ? ఒకే ప్రశ్న వేయి ప్రశ్నలుగా ఆమెను నా చూపులోంచి చుట్టుముట్టింది.
"అన్నయ్యెవరు?" అంది ఆ సమాధానంలో నిజాయితీకి షాక్ అయ్యాను. కానీ నేను వూహించని సమాధానం అది.
"గోపీచంద్... నీ అన్నయ్య" అన్నాను.
"నాకు అన్నయ్య లెవరూ లేరు".
"లేరా...?" రెట్టించాను.
"లేరు".
"అమ్మ ఎక్కడుంది?" ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
"మీ అమ్మ.....ప్రమద్వర....అమ్మెక్కడుంది?"
"అమ్మ చచ్చిపోయింది" తల దించుకుని సమాధానం యిచ్చింది.
నా చేతుల్లోంచి కారు తాళాలు అప్రయత్నంగా జారిపోయాయి.
కుర్చీలో కుప్పకూలిపోయాను.
ప్రమద్వర చచ్చిపోయింది.
ప్రమద్వర ఇక లేదు!
నీటిపొర కంటిచుట్టూ కనబడకుండా చేయటానికి విఫల ప్రయత్నం చేయవలసి వచ్చింది. సర్దుకోవటానికి అయిదు నిమిషాలు పట్టింది.
"నీకు నిజంగా నీ అన్నయ్య గురించి తెలీదా?"
ఆమె తల అడ్డంగా వూపుతూ, "ఊహు, నాకసలు అన్నయ్య వున్నట్టే తెలీదు" అంది.
"అమ్మ చచ్చిపోయి ఎంతకాలం అయింది?"
"రెండు నెలలు".
మిగతాది నాకు అర్ధం అయింది. తల్లి మరణంతో ఈ అమ్మాయి చేతిలో వున్న ఒక్క ఆధారంతో బయల్దేరి వుంటుంది. ఎవరో మోసగాళ్ళ వలయంలో ఇరుక్కుపోయి అదృష్టవశాత్తు ఈ రాత్రి బయటపడింది. తన కూతురు కింత ఘోరమైన స్థితి దాపురించిందంటే ఆమె ఆత్మ వూరుకోదు. నన్ను క్షమించదు.
నేనొక నిర్ణయానికి వచ్చాను.
ప్రమద్వర ఇంతకాలం ఎక్కడుంది- ఏం చేసిందని ఆమె కూతుర్ని అడగటం నాకు ఇష్టంలేదు. ఆ అమ్మాయి చెప్పే సమాధానం ఎలా వినవలసి వస్తుందో...
బహుశా తన కూతురికీ సమాజంలో ఒక స్థానం కలిగించటానికి నేనే తన తండ్రినని చెప్పిందేమో?
ఆ బాధ్యత నేను పూర్తి చేస్తాను.
ఈ నిర్ణయానికి రాగానే నా మనసు తేలికపడింది.
ఆ విధి నా భార్య అయిన తరళ రూపంలో రావటం అన్నిటికన్నా దురదృష్టకరం.
* * *
ఇంటి కొస్తూన్నంతసేపూ నా ఆలోచన్లు నా కొడుకుచుట్టూనే తిరుగుతూ వున్నాయి. వాడికి ఇరవై రెండేళ్ళు వుంటాయి - ఈపాటికి. ప్రబంధ్ లా వుండి వుంటాడా...
లేదు. ప్రమద్వర పెంపకంలో ఇంకా దృఢంగా- ఇంకా తెలివితేటల్తో- ఇంకా పెద్ద పొజిషన్ లో...
ఏ పడవ గెల్చింది? ప్రబంధా? గోపీచందా?
గోదావరి ఒడ్డున తరళా, ప్రమద్వారా వెన్నెల్లో నిలబడి నీళ్ళలోకి పడవలు వదిలేవారు. నేను జడ్జిని ఎప్పుడూ తరళనే గెలిపించేవాడిని. తరళ పెంకితనం మా ఇద్దరికీ తెలుసు. ఓడిపోతే సహించేది కాదు. కార్తీకపౌర్ణమి రోజు వెన్నెల్లో గోదావరిలో ఇద్దరూ దీపాలు వదిలిన రోజు చూపుడు వేలు గోటితో ప్రమద్వర వదిలే దీపపు ఆకుకి రంధ్రం చేసి, ఏమీ ఎరగనట్టు వూరుకుంది. నాకు బాగా జ్ఞాపకం నాలుగు గజాలు వెళ్ళగానే ప్రమద్వర వదిలిన దీపం మునిగిపోయింది. తరళ చిన్నపిల్లలా చప్పట్లు కొట్టి, "నేనే గెల్చాను. నేనే గెల్చను" అంటూ అరవసాగింది. కార్తీకపౌర్ణమి రోజు ఎవరి దీపం ఎక్కువ దూరం వెళ్తే వారి అదృష్టం అంత బావుంటుందట, నాకు తరళ మీద కోపం రాలేదు. అసహ్యం వేసింది. ప్రమద్వర మాత్రం నవ్వుతూ చూసింది. 'ఒసే తరళా! నా జాతకం కన్నా నీది బావుంటుంది అని చెప్పటానికి ఈ వెన్నెల్లో గోదారీ, వదిలే దీపాలూ కావాలా? అదెలాగూ బాగానే వుంటుంది' అంది. ఆ తరువాత కలుసుకున్నప్పుడు చెప్పాను. "ఆ రాక్షసి దీపం క్రింద ఆకుకి రంధ్రం చేసింది ప్రమదా" అని ఆమె నవ్వి "నాకు తెలుసు. నేనూ చూశాను" అంది క్లుప్తంగా, ఆ నవ్వు భూదేవిని గుర్తుకు తెచ్చింది. అవతలివాళ్ళ పిచ్చితనాన్ని తమ సహనంతో చిరునవ్వుగా మార్చుకోగల వాళ్ళకే వస్తుంది ఆ పోలిక.
