కొంచెంసేపు ఎవ్వరం మాట్లాడలేదు. ఇద్దరం ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకుంటూ నిలబడ్డాం. ఆ అమ్మాయి నన్ను వూహించక పోవటంతో-భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
"ఎ...ఎవరు కావాలి?" అంది.
"నేను పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి వస్తున్నాను" అన్నాను.
ఆ అమ్మాయి మోహంలో భయం మరింత ప్రస్ఫుటంగా కనిపించింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఇంకో క్షణం ఆగితే ఏడ్చేసేట్టు వుంది. నాకు జాలేసింది. "కంగారుపడకు మా ఇన్ స్పెక్టరుగారు నువ్వెలా వున్నావో చూసిరమ్మని పంపారు" అన్నాను.
"లేదా ఒట్టేసి చెప్పండి మీకేం సంబంధంలేదని చెప్పండి".
ఆయన నా దగ్గిరకి వచ్చి తలమీద చెయ్యి వేయబోయి ఆగారు. ఆయన ఆగటం చూసి తలెత్తాను. ఆయన కళ్ళు దించుకుని "లేదు" అన్నారు. ఆయన కంఠం నూతిలోంచి వచ్చినట్టుంది.
"లేదట లేదు".
పిచ్చెక్కినట్టు అరిచాను. ఆ కారిడార్ నా అరుపుకి ప్రతిధ్వనించింది. "ఒకరితోకాదు- ఇద్దరితో - ఇద్దరితోకాదు ముగ్గురితో-" ఆయన నా మాటలు వినకుండా కూతురి గదిలోకి వెళ్ళారు. నాకు ఆ పదో అంతస్థు మీద నుంచి దూకేద్దామనిపించింది. కళ్ళు తిరిగి పడిపోకుండా స్థంభాన్ని పట్టుకున్నాను.
ఇంతలో ఆయన గదిలోంచి బయటకొచ్చారు. ఆయన మొహం పాలిపోయింది. నన్నుపట్టుకుని క్రిందకి ఎలా తీసుకొచ్చారో, రిసెప్షన్ వరకూ ఎలా నడిచానో నాకే తెలీదు.
"మూడు నాలుగు గంటల క్రితం నా కూతుర్ని ఇక్కడ రూమ్ తీసుకుని వదిలి వెళ్ళాను. ఏమైంది" అని అడిగారు.
మేము మాటిమాటికి రావటం, వెళ్ళటం ఈ నాటకమంతా చూస్తూనే వున్నాడు ఆ రిసెప్షనిస్టు వెనుక బోర్డు వైపు కూడా చూడకుండానే "మిస్ దేవిక?" అని అడిగాడు.
"యస్...."
"అరగంట క్రితమే ఖాళీచేసి వెళ్ళిపోయారు సర్" అన్నాడు. ఆయన పిడికిళ్ళు బిగుసుకున్నాయి. ఖా....ళీ... చే...సి....ం..దా? అని గొణిగారు. ఆయన అయోమయంగా నావైపు చూశారు.
నా చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో నాకు అర్ధం కావటం లేదు. ఒక పెద్ద మలుపు- మా ఆయన వూహించనిది జరుగుతూ వుందనీ, ఆయన గతంలో చేసిన దానికి మానసికంగా ఫలితం అనుభవిస్తున్నారనీ మాత్రం తెలుస్తుంది.
మరి ఏ పాపమూ చేయని నాకెందుకీ శిక్ష?
* * *
నాకు శ్రీదేవి విషయమై మొట్టమొదటి అనుమానం ఆయన మీదకే వెళ్ళింది.
"ఎ...ఎవరు కావాలి?" అంది.
"నేను పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి వస్తున్నాను" అన్నాను.
ఆ అమ్మాయి మోహంలో భయం మరింత ప్రస్ఫుటంగా కనిపించింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఇంకో క్షణం ఆగితే ఏడ్చేసేట్టు వుంది. నాకు జాలేసింది. "కంగారుపడకు మా ఇన్ స్పెక్టరుగారు నువ్వెలా వున్నావో చూసిరమ్మని పంపారు" అన్నాను.
ఆ అమ్మాయి మాట్లాడలేదు.
"ఆయన రేప్రొద్దున్న వస్తానన్నారా?"
వస్తానన్నారన్నట్టు తలూపింది. మరో నాలుగయిదు ప్రశ్నలు వేశాను. దేనికీ స్పష్టంగా సమాధానం చెప్పలేదు. ఈ లోపులో లోపల ఫోన్ మ్రోగింది. ఆ అమ్మాయికన్నా ముందే నేనువెళ్ళి ఫోన్ అందుకున్నాను.
"హల్లో...." ఆయన కంఠం.
రిసీవర్ ఆమెకి అందిస్తూ "నేనిక్కడ వున్నట్టు చెప్పకు" అన్నాను.
ఆ అమ్మాయి బెదురుతూ తలూపింది. ఫోన్లో ఆయన కంఠం స్పష్టంగా వినిపిస్తూ ఉంది- "ఏమీ భయంలేదు. హాయిగా నిద్రపో, రేప్రొద్దున నేను వస్తాను. అప్పుడు అన్ని విషయాలు మాట్లాడుకుందాం".
"అలాగే" ఫోన్ పెట్టేసింది.
"ఊ- ఇప్పుడు చెప్పు ఎవరునువ్వు? నీ పేరేమిటి?"
"శ్రీ... శ్రీదేవి"
"మీ అమ్మ పేరు?"
"ఇందిర"
"ఆనందరావుగారు నీకేమవుతారు?"
ఆ అమ్మాయి మోహంలో ఆశ్చర్యం కనిపించింది. ఇదికూడా నీకు తెలియదా అన్న ఆశ్చర్యమో, ఇప్పటివరక్జూ పోలీస్ స్టేషన్ లో చెప్పాను కదా అన్న ఆశ్చర్యమో....
"మా నాన్నగారు" అంది. నా మొహంలో మారే భావాలు కనుపించకుండా జాగ్రత్తపడి "అన్నలు, చెల్లెళ్ళు ఎవరైనా వున్నారా?" అని అడిగాను.
"ఎవరూ లేరు".
"నువ్వు ఒక్కత్తివే కూతురివా?"
"అవును"
"ఎక్కడుంటారు మీరు?"
"ఈ వూరుకాదు, విజయనగరం".
"మీ నాన్నగారేం చేస్తూ వుంటారు?"
"తరళా ఫెర్టిలైజర్సు లో ఇన్ స్పెక్టరు. ఎప్పుడూ వూళ్ళు తిరుగుతూ వుంటారు.
"ఓహో అలాగా" అనుకున్నాను.
"మీ అమ్మగారేం పనిచేస్తూ వుంటారు?"
"స్కూల్లో టీచరు".
"మరి నువ్వీ ఊరు ఎలా వచ్చావు? బ్రోతల్ కంపెనీలో ఎలా చేరావు?"
ఆ అమ్మాయి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. చాలా సేపటి వరకూ ఏడుస్తూనే వుంది. నా పరిస్థితీ అలాగే వుందిగానీ, కోపంతోనూ ఎవరిమీదో తెలియని కసితోనూ దేహం కుతకుత ఉడికి పోతూ వుంది.
"నేనూ, అమ్మా, నాన్నగారూ కాశ్మీర్ వెళ్ళాం" చెప్పటం ప్రారంభించింది.
"ఎప్పుడు?" తుపాకి గుండులా వచ్చింది నా నోటినుంచి ప్రశ్న.
"మొన్న మార్చిలో..."
మార్చి పదినుండి ఇరవైవరకూ కోయంబత్తూరులో ఏదో మీటింగ్ వుందని ఆయన వెళ్ళారు. ఇందుకన్నమాట.
"నెల కెన్ని రోజులు వుంటారు విజయనగరంలో?"
"ఎప్పుడూ క్యాంపులు తిరుగుతూ వుంటారు. ఇంట్లో రెండు మూడు రోజులే వుంటారు. అందుకే నాన్నకీ అమ్మకీ గొడవ అవుతూ ఉంటుంది".
"ఏమని?"
"ఆ ఉద్యోగం మానేసి ఇంకేదైనా చూసుకోమంటుంది అమ్మ. నాన్నగారు వినరు. కాశ్మీరులో ఇంకా పెద్ద గొడవైంది. మమ్మల్ని విజయనగరంలో దింపేసి వచ్చేశారు. అప్పట్నుంచి మళ్ళీ రాలేదు. అమ్మేమో భోజనం కూడా మానేసింది. మొన్నొక రోజు కిరసనాయిలు కూడా మీద పోసుకుంది. నాకేమో చాలా భయం వేసింది" అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవటం ప్రారంభించింది.
"నీ చిన్నప్పటినుంచీ మీ నాన్నగారు ఇంతేనా? అంటే ఇలా క్యాంపుల్లోనే తిరుగుతూ వుండేవారా?"
ఆ అమ్మాయి తలూపింది.
"మీ ఇద్దరే ఉండేవారా ఇంట్లో?"
తలూపింది.
"మరి మీఅమ్మ కిరసనాయిల్తో కాల్చుకోబోతే ఏం చేశావు?"
"నాన్నని బ్రతిమాలి తీసుకొస్తానని చెప్పాను. పోలీసుగారూ! మీరే చెప్పండి ఎన్నేళ్ళు ఇలా ఒక్కళ్ళమే ఉండటం? నాన్నకేమో ఆ కంపెనీలో ఉద్యోగం మానెయ్యటం ఇష్టంలేదు. అందుకని నేనే ఆ కంపెనీ ప్రొప్రైటర్ ని కలుసుకుని 'నాన్నగార్ని వేరే డిపార్టుమెంటుకి మార్చండి. లేకపోతే మా అమ్మ చచ్చిపోతుంది' అని చెపుదామనుకున్నాను".
"ఆ ప్రొప్రైటరు దుర్మార్గుడూ, వంచకుడూ అయితే?"
"నాన్నగార్ని తీసుకువెళ్దామని వచ్చాను. అమ్మ చాలా మంచిది. నాన్న గార్ని వదిలి ఉండలేక దెబ్బలాడిందే తప్ప ఇప్పుడెంతో బాధపడుతూంది. తను ఎప్పుడూ ఇంట్లో లేకపోతే మాకు ఒంటరిగా దిగులుగా వుంటుంది. అయినా మరీ ఇంత కోపమా? నాలుగు నెలల్నుంచీ ఒక్కసారి కూడా రాలేదు. అందుకే నేనొచ్చాను".
"ఈ వూరెప్పుడొచ్చావు?"
"సాయంత్రం రైల్లో వచ్చాను. ఎక్కడికెళ్ళాలో తెలియలేదు. అంతలో ఎవరో కనపడి తనకి ఈ అడ్రసు తెలుసునని తీసుకెళ్ళి..." ఆపైన పూర్తి చేయలేదు. మిగతాది అర్ధమైంది. అదృష్టవంతురాలు ఈ అమ్మాయి! ఈ రాత్రేగానీ రైడింగ్ జరక్కపోయివుంటే... ఈ పువ్వు నిర్దాక్షిణ్యంగా నలిపివేయబడి వుండేది.
"పైకి మంచివాడిలాగానే కనబడ్డాడు. బ్రోకరు అనుకోలేదు" అంది.
"పైకి మంచివాళ్ళుగా కనబడే వాళ్ళంతా మంచివాళ్ళు కాదమ్మా. నీకింకా చాలా అనుభవం రావాలి. ఇంత వయసున్న నాకే ఆ అనుభవంలేదు" లేచి నిలబడుతూ అన్నాను.
"ఇక నువ్వు పడుకో! మీ నాన్నగారు ప్రొద్దునే వస్తారు. అంతేకాదు. ఈ ఇనెస్పెక్షన్లుండవు కూడా మీతోనే వుంటారు. ఎక్కడికీ కదలకుండా".
"ఆయన రేప్రొద్దున్న వస్తానన్నారా?"
వస్తానన్నారన్నట్టు తలూపింది. మరో నాలుగయిదు ప్రశ్నలు వేశాను. దేనికీ స్పష్టంగా సమాధానం చెప్పలేదు. ఈ లోపులో లోపల ఫోన్ మ్రోగింది. ఆ అమ్మాయికన్నా ముందే నేనువెళ్ళి ఫోన్ అందుకున్నాను.
"హల్లో...." ఆయన కంఠం.
రిసీవర్ ఆమెకి అందిస్తూ "నేనిక్కడ వున్నట్టు చెప్పకు" అన్నాను.