తరళ నిజంగా జీవితంలో కూడా అలాగే సాధించుకుంది తనకి కావల్సింది!
తన దీపాన్ని తీసుకుని ప్రమద్వర వెళ్ళిపోయింది.
కనీసం ఈ పోటీలోనైనా ప్రమద్వర గెలుస్తుంది అనుకున్నాడు. ప్రబంధ్ కన్నా గోపీచంద్, నేను గర్వించే కొడుగ్గా నాకు కనపడతాడనుకున్నాను. కానీ ఇదేమిటి? నా ప్రమద్వర జీవితం ఇలా అర్దాంతరంగా ముగిసిపోయిందా? గోపీచంద్ ని వృద్దిలోకి తీసుకురాలేక పోయిందా! హీనాతిహీనమైన స్థితిలో ప్రాణాలు కోల్పోవలసి వచ్చిందా?
ఆలోచన్లతో ఇంటికొచ్చేసరికి తరళ ఇంట్లో లేదు.
ఎక్కడికి వెళ్ళిందో ఎవరూ చెప్పలేకపోయారు. కారు తీసుకుని వెళ్ళిందని వాచ్ మన్ చెప్పాడు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది. మా వెనుక కారు సంగతి. తనే నేమో అన్న అనుమానం కలిగింది.
అయిపోయింది మా సంసారం అగ్నిపర్వతంలా బ్రద్దలవబోతూంది అని తెలిసిపోయింది కానీ నా భార్య అతి తెలివిగా సంభాషణ ప్రారంభించింది.
"ఇందిర కూతురు శ్రీదేవి కూడా వచ్చింది" అంది.
"ఎక్కణ్ణుంచి?" అని అడిగాను.
"విజయనగరం నుంచి" అంది. ఆ వెటకారానికి లాగిపెట్టి కొడదామనుకున్నాను. అలా కొట్టటమే జరగాల్సి వస్తే ఈ పాటికి ఆమె చెంప లక్షసార్లు మ్రోగి వుండేది. మా శోభనం జరిగిన మొదటిరోజే! నా చుట్టూ పన్నిన వల, నేను మోసపోయిన విధానం- వీటికి నేనే కాకుండా ఇంకెవరైనా అయితే, అక్కడికక్కడే దాని ప్రాణాలు తీసి వుండేవారు. (క్షమించండి ఆవేశంలో భార్యని 'దాన్ని' అని సంబోధిస్తున్నాను.)
"నువ్వూ బంజారాకి వచ్చావా?" అన్నాను ఏమీ తెలియనట్టు మళ్ళీ వెటకారంగానే "భాగ్యేశ్వరి మరో అరగంటలో మనదేశం వస్తోంది" అంది. నిజంగా తనకి మతిపోయిందనే అనుకున్నాను. శ్రీదేవి అంటుంది. ఇందిర అంటుంది. కొంచెం సేపు విజయనగరం అంటుంది. ఇప్పుడెవరో భాగ్యేశ్వరి....అంటుంది. కొంచెం సేపు విజయనగరం అంటుంది. ఇప్పుడెవరో భాగ్యేశ్వరి...
"ఆవిడెవరు?" అన్నాను.
అప్పుడు బయటపడింది గోపీచంద్ పేరు....ఏ పేరైతే ఇరవై సంవత్సరాలకు పైగా నా హృదయంలో గుండెకన్నా ఎక్కువసార్లు కొట్టుకుందో- ఆ పేరు!
సరిగ్గా అయిదు నిమిషాల తరువాత మా కారు వేగంగా ఎయిర్ పోర్టు వైపు వెళ్తూంది. నేనేమీ మాట్లాడలేదు. తరళ లాటి మూర్ఖురాలు ఏం చెప్పినా వినదు. అందులోనూ ఇంత పత్తేదారు పనిచేసి ఏదో సాధించిన దాన్లా నన్ను సాధించే మూడ్ లో వున్నప్పుడు చెప్పటం కూడా అనవసరం!
-ఎయిర్ పోర్ట్ లో విమానం ఏమీలేదు.
* * *
ఇంటి కొస్తూన్నంతసేపూ నా ఆలోచన్లు నా కొడుకుచుట్టూనే తిరుగుతూ వున్నాయి. వాడికి ఇరవై రెండేళ్ళు వుంటాయి - ఈపాటికి. ప్రబంధ్ లా వుండి వుంటాడా...
లేదు. ప్రమద్వర పెంపకంలో ఇంకా దృఢంగా- ఇంకా తెలివితేటల్తో- ఇంకా పెద్ద పొజిషన్ లో...
ఏ పడవ గెల్చింది? ప్రబంధా? గోపీచందా?
గోదావరి ఒడ్డున తరళా, ప్రమద్వారా వెన్నెల్లో నిలబడి నీళ్ళలోకి పడవలు వదిలేవారు. నేను జడ్జిని ఎప్పుడూ తరళనే గెలిపించేవాడిని. తరళ పెంకితనం మా ఇద్దరికీ తెలుసు. ఓడిపోతే సహించేది కాదు. కార్తీకపౌర్ణమి రోజు వెన్నెల్లో గోదావరిలో ఇద్దరూ దీపాలు వదిలిన రోజు చూపుడు వేలు గోటితో ప్రమద్వర వదిలే దీపపు ఆకుకి రంధ్రం చేసి, ఏమీ ఎరగనట్టు వూరుకుంది. నాకు బాగా జ్ఞాపకం నాలుగు గజాలు వెళ్ళగానే ప్రమద్వర వదిలిన దీపం మునిగిపోయింది. తరళ చిన్నపిల్లలా చప్పట్లు కొట్టి, "నేనే గెల్చాను. నేనే గెల్చను" అంటూ అరవసాగింది. కార్తీకపౌర్ణమి రోజు ఎవరి దీపం ఎక్కువ దూరం వెళ్తే వారి అదృష్టం అంత బావుంటుందట, నాకు తరళ మీద కోపం రాలేదు. అసహ్యం వేసింది. ప్రమద్వర మాత్రం నవ్వుతూ చూసింది. 'ఒసే తరళా! నా జాతకం కన్నా నీది బావుంటుంది అని చెప్పటానికి ఈ వెన్నెల్లో గోదారీ, వదిలే దీపాలూ కావాలా? అదెలాగూ బాగానే వుంటుంది' అంది. ఆ తరువాత కలుసుకున్నప్పుడు చెప్పాను. "ఆ రాక్షసి దీపం క్రింద ఆకుకి రంధ్రం చేసింది ప్రమదా" అని ఆమె నవ్వి "నాకు తెలుసు. నేనూ చూశాను" అంది క్లుప్తంగా, ఆ నవ్వు భూదేవిని గుర్తుకు తెచ్చింది. అవతలివాళ్ళ పిచ్చితనాన్ని తమ సహనంతో చిరునవ్వుగా మార్చుకోగల వాళ్ళకే వస్తుంది ఆ పోలిక.
తరళ నిజంగా జీవితంలో కూడా అలాగే సాధించుకుంది తనకి కావల్సింది!
తన దీపాన్ని తీసుకుని ప్రమద్వర వెళ్ళిపోయింది.
కనీసం ఈ పోటీలోనైనా ప్రమద్వర గెలుస్తుంది అనుకున్నాడు. ప్రబంధ్ కన్నా గోపీచంద్, నేను గర్వించే కొడుగ్గా నాకు కనపడతాడనుకున్నాను. కానీ ఇదేమిటి? నా ప్రమద్వర జీవితం ఇలా అర్దాంతరంగా ముగిసిపోయిందా? గోపీచంద్ ని వృద్దిలోకి తీసుకురాలేక పోయిందా! హీనాతిహీనమైన స్థితిలో ప్రాణాలు కోల్పోవలసి వచ్చిందా?
ఆలోచన్లతో ఇంటికొచ్చేసరికి తరళ ఇంట్లో లేదు.
ఎక్కడికి వెళ్ళిందో ఎవరూ చెప్పలేకపోయారు. కారు తీసుకుని వెళ్ళిందని వాచ్ మన్ చెప్పాడు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది. మా వెనుక కారు సంగతి. తనే నేమో అన్న అనుమానం కలిగింది.
అయిపోయింది మా సంసారం అగ్నిపర్వతంలా బ్రద్దలవబోతూంది అని తెలిసిపోయింది కానీ నా భార్య అతి తెలివిగా సంభాషణ ప్రారంభించింది.
"ఇందిర కూతురు శ్రీదేవి కూడా వచ్చింది" అంది.
"ఎక్కణ్ణుంచి?" అని అడిగాను.
"విజయనగరం నుంచి" అంది. ఆ వెటకారానికి లాగిపెట్టి కొడదామనుకున్నాను. అలా కొట్టటమే జరగాల్సి వస్తే ఈ పాటికి ఆమె చెంప లక్షసార్లు మ్రోగి వుండేది. మా శోభనం జరిగిన మొదటిరోజే! నా చుట్టూ పన్నిన వల, నేను మోసపోయిన విధానం- వీటికి నేనే కాకుండా ఇంకెవరైనా అయితే, అక్కడికక్కడే దాని ప్రాణాలు తీసి వుండేవారు. (క్షమించండి ఆవేశంలో భార్యని 'దాన్ని' అని సంబోధిస్తున్నాను.)
"నువ్వూ బంజారాకి వచ్చావా?" అన్నాను ఏమీ తెలియనట్టు మళ్ళీ వెటకారంగానే "భాగ్యేశ్వరి మరో అరగంటలో మనదేశం వస్తోంది" అంది. నిజంగా తనకి మతిపోయిందనే అనుకున్నాను. శ్రీదేవి అంటుంది. ఇందిర అంటుంది. కొంచెం సేపు విజయనగరం అంటుంది. ఇప్పుడెవరో భాగ్యేశ్వరి....అంటుంది. కొంచెం సేపు విజయనగరం అంటుంది. ఇప్పుడెవరో భాగ్యేశ్వరి...
"ఆవిడెవరు?" అన్నాను.