ఆ అమ్మాయి బెదురుతూ తలూపింది. ఫోన్లో ఆయన కంఠం స్పష్టంగా వినిపిస్తూ ఉంది- "ఏమీ భయంలేదు. హాయిగా నిద్రపో, రేప్రొద్దున నేను వస్తాను. అప్పుడు అన్ని విషయాలు మాట్లాడుకుందాం".
"అలాగే" ఫోన్ పెట్టేసింది.
"ఊ- ఇప్పుడు చెప్పు ఎవరునువ్వు? నీ పేరేమిటి?"
"శ్రీ... శ్రీదేవి"
"మీ అమ్మ పేరు?"
"ఇందిర"
"ఆనందరావుగారు నీకేమవుతారు?"
ఆ అమ్మాయి మోహంలో ఆశ్చర్యం కనిపించింది. ఇదికూడా నీకు తెలియదా అన్న ఆశ్చర్యమో, ఇప్పటివరక్జూ పోలీస్ స్టేషన్ లో చెప్పాను కదా అన్న ఆశ్చర్యమో....
"మా నాన్నగారు" అంది. నా మొహంలో మారే భావాలు కనుపించకుండా జాగ్రత్తపడి "అన్నలు, చెల్లెళ్ళు ఎవరైనా వున్నారా?" అని అడిగాను.
"ఎవరూ లేరు".
"నువ్వు ఒక్కత్తివే కూతురివా?"
"అవును"
"ఎక్కడుంటారు మీరు?"
"ఈ వూరుకాదు, విజయనగరం".
"మీ నాన్నగారేం చేస్తూ వుంటారు?"
"తరళా ఫెర్టిలైజర్సు లో ఇన్ స్పెక్టరు. ఎప్పుడూ వూళ్ళు తిరుగుతూ వుంటారు.
"ఓహో అలాగా" అనుకున్నాను.
"మీ అమ్మగారేం పనిచేస్తూ వుంటారు?"
"స్కూల్లో టీచరు".
"మరి నువ్వీ ఊరు ఎలా వచ్చావు? బ్రోతల్ కంపెనీలో ఎలా చేరావు?"
ఆ అమ్మాయి ఏడవటం మొదలుపెట్టింది. చాలా సేపటి వరకూ ఏడుస్తూనే వుంది. నా పరిస్థితీ అలాగే వుందిగానీ, కోపంతోనూ ఎవరిమీదో తెలియని కసితోనూ దేహం కుతకుత ఉడికి పోతూ వుంది.
"నేనూ, అమ్మా, నాన్నగారూ కాశ్మీర్ వెళ్ళాం" చెప్పటం ప్రారంభించింది.
"ఎప్పుడు?" తుపాకి గుండులా వచ్చింది నా నోటినుంచి ప్రశ్న.
"మొన్న మార్చిలో..."
మార్చి పదినుండి ఇరవైవరకూ కోయంబత్తూరులో ఏదో మీటింగ్ వుందని ఆయన వెళ్ళారు. ఇందుకన్నమాట.
"నెల కెన్ని రోజులు వుంటారు విజయనగరంలో?"
"ఎప్పుడూ క్యాంపులు తిరుగుతూ వుంటారు. ఇంట్లో రెండు మూడు రోజులే వుంటారు. అందుకే నాన్నకీ అమ్మకీ గొడవ అవుతూ ఉంటుంది".
"ఏమని?"
"ఆ ఉద్యోగం మానేసి ఇంకేదైనా చూసుకోమంటుంది అమ్మ. నాన్నగారు వినరు. కాశ్మీరులో ఇంకా పెద్ద గొడవైంది. మమ్మల్ని విజయనగరంలో దింపేసి వచ్చేశారు. అప్పట్నుంచి మళ్ళీ రాలేదు. అమ్మేమో భోజనం కూడా మానేసింది. మొన్నొక రోజు కిరసనాయిలు కూడా మీద పోసుకుంది. నాకేమో చాలా భయం వేసింది" అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవటం ప్రారంభించింది.
"నీ చిన్నప్పటినుంచీ మీ నాన్నగారు ఇంతేనా? అంటే ఇలా క్యాంపుల్లోనే తిరుగుతూ వుండేవారా?"
ఆ అమ్మాయి తలూపింది.
"మీ ఇద్దరే ఉండేవారా ఇంట్లో?"
తలూపింది.
"మరి మీఅమ్మ కిరసనాయిల్తో కాల్చుకోబోతే ఏం చేశావు?"
"నాన్నని బ్రతిమాలి తీసుకొస్తానని చెప్పాను. పోలీసుగారూ! మీరే చెప్పండి ఎన్నేళ్ళు ఇలా ఒక్కళ్ళమే ఉండటం? నాన్నకేమో ఆ కంపెనీలో ఉద్యోగం మానెయ్యటం ఇష్టంలేదు. అందుకని నేనే ఆ కంపెనీ ప్రొప్రైటర్ ని కలుసుకుని 'నాన్నగార్ని వేరే డిపార్టుమెంటుకి మార్చండి. లేకపోతే మా అమ్మ చచ్చిపోతుంది' అని చెపుదామనుకున్నాను".
"ఆ ప్రొప్రైటరు దుర్మార్గుడూ, వంచకుడూ అయితే?"
"నాన్నగార్ని తీసుకువెళ్దామని వచ్చాను. అమ్మ చాలా మంచిది. నాన్న గార్ని వదిలి ఉండలేక దెబ్బలాడిందే తప్ప ఇప్పుడెంతో బాధపడుతూంది. తను ఎప్పుడూ ఇంట్లో లేకపోతే మాకు ఒంటరిగా దిగులుగా వుంటుంది. అయినా మరీ ఇంత కోపమా? నాలుగు నెలల్నుంచీ ఒక్కసారి కూడా రాలేదు. అందుకే నేనొచ్చాను".
"ఈ వూరెప్పుడొచ్చావు?"
"సాయంత్రం రైల్లో వచ్చాను. ఎక్కడికెళ్ళాలో తెలియలేదు. అంతలో ఎవరో కనపడి తనకి ఈ అడ్రసు తెలుసునని తీసుకెళ్ళి..." ఆపైన పూర్తి చేయలేదు. మిగతాది అర్ధమైంది. అదృష్టవంతురాలు ఈ అమ్మాయి! ఈ రాత్రేగానీ రైడింగ్ జరక్కపోయివుంటే... ఈ పువ్వు నిర్దాక్షిణ్యంగా నలిపివేయబడి వుండేది.
"పైకి మంచివాడిలాగానే కనబడ్డాడు. బ్రోకరు అనుకోలేదు" అంది.
"పైకి మంచివాళ్ళుగా కనబడే వాళ్ళంతా మంచివాళ్ళు కాదమ్మా. నీకింకా చాలా అనుభవం రావాలి. ఇంత వయసున్న నాకే ఆ అనుభవంలేదు" లేచి నిలబడుతూ అన్నాను.
"ఇక నువ్వు పడుకో! మీ నాన్నగారు ప్రొద్దునే వస్తారు. అంతేకాదు. ఈ ఇనెస్పెక్షన్లుండవు కూడా మీతోనే వుంటారు. ఎక్కడికీ కదలకుండా".
"అంటే... మీ ఇన్ స్పెక్టర్ గారితో చెప్పి సెక్షన్ మార్పిస్తారా?"
"సెక్షన్ కాదు- కంపెనీయే మార్పిస్తాను" అని అక్కన్నుంచి వచ్చేశాను.
లిఫ్ట్ లో దిగుతున్నంతసేపూ నా మనసు నా స్వాధీనంలో లేదు. ఒక ఎరువుల కంపెనీ మానేజింగ్ డైరెక్టరుగా ఆయన ఎక్కువ టూర్లు చేయటం గానీ, క్యామపులకి వెళ్ళటంగానీ అవసరం లేదు. కానీ ఆయన నెలరోజులు ఏదో ఒక పనిమీద వూరు ఎందుకు వెళ్తున్నారో ఇప్పుడు అర్ధమవుతోంది. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా, మొన్న వేసవిలో ఇంకేదో వూరని చెప్పి, కాశ్మీరు భార్యాబిడ్డలతో వెళ్ళటం....ఆ తరువాత వచ్చాక ఆయన కోయంబత్తూరునించి తెచ్చినవి అని, సాహితీ, సాకేతలకు బట్టలు కూడా ఇచ్చారు. మా ముగ్గుర్నీ కూర్చోబెట్టి 'అక్కడి విశేషాలు' అంటూ చాలా కబుర్లు చెప్పారు. అక్కడి సంగతులు కళ్ళకి గట్టినట్టు వర్ణించారు.
అదే నాకు అసహ్యంగా వుంది.
"సెక్షన్ కాదు- కంపెనీయే మార్పిస్తాను" అని అక్కన్నుంచి వచ్చేశాను.
లిఫ్ట్ లో దిగుతున్నంతసేపూ నా మనసు నా స్వాధీనంలో లేదు. ఒక ఎరువుల కంపెనీ మానేజింగ్ డైరెక్టరుగా ఆయన ఎక్కువ టూర్లు చేయటం గానీ, క్యామపులకి వెళ్ళటంగానీ అవసరం లేదు. కానీ ఆయన నెలరోజులు ఏదో ఒక పనిమీద వూరు ఎందుకు వెళ్తున్నారో ఇప్పుడు అర్ధమవుతోంది. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా, మొన్న వేసవిలో ఇంకేదో వూరని చెప్పి, కాశ్మీరు భార్యాబిడ్డలతో వెళ్ళటం....ఆ తరువాత వచ్చాక ఆయన కోయంబత్తూరునించి తెచ్చినవి అని, సాహితీ, సాకేతలకు బట్టలు కూడా ఇచ్చారు. మా ముగ్గుర్నీ కూర్చోబెట్టి 'అక్కడి విశేషాలు' అంటూ చాలా కబుర్లు చెప్పారు. అక్కడి సంగతులు కళ్ళకి గట్టినట్టు వర్ణించారు.
అదే నాకు అసహ్యంగా వుంది.
ఒక మనిషిమీద కోపం వచ్చినా, ఇష్టంలేకపోయినా భరించవచ్చు కానీ అసహ్యం వేస్తే కష్టం. ఆయనేగానీ నేను ఫలానా కారణాలవల్ల ఒకమ్మాయిని ఈ రకంగా "ఉంచుకున్నాను" అని నాకు చెప్పివుంటే పరిస్థితి వేరే రకంగా వుండేది. నేనిలాంటివి అసలు సహించననీ, విడిపోతాననీ, నా మనస్తత్వం ఆయనకు తెలుసు నేను విడిపోయిన మరుక్షణం తరళా ఫెర్టిలైజర్....ఆయన అందుకోసమే నాతో ఉన్నారా?
....ఆ వూహే భరించలేకపోయాను.
మాది చాలా అన్యోన్యమైన కాపురం అని ఇంతకాలం అనుకుంటూ వచ్చాను. ఆయన చాలా బాగా చూసుకుంటారు. కాని అదొక్కటే కాదుగా కావల్సింది. ఈ అమ్మాయి వయసు చూస్తూంటే, చాలా చిన్నపిల్లలా కనపడుతూంది. నాకు మొదట ఒక మగపిల్లవాడు పుట్టి పోయాడు. వాడు బ్రతికివుంటే ఇరవైరెండు దాటి ఉండేవి. ఈ లెక్కన - మా వివాహమైన ఏ ఆరేడు సంవత్సరాలకో ఆ విజయనగరం అమ్మాయితో పరిచయం అయివుండాలి. ఆమెకు ఈయన అవివాహితుడనని చెప్పి ఉండాలి.
ఎంత దారుణం!
ఇలాటి ఆయనతోనా నేను ఇన్నాళ్ళు కాపురం చేసింది?
లిఫ్ట్ ఆగింది. రాత్రి మూడు దాటింది.
రిసెప్షన్ అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది.
నేను రావటం వాళ్ళు చూడలేదనుకుంటాను. రిసెప్షనిస్టు పక్కనున్న మరో మనిషితో మాట్లాడుతున్నాడు.
"ముందు తండ్రీ కూతురూ వచ్చారు. తరువాత తల్లి వచ్చింది. కొంచెంసేపటికి కొడుకు వచ్చాడు. గమ్మత్తుగా లేదూ? అరగంటలో ఒకరి తరువాత ఒకరు రావటం..."
పిడుగుపాటులా వినిపించాయి ఆ మాటలు.
కొ...డు...కు
ఈ కొడుకెవరు?
-ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు నాకు బాగా గుర్తున్నాయి. "మా అమ్మకి నేనొక్కదాన్నే.... నేనూ మీ అమ్మా ఇద్దరమే ఉంటాం!"