అప్పుడు బయటపడింది గోపీచంద్ పేరు....ఏ పేరైతే ఇరవై సంవత్సరాలకు పైగా నా హృదయంలో గుండెకన్నా ఎక్కువసార్లు కొట్టుకుందో- ఆ పేరు!
సరిగ్గా అయిదు నిమిషాల తరువాత మా కారు వేగంగా ఎయిర్ పోర్టు వైపు వెళ్తూంది. నేనేమీ మాట్లాడలేదు. తరళ లాటి మూర్ఖురాలు ఏం చెప్పినా వినదు. అందులోనూ ఇంత పత్తేదారు పనిచేసి ఏదో సాధించిన దాన్లా నన్ను సాధించే మూడ్ లో వున్నప్పుడు చెప్పటం కూడా అనవసరం!
-ఎయిర్ పోర్ట్ లో విమానం ఏమీలేదు.
నాకు తల తిరిగిపోతూంది. తరళ మీద కోపం ముంచుకొస్తూంది. నిజంగా గోపీ తనని కలిశాడా!
"మీ పెద్దకొడుకు స్మార్ట్ గా వున్నాడు. అచ్చు మీ పోలికలే...మరి మీ గుణాలు వచ్చినయ్యో లేదో తెలీదు. అచ్చు మీ పోలికే ... పేరు గో...పీ...చం....ద్.."
కలిసే వుంటాడు. లేకపోతే పేరుతో సహా ఇంత కరెక్టుగా ఎలా చెపుతుంది?
"మీ పెద్దకొడుకు స్మార్ట్ గా వున్నాడు. అచ్చు మీ పోలికలే...మరి మీ గుణాలు వచ్చినయ్యో లేదో తెలీదు. అచ్చు మీ పోలికే ... పేరు గో...పీ...చం....ద్.."
కలిసే వుంటాడు. లేకపోతే పేరుతో సహా ఇంత కరెక్టుగా ఎలా చెపుతుంది?
ఇద్దరం బంజారాకి వచ్చాం.
గోపీ అక్కడే దిగాడని తరళ చెప్పింది.
ఎంక్వయిరీచేస్తే ఆ పేరుమీద ఎవరూ లేరన్నారు. అప్పుడే తెలిసిన మరొక వార్త ఏమిటంటే 'దేవిక' కూడా గది ఖాళీ చేసిందని!
ఏమై వుంటుంది! ఎవరన్నా బ్రోతల్ వాళ్ళు బలవంతంగా బెదిరించి తిరిగి తీసుకు వెళ్ళిపోయి వుంటారా?
లేకపోతే నా భార్యని చూసి ఆ చిన్న పిల్ల భయపడి, తిరిగి అంధకారంలోకి వెళ్ళిపోయిందా? బయట దానికోసమే ఎదురు చూస్తున్న బ్రోతల్ వాళ్ళు ఎగరేసుకుపోయి వుంటారా?
లోపల్నుంచి దుఃఖం నన్ను తన్నుకు వస్తోంది. చివరి ఆధారం కూడా పోయింది, నా భార్య మూర్ఖత్వంవల్ల....నా భార్య అజ్ఞానం వల్ల...
ఇన్నేళ్ళ జీవితంలో నన్ను అర్ధం చేసుకున్నదైతే, కనీసం ఒక్క ప్రశ్న వేయొచ్చుగా...ఓహో అలా అయితే 'తరళ' ఎందుకు అవుతుంది. ప్రమద్వరా! నన్ను క్షమించు నీ కూతుర్ని నేను రక్షించలేకపోయాను. నా శాయశక్తులా దేవిక ఎక్కడుందో తెలుసుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తాను.
గోపీచంద్ చెప్పిన కథ
మనిషి జీవితంలో అద్భుతమైన సంఘటనలకి నాంది కూడా అతి సాధారణంగా ప్రారంభం అవుతుంది. ఆ రోజు అలాటి సంఘటన జరిగి నా జీవితంలో గమ్యాన్ని మార్చేస్తుందని నేను వూహించలేదు.
మరుసటిరోజు ఎవరికో ఇవ్వవలసి వస్తుందని ముఫ్ఫై వేల రూపాయలు ఆఫీసునుంచి తీసుకొచ్చాను. అమ్మకిచ్చి పొద్దున్న తీసుకుంటాను, వుంచమని చెప్పాను.
గోపీ అక్కడే దిగాడని తరళ చెప్పింది.
ఎంక్వయిరీచేస్తే ఆ పేరుమీద ఎవరూ లేరన్నారు. అప్పుడే తెలిసిన మరొక వార్త ఏమిటంటే 'దేవిక' కూడా గది ఖాళీ చేసిందని!
ఏమై వుంటుంది! ఎవరన్నా బ్రోతల్ వాళ్ళు బలవంతంగా బెదిరించి తిరిగి తీసుకు వెళ్ళిపోయి వుంటారా?
లేకపోతే నా భార్యని చూసి ఆ చిన్న పిల్ల భయపడి, తిరిగి అంధకారంలోకి వెళ్ళిపోయిందా? బయట దానికోసమే ఎదురు చూస్తున్న బ్రోతల్ వాళ్ళు ఎగరేసుకుపోయి వుంటారా?
లోపల్నుంచి దుఃఖం నన్ను తన్నుకు వస్తోంది. చివరి ఆధారం కూడా పోయింది, నా భార్య మూర్ఖత్వంవల్ల....నా భార్య అజ్ఞానం వల్ల...
ఇన్నేళ్ళ జీవితంలో నన్ను అర్ధం చేసుకున్నదైతే, కనీసం ఒక్క ప్రశ్న వేయొచ్చుగా...ఓహో అలా అయితే 'తరళ' ఎందుకు అవుతుంది. ప్రమద్వరా! నన్ను క్షమించు నీ కూతుర్ని నేను రక్షించలేకపోయాను. నా శాయశక్తులా దేవిక ఎక్కడుందో తెలుసుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తాను.
గోపీచంద్ చెప్పిన కథ
మనిషి జీవితంలో అద్భుతమైన సంఘటనలకి నాంది కూడా అతి సాధారణంగా ప్రారంభం అవుతుంది. ఆ రోజు అలాటి సంఘటన జరిగి నా జీవితంలో గమ్యాన్ని మార్చేస్తుందని నేను వూహించలేదు.
మరుసటిరోజు ఎవరికో ఇవ్వవలసి వస్తుందని ముఫ్ఫై వేల రూపాయలు ఆఫీసునుంచి తీసుకొచ్చాను. అమ్మకిచ్చి పొద్దున్న తీసుకుంటాను, వుంచమని చెప్పాను.
అమ్మ డబ్బు తీసుకుని లోపల పెట్టింది. తను ఈ మధ్య అదోలా వుండటం గమనిస్తూ వున్నాను. తన ఆరోగ్యం కూడా అంత బావోటంలేదు. నగరంలోని పెద్ద డాక్టర్లందరికీ చూపించినా ఫలితం దక్కలేదు. రోజురోజుకీ కృశించిపోతూంది. నేనేదైనా అంటే నవ్వేసి, "వయస్సు వచ్చేస్తూంది కదరా" అంటుంది.
తనీ మధ్య బాగా మారిపోతోందని తెలుస్తూనే వుంది. ఆ రోజు నాకెందుకో అర్ధరాత్రి హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చి కళ్ళు విప్పితే, మంచం పక్కనే కుర్చీలో కూర్చుని నావైపే తదేకంగా చూస్తున్న అమ్మ కనిపించింది. నాకు అర్ధంకాలేదు. నేను లేవటం చూసి అక్కన్నుంచి నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళిపోయింది.
ఆ మరుసటిరోజు యధాలాపంగా అడిగినట్లు అడిగాను - "ఏమిటమ్మా రోజురోజుకీ అలా అయిపోతున్నావు".
నవ్వింది. ఆ నవ్వులో జీవంలేదు. "రేపు అక్టోబర్ కి నీకు పాతిక నిండుతాయి కదరా".
నేను అడిగిన దానికీ, ఆ ప్రశ్నకీ సంబంధంలేదు. తలూపాను.
"నేను లేకపోతే నువ్వు వుండగలవురా?"
చివుక్కున తలెత్తాను. అమ్మ నావైపే చూస్తూంది. కానీ ఆ కళ్ళు నన్ను కాక- నాలోని పసివాడిని చూస్తున్నట్టు అనిపించింది.
"ఏమ్మా? వీడియోలో ఏదైనా కొత్త సినిమా చూస్తావా?" అన్నాను వాతావరణాన్ని తేలిక చేయటానికి ప్రయత్నిస్తూ, నాకెప్పుడో చదివిన పుస్తకంలో ఎవరో మానసిక శాస్త్ర నిపుణుడు వ్రాసినది గుర్తొచ్చింది. కొంత వయసొచ్చాక మనిషికి తాను వృద్దాప్యపు ఒడిలోకి వెళ్లినట్టు, మరణానికి చేరువ అవుతున్నట్టు భావం కలుగుతుందట అమ్మకూడా అలాగే అబ్సెషన్ హో బాధపాడుతుందా? నో, నెవ్వర్.
అమ్మ అలాంటి వాటికీ అతీతురాలు అని నా నమ్మకం. అవును అంత గొప్పది కాకపోతే ఈ డెవిలిష్ ప్రపంచంలో ఒంటరిగా బ్రతుకుతూ, స్వశక్తితో నన్నింత పైకి తీసుకురాగలిగేది కాదు. ఈ సొసైటీ, ఈ మనుష్యులు అమ్మని ఎంత బాధపెట్టి వుంటారో, ఆమె నుదుటిమీద గీతలే చెపుతాయి. అయినా అందర్నీ ఎదిరించి నిలబడింది. నన్నొక మనిషిగా తీర్చిదిద్దింది! అలాటి అమ్మ మరణం గురించి భయపడుతుందా? లేక నేను పాతిక సంవత్సరాలు నిండేసరికి తన ప్రాణం పోతుందని ఎవరైనా జ్యోతిష్యం చెప్పారా?
ఆ మరుసటి రోజు ఆఫీసుకు వెళ్తూ డబ్బు తీసుకోవటానికి బీరువా తీశాను. పదివేలు తక్కువున్నాయి.
ఆశ్చర్యపోయాను. రెండోసారి లెక్కపెట్టాను. ఇరవైవేలే వున్నాయి. "అమ్మా! ఇందులో డబ్బు తక్కువుంది" అని అరిచాను. అమ్మొచ్చింది.
"అవున్రా నేనే తీశాను".
"నువ్వు తీశావా?" అన్నాను ఆశ్చర్యంగా ఆ డబ్బు అర్జెంటుగా కావాలి నాకు. అయినా అమ్మ నాకు చెప్పకుండా అలా తీసుకోవటం అదే మొదటిసారి.