మళ్ళీ ఈ అబ్బాయెవరో?
రిసెప్షన్ దగ్గిరకు వచ్చి ఆ ప్రశ్నే అడిగాను.
"ఇప్పుడే వెళ్ళాడండీ మీ అబ్బాయి. ఎనీ ప్రోబ్లమ్?" అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు మర్యాద నిండిన కంఠంతో.
నేను ఆగలేదు. వాళ్ళు ఏమనుకుంటారు? అని కూడా ఆలోచించలేదు. పరుగెత్తాను.
విశాలమైన రిసెప్షన్ చివరివరకూ పరుగెత్తి అదే వేగంతో మెట్లు దిగాను. అదే సమయానికి ఆ అబ్బాయి తన జీపు రివర్సు చేసుకుని కారిడార్ గుండా బయటికి తిప్పుతున్నాడు. లైట్ల వెలుతురు అతడి మొహంమీద స్పష్టంగా పడుతూంది.
సన్నటికేక- భయంగా, నమ్మశక్యం కానట్టుగా, నా గొంతు లోంచి కీచుమని ధ్వనించింది.
పాతిక సంవత్సరాల క్రితం మా ఆయన ఎలా వుండేవారో అచ్చుగుద్దినట్టు వున్నాడు. ఏ కోర్టుగానీ ఏ నిపుణుడుగానీ తేల్చి చెప్పనవసరంలేదు- అతడు ఆయన రక్తం పంచుకు పుట్టినట్టు.
3
ఆ యువకుడు జీపులోంచి తల బయటకు పెట్టి "ఏం మాడమ్ బ్రతకాలని లేదా?" అని అడిగాడు నేను అతడి మాటలు పట్టించుకోలేదు. అతడి మొహంవైపే చూస్తున్నాను.
మొత్తమంతా ఆయన పోలికే.
జీప్ రాడ్ పట్టుకున్నాను. "లిఫ్ట్ కావాలా మాడమ్?" అని అడుగుతున్నాడు.
"బాబూ! మీ నాన్నగారి పేరేమిటి?"
అర్దరాత్రి దాటి మూడు గంటలయిన తరువాత, వెళ్తూన్న జీపునాపి, ఒక హోటల్ ఆవరణలో అలాటి ప్రశ్న వేసినందుకు నన్ను పిచ్చిదాన్ని అనుకుంటే అనుకుని వుండవచ్చు గాక. కానీ నేను దేన్నీ లెక్కచేసే స్థితిలో లేను ఇప్పుడు.
"మీ నాన్నగారి పేరేమిటి నాయనా" అని అడిగాను.
అతడు నావైపు చిత్రంగా చూస్తూ "మా నాన్నగారు మీకు తెలుసా?" అని అడిగాడు. నాకేం సమాధానం చెప్పాలో తెలియలేదు.
"నిన్నెక్కడో చూసినట్టు వుంటేనూ".
"అసంభవం" ఇంగ్లీషులో అన్నాడు కానీ అంతలోనే సర్దుకుంటూ- "మీరు అమెరికాలో వున్నారా?" అని అడిగాడు.
"అంటే?"
"నేను నెలరోజుల క్రితమే అమెరికా నుంచి వచ్చాను".
....ఆ వూహే భరించలేకపోయాను.
మాది చాలా అన్యోన్యమైన కాపురం అని ఇంతకాలం అనుకుంటూ వచ్చాను. ఆయన చాలా బాగా చూసుకుంటారు. కాని అదొక్కటే కాదుగా కావల్సింది. ఈ అమ్మాయి వయసు చూస్తూంటే, చాలా చిన్నపిల్లలా కనపడుతూంది. నాకు మొదట ఒక మగపిల్లవాడు పుట్టి పోయాడు. వాడు బ్రతికివుంటే ఇరవైరెండు దాటి ఉండేవి. ఈ లెక్కన - మా వివాహమైన ఏ ఆరేడు సంవత్సరాలకో ఆ విజయనగరం అమ్మాయితో పరిచయం అయివుండాలి. ఆమెకు ఈయన అవివాహితుడనని చెప్పి ఉండాలి.
ఎంత దారుణం!
ఇలాటి ఆయనతోనా నేను ఇన్నాళ్ళు కాపురం చేసింది?
లిఫ్ట్ ఆగింది. రాత్రి మూడు దాటింది.
రిసెప్షన్ అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది.
నేను రావటం వాళ్ళు చూడలేదనుకుంటాను. రిసెప్షనిస్టు పక్కనున్న మరో మనిషితో మాట్లాడుతున్నాడు.
"ముందు తండ్రీ కూతురూ వచ్చారు. తరువాత తల్లి వచ్చింది. కొంచెంసేపటికి కొడుకు వచ్చాడు. గమ్మత్తుగా లేదూ? అరగంటలో ఒకరి తరువాత ఒకరు రావటం..."
పిడుగుపాటులా వినిపించాయి ఆ మాటలు.
కొ...డు...కు
ఈ కొడుకెవరు?
-ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు నాకు బాగా గుర్తున్నాయి. "మా అమ్మకి నేనొక్కదాన్నే.... నేనూ మీ అమ్మా ఇద్దరమే ఉంటాం!"
మళ్ళీ ఈ అబ్బాయెవరో?
రిసెప్షన్ దగ్గిరకు వచ్చి ఆ ప్రశ్నే అడిగాను.
"ఇప్పుడే వెళ్ళాడండీ మీ అబ్బాయి. ఎనీ ప్రోబ్లమ్?" అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు మర్యాద నిండిన కంఠంతో.
నేను ఆగలేదు. వాళ్ళు ఏమనుకుంటారు? అని కూడా ఆలోచించలేదు. పరుగెత్తాను.
విశాలమైన రిసెప్షన్ చివరివరకూ పరుగెత్తి అదే వేగంతో మెట్లు దిగాను. అదే సమయానికి ఆ అబ్బాయి తన జీపు రివర్సు చేసుకుని కారిడార్ గుండా బయటికి తిప్పుతున్నాడు. లైట్ల వెలుతురు అతడి మొహంమీద స్పష్టంగా పడుతూంది.
సన్నటికేక- భయంగా, నమ్మశక్యం కానట్టుగా, నా గొంతు లోంచి కీచుమని ధ్వనించింది.
పాతిక సంవత్సరాల క్రితం మా ఆయన ఎలా వుండేవారో అచ్చుగుద్దినట్టు వున్నాడు. ఏ కోర్టుగానీ ఏ నిపుణుడుగానీ తేల్చి చెప్పనవసరంలేదు- అతడు ఆయన రక్తం పంచుకు పుట్టినట్టు.
3
ఆ యువకుడు జీపులోంచి తల బయటకు పెట్టి "ఏం మాడమ్ బ్రతకాలని లేదా?" అని అడిగాడు నేను అతడి మాటలు పట్టించుకోలేదు. అతడి మొహంవైపే చూస్తున్నాను.
మొత్తమంతా ఆయన పోలికే.
జీప్ రాడ్ పట్టుకున్నాను. "లిఫ్ట్ కావాలా మాడమ్?" అని అడుగుతున్నాడు.
"బాబూ! మీ నాన్నగారి పేరేమిటి?"
అర్దరాత్రి దాటి మూడు గంటలయిన తరువాత, వెళ్తూన్న జీపునాపి, ఒక హోటల్ ఆవరణలో అలాటి ప్రశ్న వేసినందుకు నన్ను పిచ్చిదాన్ని అనుకుంటే అనుకుని వుండవచ్చు గాక. కానీ నేను దేన్నీ లెక్కచేసే స్థితిలో లేను ఇప్పుడు.
"మీ నాన్నగారి పేరేమిటి నాయనా" అని అడిగాను.
అతడు నావైపు చిత్రంగా చూస్తూ "మా నాన్నగారు మీకు తెలుసా?" అని అడిగాడు. నాకేం సమాధానం చెప్పాలో తెలియలేదు.
"నిన్నెక్కడో చూసినట్టు వుంటేనూ".
"అసంభవం" ఇంగ్లీషులో అన్నాడు కానీ అంతలోనే సర్దుకుంటూ- "మీరు అమెరికాలో వున్నారా?" అని అడిగాడు.
"అంటే?"
"నేను నెలరోజుల క్రితమే అమెరికా నుంచి వచ్చాను".
"మీ నాన్నగారు?"
"నా చిన్నప్పుడే పోయారు. నేనూ అమ్మా అంకుల్ దగ్గిరే వుంటున్నాం-"
అతడు బహుశా నా వయసుకి గౌరవం ఇస్తూ చెపుతున్నాడు. లేకపోతే ఇంత ఓపిగ్గా సమాధానాలు ఇవ్వవలసిన అవసరం అతడికి లేదు.
"మీ చెల్లి?" అని అడిగాను.
అతడు మొహం చిట్లించి, నన్నొక పిచ్చిదాన్లా చూశాడు. "చెల్లి ఎవరు?"
"పై రూమ్ లో వుంది-శ్రీదేవి".
అతడి దృష్టి గూర్ఖామీద పడింది. వాడిని పిలవబోతుంటే, "-నేను పిచ్చిదాన్ని కాదు" అన్నాను.
"మీరేం మాట్లాడుతున్నారో నాకు అర్ధంకాలేదు. శ్రీదేవి గానీ, భానుప్రియ గానీ నా కెవరు తెలీదు. నేనీ హోటల్లో పదిరోజుల్నుంచీ వుంటున్నాను. రాత్రి రావలసిన ఫ్లయిట్ ఆలస్యం అయింది. అందుకే విమానాశ్రయానికి వెళుతున్నాను. అందులోనే అమ్మ అమెరికానుంచి వస్తోంది. నా పేరు గోపీచంద్ అమ్మ పేరు భాగ్యేశ్వరీదేవి. మా నాన్న గారు చిన్నప్పుడే పోయారు. అమ్మకి నేనొక్కన్నే సంతానం" గడగడా చెప్పాడు నన్నొదుల్చుకోవటానికా అన్నట్టు ఆ తరువాత మరి నేను మాట్లాడటానికి వీల్లేకుండా, గేరు మార్చి జీపు ముందుకు పోనివ్వబోయాడు.
"మీ నాన్నగారి పేరు?"
"ఆనందరావు".
కాళ్ళు తడబడకుండా, ముందుకు తూలిపోకుండా అతికష్టంమీద నిభాయించుకుంటూ ఆఖరి ప్రశ్న అడిగాను. "మీ ఇంటి పేరు?- అదే మీ నాన్నగారి ఇంటిపేరు?"
"అయినంపూడి....ఐనంపూడి ఆనందరావు" జీపు శబ్దంలో అతడి మాటలు కలిసిపోయాయి.
నా కాళ్ళక్రింద భూమి విచ్చుకున్నట్టు అనిపించింది. ప్రపంచం అంతా గిర్రున తిరిగిపోతోంది. క్రింద పడకుండా పట్టుకున్నాను.
మా ఆయన పేరు అది. పూర్తిపేరు.
* * *
"నా చిన్నప్పుడే పోయారు. నేనూ అమ్మా అంకుల్ దగ్గిరే వుంటున్నాం-"
అతడు బహుశా నా వయసుకి గౌరవం ఇస్తూ చెపుతున్నాడు. లేకపోతే ఇంత ఓపిగ్గా సమాధానాలు ఇవ్వవలసిన అవసరం అతడికి లేదు.
"మీ చెల్లి?" అని అడిగాను.
అతడు మొహం చిట్లించి, నన్నొక పిచ్చిదాన్లా చూశాడు. "చెల్లి ఎవరు?"
"పై రూమ్ లో వుంది-శ్రీదేవి".
అతడి దృష్టి గూర్ఖామీద పడింది. వాడిని పిలవబోతుంటే, "-నేను పిచ్చిదాన్ని కాదు" అన్నాను.
"మీరేం మాట్లాడుతున్నారో నాకు అర్ధంకాలేదు. శ్రీదేవి గానీ, భానుప్రియ గానీ నా కెవరు తెలీదు. నేనీ హోటల్లో పదిరోజుల్నుంచీ వుంటున్నాను. రాత్రి రావలసిన ఫ్లయిట్ ఆలస్యం అయింది. అందుకే విమానాశ్రయానికి వెళుతున్నాను. అందులోనే అమ్మ అమెరికానుంచి వస్తోంది. నా పేరు గోపీచంద్ అమ్మ పేరు భాగ్యేశ్వరీదేవి. మా నాన్న గారు చిన్నప్పుడే పోయారు. అమ్మకి నేనొక్కన్నే సంతానం" గడగడా చెప్పాడు నన్నొదుల్చుకోవటానికా అన్నట్టు ఆ తరువాత మరి నేను మాట్లాడటానికి వీల్లేకుండా, గేరు మార్చి జీపు ముందుకు పోనివ్వబోయాడు.