"ఎందుకు?" అని అడిగాను.
"ఎందుకో చెపితేగానీ తీసుకునే హక్కు నాకు లేదా?" అమ్మ అంత కటువుగా మాట్లాడగలుగుతుందని నేను అనుకోలేదు. తలెత్తేసరికి ఆమె మొహం తిప్పుకుని అక్కన్నుంచి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో తడి కనపడినట్టు తోచింది. దానికి కారణం నాకు ఆ రోజు సాయంత్రం తెలిసింది.
ఆఫీసులో అంతా దానిగురించే, ఆలోచిస్తున్నాను. అంత అర్జెంటుగా పదివేలు తనకి ఎందుకు కావల్సి వచ్చాయి? తను తల్చుకుంటే పదివేలు తనకి ఒక్క పెద్ద లెక్కకాదు. నేను ఆ విషయం అడగ్గానే తన మొహంలో కనపడిన భావాన్ని "గిల్టీ ఫీలింగ్" గా గుర్తించలేనంత చిన్న వాడిని కాను నేను.
చిన్నతనం నుంచీ అమ్మంటే నాకెంత ఇష్టమో మాటల్లో చెప్పలేను. నేనూ అమ్మా ఇద్దరమే వుండటంవల్ల బహుశా ఈ ఆప్యాయత ఇలా డెవలప్ అయి వుంటుంది. నా తండ్రి జైల్లో వున్నాడు.
తనీ మధ్య బాగా మారిపోతోందని తెలుస్తూనే వుంది. ఆ రోజు నాకెందుకో అర్ధరాత్రి హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చి కళ్ళు విప్పితే, మంచం పక్కనే కుర్చీలో కూర్చుని నావైపే తదేకంగా చూస్తున్న అమ్మ కనిపించింది. నాకు అర్ధంకాలేదు. నేను లేవటం చూసి అక్కన్నుంచి నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళిపోయింది.
ఆ మరుసటిరోజు యధాలాపంగా అడిగినట్లు అడిగాను - "ఏమిటమ్మా రోజురోజుకీ అలా అయిపోతున్నావు".
నవ్వింది. ఆ నవ్వులో జీవంలేదు. "రేపు అక్టోబర్ కి నీకు పాతిక నిండుతాయి కదరా".
నేను అడిగిన దానికీ, ఆ ప్రశ్నకీ సంబంధంలేదు. తలూపాను.
"నేను లేకపోతే నువ్వు వుండగలవురా?"
చివుక్కున తలెత్తాను. అమ్మ నావైపే చూస్తూంది. కానీ ఆ కళ్ళు నన్ను కాక- నాలోని పసివాడిని చూస్తున్నట్టు అనిపించింది.
"ఏమ్మా? వీడియోలో ఏదైనా కొత్త సినిమా చూస్తావా?" అన్నాను వాతావరణాన్ని తేలిక చేయటానికి ప్రయత్నిస్తూ, నాకెప్పుడో చదివిన పుస్తకంలో ఎవరో మానసిక శాస్త్ర నిపుణుడు వ్రాసినది గుర్తొచ్చింది. కొంత వయసొచ్చాక మనిషికి తాను వృద్దాప్యపు ఒడిలోకి వెళ్లినట్టు, మరణానికి చేరువ అవుతున్నట్టు భావం కలుగుతుందట అమ్మకూడా అలాగే అబ్సెషన్ హో బాధపాడుతుందా? నో, నెవ్వర్.
అమ్మ అలాంటి వాటికీ అతీతురాలు అని నా నమ్మకం. అవును అంత గొప్పది కాకపోతే ఈ డెవిలిష్ ప్రపంచంలో ఒంటరిగా బ్రతుకుతూ, స్వశక్తితో నన్నింత పైకి తీసుకురాగలిగేది కాదు. ఈ సొసైటీ, ఈ మనుష్యులు అమ్మని ఎంత బాధపెట్టి వుంటారో, ఆమె నుదుటిమీద గీతలే చెపుతాయి. అయినా అందర్నీ ఎదిరించి నిలబడింది. నన్నొక మనిషిగా తీర్చిదిద్దింది! అలాటి అమ్మ మరణం గురించి భయపడుతుందా? లేక నేను పాతిక సంవత్సరాలు నిండేసరికి తన ప్రాణం పోతుందని ఎవరైనా జ్యోతిష్యం చెప్పారా?
ఆ మరుసటి రోజు ఆఫీసుకు వెళ్తూ డబ్బు తీసుకోవటానికి బీరువా తీశాను. పదివేలు తక్కువున్నాయి.
ఆశ్చర్యపోయాను. రెండోసారి లెక్కపెట్టాను. ఇరవైవేలే వున్నాయి. "అమ్మా! ఇందులో డబ్బు తక్కువుంది" అని అరిచాను. అమ్మొచ్చింది.
"అవున్రా నేనే తీశాను".
"నువ్వు తీశావా?" అన్నాను ఆశ్చర్యంగా ఆ డబ్బు అర్జెంటుగా కావాలి నాకు. అయినా అమ్మ నాకు చెప్పకుండా అలా తీసుకోవటం అదే మొదటిసారి.
"ఎందుకు?" అని అడిగాను.
"ఎందుకో చెపితేగానీ తీసుకునే హక్కు నాకు లేదా?" అమ్మ అంత కటువుగా మాట్లాడగలుగుతుందని నేను అనుకోలేదు. తలెత్తేసరికి ఆమె మొహం తిప్పుకుని అక్కన్నుంచి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో తడి కనపడినట్టు తోచింది. దానికి కారణం నాకు ఆ రోజు సాయంత్రం తెలిసింది.
ఆఫీసులో అంతా దానిగురించే, ఆలోచిస్తున్నాను. అంత అర్జెంటుగా పదివేలు తనకి ఎందుకు కావల్సి వచ్చాయి? తను తల్చుకుంటే పదివేలు తనకి ఒక్క పెద్ద లెక్కకాదు. నేను ఆ విషయం అడగ్గానే తన మొహంలో కనపడిన భావాన్ని "గిల్టీ ఫీలింగ్" గా గుర్తించలేనంత చిన్న వాడిని కాను నేను.
చిన్నతనం నుంచీ అమ్మంటే నాకెంత ఇష్టమో మాటల్లో చెప్పలేను. నేనూ అమ్మా ఇద్దరమే వుండటంవల్ల బహుశా ఈ ఆప్యాయత ఇలా డెవలప్ అయి వుంటుంది. నా తండ్రి జైల్లో వున్నాడు.
అవును. దాదాపు పాతిక సంవత్సరాల్నుంచీ జైల్లోనే వుంటున్నాడు. మధ్యలో నెలా రెండు నెలలు బయటికి రావటం, మళ్ళీ ఇంకో నేరం చేసి జైలుకి వెళ్ళడం అతడికి అలవాటు. బయట ప్రపంచంలో ఉన్నప్పుడు ఒకటి రెండు సార్లు ఇంటికి వచ్చేవాడు. అమ్మని వేధించి డబ్బు పట్టుకువెళ్ళేవాడు. అయితే ఇదంతా నా చిన్నప్పటి సమగతి. నా పన్నెండో ఏట ననుకుంటాను. ఏదో హత్యానేరం మీద నాన్నకి యావజ్జీవ కారాగార శిక్ష పడింది.
అంత చిన్న వయస్సులోనే ఆ వార్త తెలిసి నేనెంతో రిలీఫ్ గా ఫీలయ్యాను. నాన్న యింటికి వచ్చి వేధించినప్పుడల్లా అమ్మ నాల్గయిదు రోజులపాటు మామూలు మనిషి కాలేకపోయేది. నాకు ఏదో- ఎవరిమీదో అర్ధంలేని కసి కానీ ఏం చెయ్యటానికి వీల్లేనంత చిన్నతనం. అందుకే నాన్న మరో పది పన్నెండు సంవత్సరాల దాకా బైటకి రాడు అనగానే ఆ వయాసులో అంత సంతోషించాను.
నాన్న గురించిన ప్రసక్తి ఇంట్లో ఎప్పుడూ వచ్చేదికాదు. అమ్మకి అది రావటం ఇష్టంలేదని తెలిసి నేనూ దాన్ని గురించి ఎప్పుడూ మాట్లాడేవాడిని కాను. ఒకటి మాత్రం అనుకునేవాడిని. 'ఈసారి రానీ చెపుతాను' అని. ఈ సారి నాన్న వచ్చి డబ్బు అడిగితే, అతడు తన జీవితం మొత్తంలో ఎన్నడూ అనుభవించనంత నరకం అనుభవించబోతున్నాడు!! ఆ పాఠం నేనే చెపుతాను.
అమ్మకూడా నాన్నని చూడటానికి జైలుకి వెళ్ళటం గానీ, ఉత్తరం వ్రాయటం గానీ చేసేది కాదు. అసలు అమ్మలాంటి ఉత్తమురాలికి నాన్న ఎలా భర్త అయ్యాడో నా కిప్పటికీ అర్ధంకాలేదు.
నాన్న పేరు భైరవమూర్తి.
నాకు వూహ తెలిసిన తరువాత అతడు రెండు మూడుసార్లు జైలునుంచి వచ్చాడు. అప్పుడు ఏదో పని వున్నట్టు అమ్మ నన్ను అక్కన్నుంచి పంపించేసింది. నాన్న కూడా నన్ను దగ్గరికి తీసుకోవటం అలాంటివి చేసేవాడు కాదు. డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోయేవాడు.
ఒక్కొక్క రూపాయి సంపాదించటానికి అమ్మ ఎంత కష్టపడిందో నాకు తెలుసు. అలా సంపాదించైనా దాన్ని నాన్న వచ్చి తీసుకుపోతూంటే నాకు బాధగా వుండేది. అయినా ఇక చిన్న డబ్బాలో దాచేది.
అంత చిన్న వయస్సులోనే ఆ వార్త తెలిసి నేనెంతో రిలీఫ్ గా ఫీలయ్యాను. నాన్న యింటికి వచ్చి వేధించినప్పుడల్లా అమ్మ నాల్గయిదు రోజులపాటు మామూలు మనిషి కాలేకపోయేది. నాకు ఏదో- ఎవరిమీదో అర్ధంలేని కసి కానీ ఏం చెయ్యటానికి వీల్లేనంత చిన్నతనం. అందుకే నాన్న మరో పది పన్నెండు సంవత్సరాల దాకా బైటకి రాడు అనగానే ఆ వయాసులో అంత సంతోషించాను.