"మీ నాన్నగారి పేరు?"
"ఆనందరావు".
కాళ్ళు తడబడకుండా, ముందుకు తూలిపోకుండా అతికష్టంమీద నిభాయించుకుంటూ ఆఖరి ప్రశ్న అడిగాను. "మీ ఇంటి పేరు?- అదే మీ నాన్నగారి ఇంటిపేరు?"
"అయినంపూడి....ఐనంపూడి ఆనందరావు" జీపు శబ్దంలో అతడి మాటలు కలిసిపోయాయి.
నా కాళ్ళక్రింద భూమి విచ్చుకున్నట్టు అనిపించింది. ప్రపంచం అంతా గిర్రున తిరిగిపోతోంది. క్రింద పడకుండా పట్టుకున్నాను.
మా ఆయన పేరు అది. పూర్తిపేరు.
* * *
కారు ఎలా నడుపుతున్నానో నాకే తెలీదు. నా గుండెల్లో అగ్ని పర్వతాలు బ్రద్దలవుతున్నాయి.
కూతురి విషయం తెలిసిన అరగంటలోనే కొడుకు విషయం మరింత నాటకీయంగా తెలిసినా దాన్ని నేను నమ్మలేకపోదును. కానీ పోలిక? స్వంత కళ్ళకన్నా సాక్ష్యం ఇంకేమీ కావాలి? గోపీచంద్ ఆయన కొడుకు. ఎవరు కాదన్నా ఇది నిజం రక్తం చెప్పే నిజం.
నా తల పగిలిపోతూంది.
ఒక పక్క శ్రీదేవి-మరొకపక్క గోపీచంద్. నా ఇద్దరు సవతులకు పుట్టిన ఇద్దరు బిడ్డలు.
ఒక సవతి, వాళ్ళాయన చనిపోయాడనుకుని కొడుకుని తీసుకుని అమెరికా వెళ్ళిపోయింది.
మరొకామె తన భర్త కంపెనీ పన్లమీద టూర్లు తిరుగుతున్నాడనుకుని సంతృప్తి పడుతోంది.
ఇదంతా నిజమా? కలా.
కలే... అవును కలే.
నాకు బిగ్గరగా నవ్వొచ్చింది. రాత్రి ఆయన పాలగ్లాసు ఫోను ప్రక్కనే పెట్టి అలాగే నిద్రపోయాను. అంత కళ్ళమీద కొచ్చేసింది నిద్ర- ఆ నిద్రలో ఈ కళ ఆయనకి ఫోన్ రావటం.....నేను బయల్దేరటం- ఒక కొడుకూ కూతురు వెంట వెంటనే తగలటం- భలే కల నేను నవ్వుతూనే కారు నడుపుతున్నాను. అంతలో ఒక కుక్క అడ్డుగా రావటంతో బ్రేక్ వేసి ముందుకు తూలాను. కళ చెదిరినట్లు అనిపించింది.
అయినా కూడా నేను కార్లోనే వున్నాను.
పాల వ్యాను నా పక్కనుంచే వెళ్ళింది.
కాబట్టి ఇది కలకాదు. కేవలం 'కల' అయితే బావుణ్ణు అనుకున్న నా ఆలోచన.
శ్రీదేవి... గోపీచంద్.
ఇందిర....భాగ్యేశ్వరి.
ఇంతకాలం నేను ప్రత్యక్షదైవం అని నమ్మిన చెట్టు తాలూకు కొమ్మలు, ఫలాలు!
అదే నిజమైతే ఆ వృక్షాన్ని మొదలంతా నరికేసి, నేను ఆహుతి అవటం ఖాయం నేనెలాటిదాన్నో మీకు ముందే చెప్పాను. ఇదే సంఘటన మీకు ఎదురైతే బహుశా మీరు ఊరుకుంటారేమో! ఆయనకేం మొగ మహారాజు అనో, అమ్మో ఆయన కేమైనా అయితే నా మంగళసూత్రం ఏమవుతుందో అనో ఆత్మవంచన చేసుకుంటారేమో కదూ!
నేను చేసుకోను.
ఒక మొగవాడు తాను బ్రతికుండీ చనిపోయినట్టు నాటకం ఆడి ఒక స్త్రీని పరాయిదేశాలకు పంపిస్తే.... ఒక పురుషుడు తను వివాహితుడు అయివుండీ మరో స్త్రీని అబద్దం చెప్పి పెళ్ళాడితే- అతడు నా భర్తే అయినా అతడిని వదిలిపెట్టను.
అంతు తేలుస్తాను.
* * *
నేను వెళ్ళేసరికి ఇల్లంతా లైట్లు వేసి వున్నాయి. ఆయన కారు శబ్దం విని కంగారుగా పోర్టికోలోకి వస్తూ "ఎక్కడికి వెళ్ళావు! మేమంతా ఎంత గాభరా పడుతున్నామో తెలుసా?" అన్నారు.
ఆయనవైపు కన్నార్పకుండా చూశాను. ఇంతటి గొప్ప నటుడు అనుకోలేదు నా భర్త. శ్రీరాముడు నెమలిపింఛం ధరించి నట్టున్నాడు. మాట్లాడకుండా లోపలికి నడిచాను. సాహితి కూడా మెలకువగానే వున్నది కానీ ఏమీ అడగలేదు.
మేమిద్దరం మా గదిలోకి వెళ్ళాం.
"ఎక్కడికి వెళ్ళావ్?" మళ్ళీ అడిగారు ఆయన.
"నా బోయ్ ఫ్రెండ్ దగ్గరికి-"
ఆయన నవ్వటానికి శుష్కప్రయత్నం చేసి, "మరేమిటి అంత తొందరగా వచ్చేశావు?" అని అడిగారు.
"హోటల్ లో గది తీసుకోవటానికి ఇద్దరం వెళ్ళాం. అక్కడ పాత స్నేహితురాలు కనపడింది. ఆమె సాయం చేసింది. ఇప్పటివరకూ అక్కడే వున్నాను. ఆవిడ పేరేమిటి అని అడగరేం?"
"ఏమిటి?"
"-ఇందిర ఏ ఊర్నుంచి వచ్చింది అని అడగరేం?"
"చెప్పు" అన్నారు నేను స్నేహితురాలు అనేసరికి ఆతృత తగ్గిపోయింది.
"విజయనగరం-" ఆయన మోహంలో భావాలు గమనిస్తూ అన్నాను. అయితే ఆయనలో ఏ మార్పూలేదు. నా వళ్ళు భగభగా మండుతూంది. "ఇందిర కూతురు శ్రీదేవి కూడా వచ్చింది" అన్నాను కొసమెరుపుగా.
అయినా కూడా ఆయన మొహంలో ఏ మార్పూలేదు. "ఇంతకీ నేను వెళ్ళింది ఏ హోటల్ కి అని అడగరేం"?
"ఏ హోటల్ కి?"
"బంజారా".
కూతురి విషయం తెలిసిన అరగంటలోనే కొడుకు విషయం మరింత నాటకీయంగా తెలిసినా దాన్ని నేను నమ్మలేకపోదును. కానీ పోలిక? స్వంత కళ్ళకన్నా సాక్ష్యం ఇంకేమీ కావాలి? గోపీచంద్ ఆయన కొడుకు. ఎవరు కాదన్నా ఇది నిజం రక్తం చెప్పే నిజం.
నా తల పగిలిపోతూంది.
ఒక పక్క శ్రీదేవి-మరొకపక్క గోపీచంద్. నా ఇద్దరు సవతులకు పుట్టిన ఇద్దరు బిడ్డలు.
ఒక సవతి, వాళ్ళాయన చనిపోయాడనుకుని కొడుకుని తీసుకుని అమెరికా వెళ్ళిపోయింది.
మరొకామె తన భర్త కంపెనీ పన్లమీద టూర్లు తిరుగుతున్నాడనుకుని సంతృప్తి పడుతోంది.
ఇదంతా నిజమా? కలా.
కలే... అవును కలే.
నాకు బిగ్గరగా నవ్వొచ్చింది. రాత్రి ఆయన పాలగ్లాసు ఫోను ప్రక్కనే పెట్టి అలాగే నిద్రపోయాను. అంత కళ్ళమీద కొచ్చేసింది నిద్ర- ఆ నిద్రలో ఈ కళ ఆయనకి ఫోన్ రావటం.....నేను బయల్దేరటం- ఒక కొడుకూ కూతురు వెంట వెంటనే తగలటం- భలే కల నేను నవ్వుతూనే కారు నడుపుతున్నాను. అంతలో ఒక కుక్క అడ్డుగా రావటంతో బ్రేక్ వేసి ముందుకు తూలాను. కళ చెదిరినట్లు అనిపించింది.
అయినా కూడా నేను కార్లోనే వున్నాను.
పాల వ్యాను నా పక్కనుంచే వెళ్ళింది.
కాబట్టి ఇది కలకాదు. కేవలం 'కల' అయితే బావుణ్ణు అనుకున్న నా ఆలోచన.
శ్రీదేవి... గోపీచంద్.
ఇందిర....భాగ్యేశ్వరి.
ఇంతకాలం నేను ప్రత్యక్షదైవం అని నమ్మిన చెట్టు తాలూకు కొమ్మలు, ఫలాలు!
అదే నిజమైతే ఆ వృక్షాన్ని మొదలంతా నరికేసి, నేను ఆహుతి అవటం ఖాయం నేనెలాటిదాన్నో మీకు ముందే చెప్పాను. ఇదే సంఘటన మీకు ఎదురైతే బహుశా మీరు ఊరుకుంటారేమో! ఆయనకేం మొగ మహారాజు అనో, అమ్మో ఆయన కేమైనా అయితే నా మంగళసూత్రం ఏమవుతుందో అనో ఆత్మవంచన చేసుకుంటారేమో కదూ!
నేను చేసుకోను.
ఒక మొగవాడు తాను బ్రతికుండీ చనిపోయినట్టు నాటకం ఆడి ఒక స్త్రీని పరాయిదేశాలకు పంపిస్తే.... ఒక పురుషుడు తను వివాహితుడు అయివుండీ మరో స్త్రీని అబద్దం చెప్పి పెళ్ళాడితే- అతడు నా భర్తే అయినా అతడిని వదిలిపెట్టను.
అంతు తేలుస్తాను.
* * *
నేను వెళ్ళేసరికి ఇల్లంతా లైట్లు వేసి వున్నాయి. ఆయన కారు శబ్దం విని కంగారుగా పోర్టికోలోకి వస్తూ "ఎక్కడికి వెళ్ళావు! మేమంతా ఎంత గాభరా పడుతున్నామో తెలుసా?" అన్నారు.
ఆయనవైపు కన్నార్పకుండా చూశాను. ఇంతటి గొప్ప నటుడు అనుకోలేదు నా భర్త. శ్రీరాముడు నెమలిపింఛం ధరించి నట్టున్నాడు. మాట్లాడకుండా లోపలికి నడిచాను. సాహితి కూడా మెలకువగానే వున్నది కానీ ఏమీ అడగలేదు.
మేమిద్దరం మా గదిలోకి వెళ్ళాం.
"ఎక్కడికి వెళ్ళావ్?" మళ్ళీ అడిగారు ఆయన.
"నా బోయ్ ఫ్రెండ్ దగ్గరికి-"
ఆయన నవ్వటానికి శుష్కప్రయత్నం చేసి, "మరేమిటి అంత తొందరగా వచ్చేశావు?" అని అడిగారు.
"హోటల్ లో గది తీసుకోవటానికి ఇద్దరం వెళ్ళాం. అక్కడ పాత స్నేహితురాలు కనపడింది. ఆమె సాయం చేసింది. ఇప్పటివరకూ అక్కడే వున్నాను. ఆవిడ పేరేమిటి అని అడగరేం?"
"ఏమిటి?"
"-ఇందిర ఏ ఊర్నుంచి వచ్చింది అని అడగరేం?"
"చెప్పు" అన్నారు నేను స్నేహితురాలు అనేసరికి ఆతృత తగ్గిపోయింది.
"విజయనగరం-" ఆయన మోహంలో భావాలు గమనిస్తూ అన్నాను. అయితే ఆయనలో ఏ మార్పూలేదు. నా వళ్ళు భగభగా మండుతూంది. "ఇందిర కూతురు శ్రీదేవి కూడా వచ్చింది" అన్నాను కొసమెరుపుగా.
అయినా కూడా ఆయన మొహంలో ఏ మార్పూలేదు. "ఇంతకీ నేను వెళ్ళింది ఏ హోటల్ కి అని అడగరేం"?
"ఏ హోటల్ కి?"
"బంజారా".
అప్పుడు కనిపించింది ఆయన మోహంలో మార్పు లోపల్నుంచి ఏదో తన్నుకొచ్చినట్టు ఒక్కసారిగా ఆయన మొహం మారిపోయింది. "నువ్వు.....నువ్వు బంజారాకి వచ్చావా?" అని అడిగారు.
"వెళ్ళావా అని అడక్కుండా 'వచ్చావా' అని అడుగుతారేమిటి? మీరు కూడా అక్కడికి వచ్చారా?" ఓరగా చూస్తూ అన్నాను.
ఆయన సమాధానం చెప్పలేదు. లేచి పచార్లు చేయటం మొదలు పెట్టారు. ఆయన మొహం కందగడ్డలా ఎర్రగా మారింది.
"ఇంకో అరగంటలో భాగ్యేశ్వరీదేవి కూడా మన దేశం వస్తోంది." నెమ్మదిగా, తూచి తూచి అన్నాను. ఆయన పచార్లు ఆగిపోయాయి.
"భాగ్యేశ్వరా?" అన్నారు మొహం చిట్లించి.
"ఏం? ఆవిడ కూడా మీకు తెలుసా? వాళ్ళాయన పేరు కూడా ఆనందరావే అట. పాపం పెళ్లవగానే ఆయన పోయార్ట. వాళ్ళబ్బాయి పేరు గోపీచంద్".
-ఆయన అంత వేగంగా కదలగలరని నేను కలలోకూడా అనుకోలేదు. ఊహించని వేగంతో వచ్చి నా రెక్క పట్టుకుని "ఏమన్నావ్?....గోపీచందా?" అని అరిచారు. ఆయన కంఠం కీచుగా ధ్వనించింది.
సరీగ్గా ఎక్కడ దొరకాలనుకున్నానో అక్కడ దొరికారు.
"ఏం? గోపీచంద్ తెలుసా మీకు?"
"ఎక్కడున్నాడు? గోపీ ఎక్కడున్నాడు?" ఆయన ఆవేశంగా అడిగారు.
"వాళ్ళ అమ్మగారు ఈ రోజు అమెరికా నుంచి ఈ తెల్లవారు ఝామున వస్తున్నారు. అందుకు ఎయిర్ పోర్ట్ కు వెళ్తున్నాడు. గమ్మత్తేమిటంటే వాళ్ళ ఇంటి పేరు కూడా మన ఇంటి పేరే..."
ఆయన నా మాటలు వినటం లేదు. మళ్ళీ షర్టు వేసుకుంటున్నారు. ఎక్కడికని అడిగాను.
"ఎయిర్ పోర్ట్ కి-"
"నేనూ వస్తాను-"
"ఏమిటీ?" అన్నారు అర్ధంకానట్టు నాలో అప్పటివరకూ అణిగివున్న ఆక్రోశం, రోషం కట్టలు తెంచుకున్నాయి.
"వెళ్ళావా అని అడక్కుండా 'వచ్చావా' అని అడుగుతారేమిటి? మీరు కూడా అక్కడికి వచ్చారా?" ఓరగా చూస్తూ అన్నాను.
ఆయన సమాధానం చెప్పలేదు. లేచి పచార్లు చేయటం మొదలు పెట్టారు. ఆయన మొహం కందగడ్డలా ఎర్రగా మారింది.
"ఇంకో అరగంటలో భాగ్యేశ్వరీదేవి కూడా మన దేశం వస్తోంది." నెమ్మదిగా, తూచి తూచి అన్నాను. ఆయన పచార్లు ఆగిపోయాయి.
"భాగ్యేశ్వరా?" అన్నారు మొహం చిట్లించి.
"ఏం? ఆవిడ కూడా మీకు తెలుసా? వాళ్ళాయన పేరు కూడా ఆనందరావే అట. పాపం పెళ్లవగానే ఆయన పోయార్ట. వాళ్ళబ్బాయి పేరు గోపీచంద్".
-ఆయన అంత వేగంగా కదలగలరని నేను కలలోకూడా అనుకోలేదు. ఊహించని వేగంతో వచ్చి నా రెక్క పట్టుకుని "ఏమన్నావ్?....గోపీచందా?" అని అరిచారు. ఆయన కంఠం కీచుగా ధ్వనించింది.
సరీగ్గా ఎక్కడ దొరకాలనుకున్నానో అక్కడ దొరికారు.
"ఏం? గోపీచంద్ తెలుసా మీకు?"
"ఎక్కడున్నాడు? గోపీ ఎక్కడున్నాడు?" ఆయన ఆవేశంగా అడిగారు.
"వాళ్ళ అమ్మగారు ఈ రోజు అమెరికా నుంచి ఈ తెల్లవారు ఝామున వస్తున్నారు. అందుకు ఎయిర్ పోర్ట్ కు వెళ్తున్నాడు. గమ్మత్తేమిటంటే వాళ్ళ ఇంటి పేరు కూడా మన ఇంటి పేరే..."
ఆయన నా మాటలు వినటం లేదు. మళ్ళీ షర్టు వేసుకుంటున్నారు. ఎక్కడికని అడిగాను.
"ఎయిర్ పోర్ట్ కి-"
"నేనూ వస్తాను-"
"ఏమిటీ?" అన్నారు అర్ధంకానట్టు నాలో అప్పటివరకూ అణిగివున్న ఆక్రోశం, రోషం కట్టలు తెంచుకున్నాయి.
"నేనూ ఎయిర్ పోర్ట్ కి వస్తానంటున్నాను. ఏం! తప్పా మీ మొదటి భార్యని చూసే హక్కు నాకులేదా? పాపం ఆవిడ మీరు పోయారనుకుంటూందట. బ్రతికి వున్నట్టు మీ అబ్బాయికి నేనూ చెప్పలేదు. అక్కడ కాస్త ఎర్రరంగు దొరికితే వెంటనే చూపుడు వేలుతో ఆవిడ నుదుటమీద దిద్దుదురుగాని. ఆ దృశ్యాన్ని నేనూ చూద్దామనే వస్తున్నాను. అట్నుంచి అటే మీ కూతుర్ని తీసుకుని విజయనగరం కూడా వెళ్దాం. పాపం అక్కడున్నావిడకి మీ మొదటి ఇద్దరి భార్యల సంగతి తెలిసి వుండదు. ముగ్గురు భార్యలు నలుగురు పిల్లలు..... అంతా కలిసి హాయిగా వుండొచ్చు. మీ పెద్ద కొడుకు చాలా స్మార్ట్ గా వున్నాడు. అచ్చుగుద్దినట్లు మీ పోలికే. మరి మీ గుణాలు వచ్చినయ్యో లేదో తెలీదు. రాకూడదని మాత్రం భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధిస్తున్నాను. మనమిక బయల్దేర్దామా- భాగ్యేశ్వరి, ఇందిరా ఎదురు చూస్తూ వుంటారు...."
ఆయన మాట్లాడలేదు. దగ్గరికి వచ్చి లాగి బలంగా చెంపమీద కొట్టబోయి ఆపుకుని తిరిగి వెళ్ళిపోయారు.
4
కారు వేగంగా వెళుతూంది. ఆయన మాట్లాడకుండా డ్రైవ్ చేస్తున్నారు. నా ఆవేశం ఇంకా తగ్గలేదు. నా బలహీనత మీద నాకే కోపం వచ్చింది. ఆయన్ని దులిపేద్దామనుకున్నాను. పెళ్ళవకముందు నాకు చాలా అహంభావం ఉండేది. వయసుతోపాటు తగ్గిపోయింది. ఒకప్పుడయితే, అప్పటికప్పుడు లాయర్ మా ఇంటికొచ్చి విడాకుల నోటీసు తయారుచేస్తూ వుండేవాడు. కానీ ఎందుకో అలా జరగలేదు.
చాలామంది అంటారు- స్త్రీ ఆర్ధిక బలహీనతలవల్ల పురుషుడి మీద ఆధారపడుతుందని. కానీ అది అన్ని విషయాల్లోనూ నిజంకాదు. తరళా ఫైనాన్స్ కి సంబంధించిన అన్ని కంపెనీలూ నావే. అయినా నేను వెంటనే ఏ చర్యా తీసుకోలేకపోయాను. ఈయన్నుంచి రాత్రికి రాత్రి వేరుకాలేకపోయాను. భర్తలో దుర్గుణాలని సహించటం భార్యకి దేముడిచ్చిన వరమా? శాపమా?
నేను మాత్రం అందరి ఆడవాళ్ళలాంటి దాన్ని కాదని నా నమ్మకం. అరగంట వ్యవధిలో భర్త తాలూకు ఇద్దరు భార్యల సంగతి వాళ్ళ సంతతి సంగతి...ముఖ్యంగా భర్త ముగ్గురి దగ్గిరా ఒకళ్ళకి తెలియకుండా ఒకరితో ఆడుకున్న నాటకం సంగతీ బయటపడితే, నాలా ఇంత నిబ్బరంగా మాత్రం చాలామంది ఉండలేరు. మీ సంగతి నాకు తెలీదు.
....ఇంతలో కారు విమానాశ్రయంలో ఆగింది. అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. ఇద్దరం గేటు దగ్గరికి వెళ్ళాం. అక్కడెవరూ లేరు. ప్రయాణీకుల కోసం ఎదురుచూసే వారుకూడా ఎవరూలేరు.
ఇంతలో ఒక సెక్యూరిటీ మనిషి మా దగ్గిరకొచ్చి "ఏం కావాలి" అని అడిగాడు.
"అమెరికా నుంచి ఏదైనా ఫ్లయిటు వస్తుందా?" అని అడిగారు ఆయన ఇంగ్లీషులో.
"అమెరికా నుంచి విమానాలు హైద్రాబాద్ రావు" వ్యంగ్యంగా అన్నాడా అధికారి.
"ఐ...మీన్- బొంబాయి నుంచిగానీ, ఢిల్లీ నుంచి గానీ ఏదైనా ఫ్లయిటు ఆలస్యమయిందా?"
"లేదు". ముక్తసరిగా, ఇక వెళ్ళండి- అన్నట్టు అన్నాడు.
ఆయన నావైపు చూశారు. నేను తెల్లబోయాను. ఆ యువకుడి మాటలు ఇంకా నా చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి.
"ఏమని చెప్పాడు అతడు?" కార్లో వెళ్తూవుంటే ఆయన అడిగారు. నేను జవాబు చెప్పలేదు- తప్పు చేసింది ఆయన. తప్పు చేసినట్టు అవమానంతో తల వంచుకొని సంజాయిషీ చెప్పాల్సింది ఆయన! నన్ను ప్రశ్నలడిగే హక్కు ఆయనకు లేదు.
"ఎక్కడికి వెళుతున్నాం మనం?" అడిగాను.
"బంజారాకి-"
"చిన్నకూతుర్ని చూడటానికా" అందామనుకుని వూరుకున్నాను. సూటిపోటి మాటలనడం, ఏడవటం, సాధించటం....చివరికి మనసుకు సర్దిచెప్పుకుని కలసి సంసారం చేయటం, ఇవన్నీ మామూలు గృహిణులు చేసేపని. తరళ చేయదు. నేనేం చెయ్యాలో అప్పటికే నిశ్చయించుకున్నాను. ఈయన నా భర్త అయినాసరే, భాగ్యేశ్వరిని కలుసుకుంటాను. ఈయన చనిపోయాడని ఆవిడ ఏ పరిస్థితుల్లో అనుకుందో తెలుసుకుంటాను. అక్కడ తప్పించుకున్నా- ఇందిర విషయంలో తప్పించుకోలేడు. చీటింగ్ కి శిక్షేమిటో ప్రబంధ్ ని అగడాలి.
ఆయన కారు నడుపుతూ-
"గోపీ నిన్ను హోటల్ లోనే కలిశాడు కదూ-" అడిగారు.
"అవును ఈ హోటల్ లోనే తనూ దిగాడు" అన్నాను. అతడిని కలుసుకోవాలని నాకూ తొందరగా వుంది. ఎయిర్ పోర్ట్ కే అని చెప్పాడు. నాకు బాగా జ్ఞాపకం. ఎందుకలా చెప్పాడో తెలుసుకోవాలి. ఈయన వ్యవహారం చూస్తూంటే ఈ గోపి అనే పేరు సుపరిచితంలా వుంది.