నాన్న గురించిన ప్రసక్తి ఇంట్లో ఎప్పుడూ వచ్చేదికాదు. అమ్మకి అది రావటం ఇష్టంలేదని తెలిసి నేనూ దాన్ని గురించి ఎప్పుడూ మాట్లాడేవాడిని కాను. ఒకటి మాత్రం అనుకునేవాడిని. 'ఈసారి రానీ చెపుతాను' అని. ఈ సారి నాన్న వచ్చి డబ్బు అడిగితే, అతడు తన జీవితం మొత్తంలో ఎన్నడూ అనుభవించనంత నరకం అనుభవించబోతున్నాడు!! ఆ పాఠం నేనే చెపుతాను.
అమ్మకూడా నాన్నని చూడటానికి జైలుకి వెళ్ళటం గానీ, ఉత్తరం వ్రాయటం గానీ చేసేది కాదు. అసలు అమ్మలాంటి ఉత్తమురాలికి నాన్న ఎలా భర్త అయ్యాడో నా కిప్పటికీ అర్ధంకాలేదు.
నాన్న పేరు భైరవమూర్తి.
నాకు వూహ తెలిసిన తరువాత అతడు రెండు మూడుసార్లు జైలునుంచి వచ్చాడు. అప్పుడు ఏదో పని వున్నట్టు అమ్మ నన్ను అక్కన్నుంచి పంపించేసింది. నాన్న కూడా నన్ను దగ్గరికి తీసుకోవటం అలాంటివి చేసేవాడు కాదు. డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోయేవాడు.
ఒక్కొక్క రూపాయి సంపాదించటానికి అమ్మ ఎంత కష్టపడిందో నాకు తెలుసు. అలా సంపాదించైనా దాన్ని నాన్న వచ్చి తీసుకుపోతూంటే నాకు బాధగా వుండేది. అయినా ఇక చిన్న డబ్బాలో దాచేది.
నాకు ఎనిమిదేళ్ళు వచ్చేవరకూ నాల్గయిదు ఇళ్ళల్లో పాచిపనిచేసింది. మధ్యాహ్నంపూట బట్టలు కుట్టేది. రాత్రిళ్ళు నాకు చదువు చెప్పేది. నేను ఆరోక్లాసు చదువుతుండగా ననుకుంటా తనకి ఏదో ఆఫీసులో చిన్న ఉద్యోగం వచ్చింది. అప్పట్నుంచీ డబ్బుకి అంత కష్టం వుండేది కాదు. కానీ అంతకుముందు రోజులు తల్చుకుంటే మాత్రం..మైగాడ్. వద్దు.. కానీ అమ్మ మాత్రం చిరునవ్వు వెనకే కష్టాన్ని దాచిపెట్టింది. అసలు బయట పడేది కాదు. అన్నట్లు చెప్పటం మర్చిపోయాను. అమ్మ గ్రాడ్యుయేటు. ఒక గ్రాడ్యుయేట్ కి ఉద్యోగం రావటానికి పది సంవత్సరాలు పట్టింది. కానీ ఈ పది సంవత్సరాలూ ఏదో ఒక అప్నిచేసి నన్ను చదివించింది. తాను జీవించింది.
ఆ తరువాత నేను చాలా పుస్తకాలు చదివాను. చాలా మంది స్త్రీ సమస్యలు వర్ణిస్తూ వరకట్న చావుల గురించి, కట్నాల సమస్యగురించి, వృద్దకన్యల వివాహ సమస్య గురించీ వ్రాశారు. ఆడవాళ్ళ కష్టాల గురించి రకరకాలుగా వర్ణించారు. అమ్మని చూస్తే నాకనిపించింది. వ్యక్తిత్వం వుంటే ఏ సమస్యనైనా ఎదురొచ్చినవచ్చునని; అన్ని సమస్యలకీ మూలకారణం ధైర్యం లేకపొవటమేనని! భర్తలు అత్తలు కలిసి బాధపెడుతున్నా, కట్నంలేక పెళ్ళిళ్ళు కాకపోయినా అంతా తమ 'గ్రహపాటు' అని కుమిలిపోయే వాళ్ళందరూ ఆ వయసులో కొడుకుతో కలిసి ఒంటరిగా ఈ ప్రపంచంలో నిలబడిన అమ్మని చూసి చాలా నేర్చుకోవాలి.
ఆ తరువాత నేను చాలా పుస్తకాలు చదివాను. చాలా మంది స్త్రీ సమస్యలు వర్ణిస్తూ వరకట్న చావుల గురించి, కట్నాల సమస్యగురించి, వృద్దకన్యల వివాహ సమస్య గురించీ వ్రాశారు. ఆడవాళ్ళ కష్టాల గురించి రకరకాలుగా వర్ణించారు. అమ్మని చూస్తే నాకనిపించింది. వ్యక్తిత్వం వుంటే ఏ సమస్యనైనా ఎదురొచ్చినవచ్చునని; అన్ని సమస్యలకీ మూలకారణం ధైర్యం లేకపొవటమేనని! భర్తలు అత్తలు కలిసి బాధపెడుతున్నా, కట్నంలేక పెళ్ళిళ్ళు కాకపోయినా అంతా తమ 'గ్రహపాటు' అని కుమిలిపోయే వాళ్ళందరూ ఆ వయసులో కొడుకుతో కలిసి ఒంటరిగా ఈ ప్రపంచంలో నిలబడిన అమ్మని చూసి చాలా నేర్చుకోవాలి.
No comments:
Post a Comment