కారు హోటల్ ముందు ఆగింది.
ఇద్దరం దిగి లోపలికి వెళ్ళాం. ఆయన రిసెప్షన్ దగ్గిరకి వెళ్ళి "గోపిచంద్ రూమ్ ఎంత?" అని అడిగారు.
"గోపీచందా? అటువంటి పేరుగల వారెవరూ లేరే" అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు, వెనుక బోర్డు పరిశీలించి చూసి ఆయన మొహం వాడిపోయింది. "మరొకసారి చూడండి" అన్నారు.
అతడు మళ్ళీ చూసి, "లేదు సర్" అన్నాడు.
మేము వెనుదిరగబోతుంటే అన్నాను. "ఒక్కసారి పైకి వెళ్దాం"
"ఎందుకు?"
"మీకంతా తెలుసు మళ్ళీ 'ఎందుకు' అని తెలియనట్టు అడుగుతున్నారు! ఇక్కడెందుకు ఆ అమ్మాయిని? మనతోపాటు తీసుకువెళ్దాం అనుకుంటున్నాను".
ఆయన మాట్లాడలేదు. మౌనంగా లిఫ్ట్ వైపు నడిచారు. ఆయన మౌనం మరింత బాధపెట్టింది. లిఫ్ట్ లో ఇద్దరమే వున్నాం. "మీకు చీమకుట్టినట్టయినా లేదా?" అన్నాను.
"దేనికి తరళా?"
"దేనికి అని అడుగుతున్నారా? మీరసలు మనుషులేనా? రెండు వేరు వేరు వూళ్ళలో రెండు కాపరాలు పెట్టటానికి, అసలింకో పెళ్ళామే లేదని చెప్పటానికి మీకు సిగ్గులేదూ-"
"నువ్వు అనుకున్నట్టు నాకు రెండో సంసారం ఏదీ లేదు".
"మరి పైనున్న అమ్మాయెవరో? మూడో భార్య కూతురుకాదా?"
.....
"ఆ సంగతి అలా వుంచండి. భాగ్యేశ్వరికి మీరు బ్రతికున్నట్టు తెలుసా?"
ఆయన మాట్లాడలేదు. దగ్గరికి వచ్చి లాగి బలంగా చెంపమీద కొట్టబోయి ఆపుకుని తిరిగి వెళ్ళిపోయారు.
4
కారు వేగంగా వెళుతూంది. ఆయన మాట్లాడకుండా డ్రైవ్ చేస్తున్నారు. నా ఆవేశం ఇంకా తగ్గలేదు. నా బలహీనత మీద నాకే కోపం వచ్చింది. ఆయన్ని దులిపేద్దామనుకున్నాను. పెళ్ళవకముందు నాకు చాలా అహంభావం ఉండేది. వయసుతోపాటు తగ్గిపోయింది. ఒకప్పుడయితే, అప్పటికప్పుడు లాయర్ మా ఇంటికొచ్చి విడాకుల నోటీసు తయారుచేస్తూ వుండేవాడు. కానీ ఎందుకో అలా జరగలేదు.
చాలామంది అంటారు- స్త్రీ ఆర్ధిక బలహీనతలవల్ల పురుషుడి మీద ఆధారపడుతుందని. కానీ అది అన్ని విషయాల్లోనూ నిజంకాదు. తరళా ఫైనాన్స్ కి సంబంధించిన అన్ని కంపెనీలూ నావే. అయినా నేను వెంటనే ఏ చర్యా తీసుకోలేకపోయాను. ఈయన్నుంచి రాత్రికి రాత్రి వేరుకాలేకపోయాను. భర్తలో దుర్గుణాలని సహించటం భార్యకి దేముడిచ్చిన వరమా? శాపమా?
నేను మాత్రం అందరి ఆడవాళ్ళలాంటి దాన్ని కాదని నా నమ్మకం. అరగంట వ్యవధిలో భర్త తాలూకు ఇద్దరు భార్యల సంగతి వాళ్ళ సంతతి సంగతి...ముఖ్యంగా భర్త ముగ్గురి దగ్గిరా ఒకళ్ళకి తెలియకుండా ఒకరితో ఆడుకున్న నాటకం సంగతీ బయటపడితే, నాలా ఇంత నిబ్బరంగా మాత్రం చాలామంది ఉండలేరు. మీ సంగతి నాకు తెలీదు.
....ఇంతలో కారు విమానాశ్రయంలో ఆగింది. అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. ఇద్దరం గేటు దగ్గరికి వెళ్ళాం. అక్కడెవరూ లేరు. ప్రయాణీకుల కోసం ఎదురుచూసే వారుకూడా ఎవరూలేరు.
ఇంతలో ఒక సెక్యూరిటీ మనిషి మా దగ్గిరకొచ్చి "ఏం కావాలి" అని అడిగాడు.
"అమెరికా నుంచి ఏదైనా ఫ్లయిటు వస్తుందా?" అని అడిగారు ఆయన ఇంగ్లీషులో.
"అమెరికా నుంచి విమానాలు హైద్రాబాద్ రావు" వ్యంగ్యంగా అన్నాడా అధికారి.
"ఐ...మీన్- బొంబాయి నుంచిగానీ, ఢిల్లీ నుంచి గానీ ఏదైనా ఫ్లయిటు ఆలస్యమయిందా?"
"లేదు". ముక్తసరిగా, ఇక వెళ్ళండి- అన్నట్టు అన్నాడు.
ఆయన నావైపు చూశారు. నేను తెల్లబోయాను. ఆ యువకుడి మాటలు ఇంకా నా చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి.
"ఏమని చెప్పాడు అతడు?" కార్లో వెళ్తూవుంటే ఆయన అడిగారు. నేను జవాబు చెప్పలేదు- తప్పు చేసింది ఆయన. తప్పు చేసినట్టు అవమానంతో తల వంచుకొని సంజాయిషీ చెప్పాల్సింది ఆయన! నన్ను ప్రశ్నలడిగే హక్కు ఆయనకు లేదు.
"ఎక్కడికి వెళుతున్నాం మనం?" అడిగాను.
"బంజారాకి-"
"చిన్నకూతుర్ని చూడటానికా" అందామనుకుని వూరుకున్నాను. సూటిపోటి మాటలనడం, ఏడవటం, సాధించటం....చివరికి మనసుకు సర్దిచెప్పుకుని కలసి సంసారం చేయటం, ఇవన్నీ మామూలు గృహిణులు చేసేపని. తరళ చేయదు. నేనేం చెయ్యాలో అప్పటికే నిశ్చయించుకున్నాను. ఈయన నా భర్త అయినాసరే, భాగ్యేశ్వరిని కలుసుకుంటాను. ఈయన చనిపోయాడని ఆవిడ ఏ పరిస్థితుల్లో అనుకుందో తెలుసుకుంటాను. అక్కడ తప్పించుకున్నా- ఇందిర విషయంలో తప్పించుకోలేడు. చీటింగ్ కి శిక్షేమిటో ప్రబంధ్ ని అగడాలి.
ఆయన కారు నడుపుతూ-
"గోపీ నిన్ను హోటల్ లోనే కలిశాడు కదూ-" అడిగారు.
"అవును ఈ హోటల్ లోనే తనూ దిగాడు" అన్నాను. అతడిని కలుసుకోవాలని నాకూ తొందరగా వుంది. ఎయిర్ పోర్ట్ కే అని చెప్పాడు. నాకు బాగా జ్ఞాపకం. ఎందుకలా చెప్పాడో తెలుసుకోవాలి. ఈయన వ్యవహారం చూస్తూంటే ఈ గోపి అనే పేరు సుపరిచితంలా వుంది.
కారు హోటల్ ముందు ఆగింది.
ఇద్దరం దిగి లోపలికి వెళ్ళాం. ఆయన రిసెప్షన్ దగ్గిరకి వెళ్ళి "గోపిచంద్ రూమ్ ఎంత?" అని అడిగారు.
"గోపీచందా? అటువంటి పేరుగల వారెవరూ లేరే" అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు, వెనుక బోర్డు పరిశీలించి చూసి ఆయన మొహం వాడిపోయింది. "మరొకసారి చూడండి" అన్నారు.
అతడు మళ్ళీ చూసి, "లేదు సర్" అన్నాడు.
మేము వెనుదిరగబోతుంటే అన్నాను. "ఒక్కసారి పైకి వెళ్దాం"
"ఎందుకు?"
"మీకంతా తెలుసు మళ్ళీ 'ఎందుకు' అని తెలియనట్టు అడుగుతున్నారు! ఇక్కడెందుకు ఆ అమ్మాయిని? మనతోపాటు తీసుకువెళ్దాం అనుకుంటున్నాను".
ఆయన మాట్లాడలేదు. మౌనంగా లిఫ్ట్ వైపు నడిచారు. ఆయన మౌనం మరింత బాధపెట్టింది. లిఫ్ట్ లో ఇద్దరమే వున్నాం. "మీకు చీమకుట్టినట్టయినా లేదా?" అన్నాను.
"దేనికి తరళా?"
"దేనికి అని అడుగుతున్నారా? మీరసలు మనుషులేనా? రెండు వేరు వేరు వూళ్ళలో రెండు కాపరాలు పెట్టటానికి, అసలింకో పెళ్ళామే లేదని చెప్పటానికి మీకు సిగ్గులేదూ-"
"నువ్వు అనుకున్నట్టు నాకు రెండో సంసారం ఏదీ లేదు".
"మరి పైనున్న అమ్మాయెవరో? మూడో భార్య కూతురుకాదా?"
.....
"ఆ సంగతి అలా వుంచండి. భాగ్యేశ్వరికి మీరు బ్రతికున్నట్టు తెలుసా?"
"నాకే భాగ్వేశ్వరీ తెలీదు తరళా నన్ను నమ్ము".
"తెలియకుండానే మీ ముక్కునుంచి పడ్డట్టు వూడిపడ్డాడా మీ కొడుకు?"
"తెలియకుండానే మీ ముక్కునుంచి పడ్డట్టు వూడిపడ్డాడా మీ కొడుకు?"
"నాకు సమాధానం కావాలి".
"నన్ను విసిగించకు తరళా నా మనసేం బాగోలేదు".
"ఎందుకు బావుంటుంది? ముగ్గురాడవాళ్ళు కలవబోయే సమయం దగ్గిరపడుతుంటే అసలు బావుండదు".
"నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావో నీకు అర్ధంకావటం లేదు".
"నన్ను విసిగించకు తరళా నా మనసేం బాగోలేదు".
"ఎందుకు బావుంటుంది? ముగ్గురాడవాళ్ళు కలవబోయే సమయం దగ్గిరపడుతుంటే అసలు బావుండదు".
"నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావో నీకు అర్ధంకావటం లేదు".
"అంటే మీకే ఇతర స్త్రీతోనూ సంబంధం లేదా?"
లిఫ్టు ఆగింది. ఆయన బయటకు అడుగుపెట్టి రమ్మన్నట్టు చూశారు. నేను కదల్లేదు. "నా తలమీద చెయ్యిపెట్టి చెప్పండి. నేను తప్ప మీకు ఇంకెవరితోనూ పరిచయం లేదని- చెప్పండి".
ఆయన నా దగ్గరికొచ్చి, నన్ను బయటకు లాగారు. వెనుక లిఫ్టు తలుపులు మూసుకుపోయాయి. ఆయన చేతుల్లో గింజుకుంటూ 'నాకు సమాధానం కావాలి. సమాధానం కావాలి' అని హిస్టీరిక్ గా అరవసాగాను.
"ఇది పబ్లిక్ ప్లేస్ తరళా గొడవ చెయ్యకు".
లిఫ్టు ఆగింది. ఆయన బయటకు అడుగుపెట్టి రమ్మన్నట్టు చూశారు. నేను కదల్లేదు. "నా తలమీద చెయ్యిపెట్టి చెప్పండి. నేను తప్ప మీకు ఇంకెవరితోనూ పరిచయం లేదని- చెప్పండి".
ఆయన నా దగ్గరికొచ్చి, నన్ను బయటకు లాగారు. వెనుక లిఫ్టు తలుపులు మూసుకుపోయాయి. ఆయన చేతుల్లో గింజుకుంటూ 'నాకు సమాధానం కావాలి. సమాధానం కావాలి' అని హిస్టీరిక్ గా అరవసాగాను.
"ఇది పబ్లిక్ ప్లేస్ తరళా గొడవ చెయ్యకు".
"పబ్లికా- అవును మీరు ప్రైవేటుగా చేసిన వ్యవహారాలు పబ్లిక్ లోకి రావటం మీ కిష్టంలేదు కదూ".
"నోర్ముయ్ నేనేం చెయ్యలేదు".
"లేదా ఒట్టేసి చెప్పండి మీకేం సంబంధంలేదని చెప్పండి".
ఆయన నా దగ్గిరకి వచ్చి తలమీద చెయ్యి వేయబోయి ఆగారు. ఆయన ఆగటం చూసి తలెత్తాను. ఆయన కళ్ళు దించుకుని "లేదు" అన్నారు. ఆయన కంఠం నూతిలోంచి వచ్చినట్టుంది.
"లేదట లేదు".
పిచ్చెక్కినట్టు అరిచాను. ఆ కారిడార్ నా అరుపుకి ప్రతిధ్వనించింది. "ఒకరితోకాదు- ఇద్దరితో - ఇద్దరితోకాదు ముగ్గురితో-" ఆయన నా మాటలు వినకుండా కూతురి గదిలోకి వెళ్ళారు. నాకు ఆ పదో అంతస్థు మీద నుంచి దూకేద్దామనిపించింది. కళ్ళు తిరిగి పడిపోకుండా స్థంభాన్ని పట్టుకున్నాను.
ఇంతలో ఆయన గదిలోంచి బయటకొచ్చారు. ఆయన మొహం పాలిపోయింది. నన్నుపట్టుకుని క్రిందకి ఎలా తీసుకొచ్చారో, రిసెప్షన్ వరకూ ఎలా నడిచానో నాకే తెలీదు.
"మూడు నాలుగు గంటల క్రితం నా కూతుర్ని ఇక్కడ రూమ్ తీసుకుని వదిలి వెళ్ళాను. ఏమైంది" అని అడిగారు.
మేము మాటిమాటికి రావటం, వెళ్ళటం ఈ నాటకమంతా చూస్తూనే వున్నాడు ఆ రిసెప్షనిస్టు వెనుక బోర్డు వైపు కూడా చూడకుండానే "మిస్ దేవిక?" అని అడిగాడు.
"యస్...."
"అరగంట క్రితమే ఖాళీచేసి వెళ్ళిపోయారు సర్" అన్నాడు. ఆయన పిడికిళ్ళు బిగుసుకున్నాయి. ఖా....ళీ... చే...సి....ం..దా? అని గొణిగారు. ఆయన అయోమయంగా నావైపు చూశారు.
నా చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో నాకు అర్ధం కావటం లేదు. ఒక పెద్ద మలుపు- మా ఆయన వూహించనిది జరుగుతూ వుందనీ, ఆయన గతంలో చేసిన దానికి మానసికంగా ఫలితం అనుభవిస్తున్నారనీ మాత్రం తెలుస్తుంది.
మరి ఏ పాపమూ చేయని నాకెందుకీ శిక్ష?
* * *
నాకు శ్రీదేవి విషయమై మొట్టమొదటి అనుమానం ఆయన మీదకే వెళ్ళింది.
నేను హోటల్ నుంచి ఇంటికి వెళ్ళి ఆ తరువాత ఆయనతో కలసి ఎయిర్ పోర్ట్ కి వెళ్ళి, తిరిగి ఇక్కడికి వచ్చేలోపల శ్రీదేవి మాయమైంది. అంటే ఈయనకి ఈ విషయంలో ఎవరో తోడ్పడి వుంటారు.
ఇంకెవరు? ఇన్ స్పెక్టరు సత్యనారాయణ అయివుంటాడు. వీళ్ళంతా కలిసికట్టుగా ఈ కేసు మాఫీ చేయటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారన్న విషయం అర్దరాత్రి మా ఇంటికి ఫోన్ వచ్చినప్పుడే అర్ధమైంది.
మొదట ఫోన్ రాగానే, పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్ళి అక్కడనుంచి తన కూతుర్ని తీసుకెళ్ళి హోటల్ లో పెట్టారు. తరువాత ఇంటి కెళ్ళారు. అప్పటికి నేను ఇంట్లో లేకపోవటంతో కంగారుపడి వుంటారు.
ఇప్పుడు- తార్కికంగా ఆలోచిస్తే జరిగిందేమిటో నాకు క్రమక్రమంగా బోధపడుతూ వుంది.
...నేను ఇంట్లో లేకపోవటంతో పోలీస్ స్టేషన్ కి ఫోన్ చేసి వుంటారు. అక్కడ సత్యనారాయణ నేను తనకి ఫోన్ చేసి అసలు విషయమంతా కూపీ లాగిన సంగతి ఆయనకి చెప్పి వుంటాడు. ఈయన బెంబేలెత్తి పోయి వుంటారు. మా ఇంటిముందు గూర్ఖా, నేను కారు తీసుకుని బయలుదేరిన సంగతి చెప్పివుంటాడు.
నేను హోటల్ కి బయలుదేరిన సంగతి ఆ విధంగా తెలిసిపోయి వుంటుంది.
నేను ఇంటికి రాగానే నిలదీస్తానని ఆయన వూహించి వుంటారు. ఇన్ స్పెక్టర్ సహాయంతో ముందు శ్రీదేవిని మాయంచేసి ఆ సాక్ష్యం దొరక్కుండా తప్పించుకున్నాడు.
-కానీ గోపీచంద్ నన్ను కలుస్తాడని వీళ్ళు కలలో కూడా వూహించలేదు.
అందుకే శ్రీదేవి పేరు చెప్పినప్పుడు ఆయన మొహం నిబ్బరంగా వుంది. గోపీచంద్, భాగ్యేశ్వరిల పేర్లు చెప్పగానే కంగారుపడ్డారు.
ఇప్పుడిక నా కర్ధంకాని విషయం ఒకటే.
విమానాశ్రయానికి అని చెప్పిన గోపీచంద్ ఎలా మాయమయ్యాడు?
సినిమాలలో డబుల్ యాక్షన్ లోలా ఒకే పోలిక ఉన్న ఆ కుర్రవాడు కనపడితే ఈయన బండారం అంతా బయటపడి వుండిపోవును.
ఇప్పుడే ఈ రాత్రి-ఇక్కడే.
కానీ నేరస్తుల్ని అంత తొందరగా బయటపడేస్తే అ అదేవుడికి నాటక సూత్రధారి అన్న పేరెందుకు వుంటుంది.
ఈ రాత్రి నేనిక ఏమీ ఆలోచించలేను. ఆ హోటల్లో వాళ్ళముందు ఆయనతో గొడవకూడా అనవసరం. నేను చేయవలసిందేమిటో ముందే నిర్ణయించుకున్నాను. అందుకని బయటకు నడవబోయాను.
ఆయన నాతోపాటు రాలేదు. రిసెప్షనిస్ట్ నే, "అమ్మాయిని ఎవరైనా తీసుకెళ్ళారా- ఒక్కతే వెళ్ళిపోయిందా?" అని అడిగారు.
రిసెప్షనిస్ట్ ఏదో చెబుతున్నాడు- "ఖాళీ చేస్తున్నట్టు చెప్పమన్నారండీ ఇప్పుడే కదా తీసుకున్నారు అన్నాను కూడా కానీ..." అతడింకా చెప్తూనే వున్నాడు. నా దృష్టి ఆమె గది తాలూకు బిల్ మీద పడింది.
విద్యుద్ఘాతం తగిలినట్టు అయింది.
'దేవిక' అని వుంది దానిమీద.
స్వంత కూతురి పేరు కూడా మార్చి ఆయన హోటల్లో రూమ్ తీసుకున్నారు.
రేపొద్దున్న ఏదైనా గొడవ జరిగితే, 'శ్రీదేవి' అన్న పేరే వినలేదు అనటానికి-
ఇంతకన్నా నికృష్టత వేరే వుంటుందా?
ఈయన నా భర్త!
ఈయన్తోనే నేనూ పాతిక సంవత్సరాలు కాపురం చేసింది-
ఇప్పుడు విడాకులు తీసుకోవాలనుకుంటున్నది-
ప్రబంధ్ సాయంతో.
ఇంకెవరు? ఇన్ స్పెక్టరు సత్యనారాయణ అయివుంటాడు. వీళ్ళంతా కలిసికట్టుగా ఈ కేసు మాఫీ చేయటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారన్న విషయం అర్దరాత్రి మా ఇంటికి ఫోన్ వచ్చినప్పుడే అర్ధమైంది.
మొదట ఫోన్ రాగానే, పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్ళి అక్కడనుంచి తన కూతుర్ని తీసుకెళ్ళి హోటల్ లో పెట్టారు. తరువాత ఇంటి కెళ్ళారు. అప్పటికి నేను ఇంట్లో లేకపోవటంతో కంగారుపడి వుంటారు.
ఇప్పుడు- తార్కికంగా ఆలోచిస్తే జరిగిందేమిటో నాకు క్రమక్రమంగా బోధపడుతూ వుంది.
...నేను ఇంట్లో లేకపోవటంతో పోలీస్ స్టేషన్ కి ఫోన్ చేసి వుంటారు. అక్కడ సత్యనారాయణ నేను తనకి ఫోన్ చేసి అసలు విషయమంతా కూపీ లాగిన సంగతి ఆయనకి చెప్పి వుంటాడు. ఈయన బెంబేలెత్తి పోయి వుంటారు. మా ఇంటిముందు గూర్ఖా, నేను కారు తీసుకుని బయలుదేరిన సంగతి చెప్పివుంటాడు.
నేను హోటల్ కి బయలుదేరిన సంగతి ఆ విధంగా తెలిసిపోయి వుంటుంది.
నేను ఇంటికి రాగానే నిలదీస్తానని ఆయన వూహించి వుంటారు. ఇన్ స్పెక్టర్ సహాయంతో ముందు శ్రీదేవిని మాయంచేసి ఆ సాక్ష్యం దొరక్కుండా తప్పించుకున్నాడు.
-కానీ గోపీచంద్ నన్ను కలుస్తాడని వీళ్ళు కలలో కూడా వూహించలేదు.
అందుకే శ్రీదేవి పేరు చెప్పినప్పుడు ఆయన మొహం నిబ్బరంగా వుంది. గోపీచంద్, భాగ్యేశ్వరిల పేర్లు చెప్పగానే కంగారుపడ్డారు.
ఇప్పుడిక నా కర్ధంకాని విషయం ఒకటే.
విమానాశ్రయానికి అని చెప్పిన గోపీచంద్ ఎలా మాయమయ్యాడు?
సినిమాలలో డబుల్ యాక్షన్ లోలా ఒకే పోలిక ఉన్న ఆ కుర్రవాడు కనపడితే ఈయన బండారం అంతా బయటపడి వుండిపోవును.
ఇప్పుడే ఈ రాత్రి-ఇక్కడే.
కానీ నేరస్తుల్ని అంత తొందరగా బయటపడేస్తే అ అదేవుడికి నాటక సూత్రధారి అన్న పేరెందుకు వుంటుంది.
ఈ రాత్రి నేనిక ఏమీ ఆలోచించలేను. ఆ హోటల్లో వాళ్ళముందు ఆయనతో గొడవకూడా అనవసరం. నేను చేయవలసిందేమిటో ముందే నిర్ణయించుకున్నాను. అందుకని బయటకు నడవబోయాను.
ఆయన నాతోపాటు రాలేదు. రిసెప్షనిస్ట్ నే, "అమ్మాయిని ఎవరైనా తీసుకెళ్ళారా- ఒక్కతే వెళ్ళిపోయిందా?" అని అడిగారు.
రిసెప్షనిస్ట్ ఏదో చెబుతున్నాడు- "ఖాళీ చేస్తున్నట్టు చెప్పమన్నారండీ ఇప్పుడే కదా తీసుకున్నారు అన్నాను కూడా కానీ..." అతడింకా చెప్తూనే వున్నాడు. నా దృష్టి ఆమె గది తాలూకు బిల్ మీద పడింది.
విద్యుద్ఘాతం తగిలినట్టు అయింది.
'దేవిక' అని వుంది దానిమీద.
స్వంత కూతురి పేరు కూడా మార్చి ఆయన హోటల్లో రూమ్ తీసుకున్నారు.
రేపొద్దున్న ఏదైనా గొడవ జరిగితే, 'శ్రీదేవి' అన్న పేరే వినలేదు అనటానికి-
ఇంతకన్నా నికృష్టత వేరే వుంటుందా?
ఈయన నా భర్త!
ఈయన్తోనే నేనూ పాతిక సంవత్సరాలు కాపురం చేసింది-
ఇప్పుడు విడాకులు తీసుకోవాలనుకుంటున్నది-
ప్రబంధ్ సాయంతో.
5
మేము ఇంటికి వెళ్ళేసరికి పాలు వచ్చే వేళయింది. ఆయన చాలా గంభీరంగా వున్నారు. తేలు కుట్టిన ఘరానా దొంగ పోలీసులకి దొరికాక ఈ విధమైన గాంభీర్యాన్నే చూపిస్తాడు.
సాహితి; సంకేతలు బిక్కమొహం వేసుకొని వున్నారు. వాళ్ళకి వూహ తెలిసిన తరువాత మేము అలా ప్రవర్తించటం ఇదే మొదటిసారి. ఏ మాట కామాటే చెప్పుకోవాలి. నేనెప్పుడైనా దెబ్బలాడినా, కోపం వచ్చి అలిగినా ఆయనే బ్రతిమాలి మంచి చేసుకొనేవారు. ఇప్పుడు అర్ధమవుతూంది. ఆ మంచితనం వెనక ఏముందో.
నా ఆస్తి!
కావల్సిన సుఖాలు బయట దొరుకుతున్నప్పుడు ఇంట్లో ఎంత నమ్రతగానైనా ప్రవర్తిస్తాడు భర్త.
మా పెళ్ళయిన కొత్తలో ఈయన బాగా తాగేవారు. పేకాడి, రాత్రి ఏ రెండింటికో ఇంటికి చేరుకొనేవారు. దాదాపు సంవత్సరం నరకం అనుభవించాను. ఆరోజులు తల్చుకుంటేనే భయమేస్తుంది. ఈయన చేతులు పట్టుకుని బ్రతిమాలేదాన్ని. "పేకాట మానెయ్యండి, ఆస్తి వ్యవహారాలు చూసుకోండి" అని ఈయన వినేవారు కాదు. "మీరు చేసిన ద్రోహానికి ఇంతకంటే నరకం అనుభవించాలి" అనేవారు. ఏమిటి మేము చేసిన ద్రోహం? గాలికి తిరిగే వాడిని తీసుకొచ్చి ఇంత ఆస్తినీ, కూతుర్నీ వప్పచెప్పటమేనా? అర్హతలేని వాడిని అందలం ఎక్కించటమేనా?
మీకు అనిపిస్తూ వుండవచ్చు. ఏమిటి ఈవిడ భర్త గురించి ఇలా చెపుతూంది అని. నిజమే ఇన్నాళ్ళూ నేను ఒక్కమాటా అనలేదు. పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన పెట్టిన బాధలకి ఒక్కసారి కూడా నోరు విప్పలేదు. ఆఖరికి....ఆఖరికి....నాన్న చనిపోయినప్పుడు కూడా నాలో నేనే కుమిలిపోయాను తప్ప ఈయన్నేమీ అనలేదు.
కేవలం ఈయన్ను ప్రేమించిన నేరానికి, నాన్నని వప్పించి ప్రపంచాన్ని ఎదిరించి ఈయన్ను చేసుకున్న పాపానికి, ఈయన ఎలాంటి వారైనా ఏ పని చేసినా భరించవలసి వచ్చింది.
ప్రేమకన్నా ఘోరమైన తప్పు మరొకటి వుండదని నా వుద్దేశ్యం. ఆ తప్పే నేనూ చేశాను. ఈయన్ని ప్రేమించటం! ఈయన కోసం అర్ధరాత్రి గోదావరిలో దూకేటంతగా ప్రేమించటం.....అంతేకాదు. ఇంకో ఉదాహరణ కూడా చెపుతాను.
పెళ్ళయిన కొత్తలో, ఇంటినసలు పట్టించుకోకుండా ఈయన తిరిగేవారు. నా సహనానికి కూడా ఒక హద్దుంది. ఒకరోజు నిలదీశాను. అప్పటికి మా వివాహమై ఆర్నెల్లు గడిచాయి. నాకు ఆరోనెల. ఒక అచ్చటా ముచ్చటాలేదు. ఇంట్లో నిండుగర్భిణీ వుందని కూడా లెక్కలేదు. మామూలుగా తాగుడుకీ, ఆ తరువాత పేకాటకీ బయలుదేరారు. "మీరిలా అర్ధరాత్రి ఇంటికొస్తే ఏం చెయ్యాలి నేను? అసలు ఇంట్లో భార్య అనేది ఒకత్తుందనైనా మీకు గుర్తుందా?" అడిగాను ఏడుస్తూ.
"గుర్తుండకుండా వుండాలనే-" అన్నారు.
నాకు ఒళ్ళు మండిపోయింది. "మీరు క్లబ్బుల్లోనే కాపురం చేస్తే ఇంట్లో నేనేం చెయ్యాలి?" అని అడిగాను.
"కావల్సింది ఎలాగైనా సాధించటం అలవాటేగా. ఒక గోడ మీద నా పేరు వ్రాసుకుని చూస్తూ సంతృప్తిపడు" అనేసి వెళ్ళిపోయారు. నిశ్చేష్టురాల నయ్యాను. నేను తనను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో ఆయనకి ఎలా చెప్పటం?
ఆయన ఆరోజు ఇంటికొచ్చేసరికి రాత్రి రెండయింది. తూలుతూ వచ్చారు. నేనేం చేశానో తెలుసా? గోడలమీద ఆయన చెప్పినట్టు పేర్లు వ్రాశాను. ఒకటి కాదు. రెండు కాదు. వందలు...వేలు బాత్ రూమ్ లో మొదలుపెట్టి - బెడ్ రూమ్, డ్రాయింగ్ రూమ్, వంటిల్లు- మొత్తం ఇంటిగోడల్నిండా ఆయన పేరు వ్రాసేను.
ఇదంతా మీకు పిచ్చిగానూ, వెర్రిగానూ కనిపిస్తే అది మీ లోపమే! ఇంకా గాఢంగా ప్రేమించటం చేతకాకపోతే మీరు ప్రేమించటానికి అనర్హులు. ఇంకా గాఢంగా మిమ్మల్ని ప్రేమించే వాళ్ళు లేకపోతే మీరు జీవించటానికి అనర్హులు.
అంత గాఢంగా ఆయన్ని ప్రేమించాను. ఈ క్షణంవరకూ ప్రేమిస్తూ వచ్చాను.
నిండు కడుపుతో, రాత్రి రెండింటికి ఆరుబయట చలిలో మెట్లమీద కూర్చుని, ఆఖరిపేరు పూర్తిచేస్తున్న నన్ను చూసి ఆయన చలించిపోయిన మాట నిజమే. 'ఈ పిచ్చి నీ కెప్పుడు పోతుంది తరళా' అని ఆ క్షణం నిజాయితీగానే అన్నారు. కానీ అది ఒక క్షణం మాత్రమే తరువాత మామూలే.
ఇప్పుడు చెప్పండి. ఇంతగా ప్రేమించే భార్య వుండగా ఇంతమంది ఆడవాళ్ళని మోసం చేయటం, చాటుగా కాపురాలు పెట్టటం-
ఏ శిక్ష విధించాలి?
ప్రబంధ్ తప్ప ఇంకెవరూ నాకు సాయం చెయ్యలేరు.
అన్నట్టు ప్రబంధ్ గురించి మీకు చెప్పలేదు కదూ.
ప్రబంధ్ నా కొడుకు. నా కడుపున పుట్టినవాడు.
మీకు అనుమానం రావొచ్చు. ముందు ఇద్దరు కూతుళ్ళే అంది. తరువాత మళ్ళీ 'కొడుకు' అంటుందేమిటి అని. మా వివాహమైన తొమ్మిది నెలలకు పుట్టాడు ప్రబంధ్. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే వాడు పుట్టాకే ఈయణ మారేరు. ఎవరి పిచ్చి వారికి ఆనందం అంటారు. ప్రబంధ్ మీద ఒక్క పైసా కూడా "నాది" ఖర్చు పెట్టనివ్వలేదు ఆయన. తరళా ఫైనాన్స్ విషయాలన్నీ చూస్తున్నందుకు జీతం తీసుకునేవారు. దాంతోనే వాన్ని చదివించారు. హాస్టల్లో చేర్పించారు. చివరికి 'లా' చదివించారు. నేనేమైనా అంటే "నీ డబ్బుతో ముంచేస్తే వాడూ అడ్డగాడిదలా తయారవుతాడు. నీ పిచ్చి వాడిక్కూడా అంటకుండా వుండాలంటే వాడు దూరంగా వుండటమే మంచిది" అనేవారు. చెప్పానుగా ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో పిచ్చి అని ఆయన డబ్బుతోనే వాణ్ణి చదివించారు. కేవలం వాడికోసమే బ్రతుకుతున్నట్టు ప్రవర్తించేవారు. తాగుడు మానేశారు. క్లబ్బులు బంద్.
అంతకన్నా నాకు కావల్సిందేముంది? నా మొండితనాన్నీ, ప్రేమనీ ఆయన పిచ్చిగా అర్ధం చేసుకోవటం నా దురదృష్టం. ఏది ఏదైనా ప్రబంధ్ పుట్టాక మా జీవితాలు ఒక గాడిలో పడ్డాయి. ఆయన మామూలు మనిషి అయ్యారు. కొడుకుని దూరంగా వుంచటం నాక్కొద్దిగా బాధగా వున్నా ఈ ఆనందంలో దాన్ని పట్టించుకోలేదు. ఆ తరువాత మళ్ళీ మరో ఏడెనిమిది సంవత్సరాల వరకూ నా కడుపు పండలేదు. ఆ తరువాత సాహితీ, సంకేత... మరోవైపు ప్రబంధ్ ఎప్పుడూ ఫస్ట్ రాంకే. శలవులకి ఇంటికొస్తూ వుండేవాడు. ఒక అతిథిగా ఇంటికొస్తున్నా-వాడికి నేనంటే చాలా ప్రేమ. ఈ విధంగా మా కుటుంబం నెమ్మది నెమ్మదిగా సర్దుకుంది. ఈ రోజు మా సంసార నౌక పూర్తిగా తిరగబడి పోయేవరకూ. చాలా అన్యోన్యమయిన దాంపత్యమనే చెప్పాలి. పోతే మొదటి సంవత్సరం మాత్రం ఒక దురదృష్టకరమైన కల అంతే!
వచ్చే నెల ప్రబంధ్ పెళ్ళి లా పాసవ్వగానే వాడికి ఉద్యోగం కూడా వచ్చింది. ఏదో ప్రమదా ఇండస్ట్రీస్ లో లా ఆఫీసర్ గా నేను తీసుకోబోయే నిర్ణయం నాకు తెలుసు. ఈ విషయమై సంకేతగానీ, సాహితిగానీ ఏ సలహా ఇవ్వలేరు. వాళ్ళు మరీ చిన్నపిల్లలు. ఒక్క ప్రబంధ్ నే అడగాలి. నావైపు వుంటాడో, వాళ్ళ నాన్న గారివైపు వుంటాడో.
ఇప్పుడు నా సమస్య ఏమిటంటే - ఈ వ్యవహారం ఈ రోజే తేల్చెయ్యాలా? ప్రబంధ్ పెళ్ళయ్యేవరకూ ఆగాలా అని.
మేము ఇంటికి వెళ్ళేసరికి పాలు వచ్చే వేళయింది. ఆయన చాలా గంభీరంగా వున్నారు. తేలు కుట్టిన ఘరానా దొంగ పోలీసులకి దొరికాక ఈ విధమైన గాంభీర్యాన్నే చూపిస్తాడు.
సాహితి; సంకేతలు బిక్కమొహం వేసుకొని వున్నారు. వాళ్ళకి వూహ తెలిసిన తరువాత మేము అలా ప్రవర్తించటం ఇదే మొదటిసారి. ఏ మాట కామాటే చెప్పుకోవాలి. నేనెప్పుడైనా దెబ్బలాడినా, కోపం వచ్చి అలిగినా ఆయనే బ్రతిమాలి మంచి చేసుకొనేవారు. ఇప్పుడు అర్ధమవుతూంది. ఆ మంచితనం వెనక ఏముందో.
నా ఆస్తి!
కావల్సిన సుఖాలు బయట దొరుకుతున్నప్పుడు ఇంట్లో ఎంత నమ్రతగానైనా ప్రవర్తిస్తాడు భర్త.
మా పెళ్ళయిన కొత్తలో ఈయన బాగా తాగేవారు. పేకాడి, రాత్రి ఏ రెండింటికో ఇంటికి చేరుకొనేవారు. దాదాపు సంవత్సరం నరకం అనుభవించాను. ఆరోజులు తల్చుకుంటేనే భయమేస్తుంది. ఈయన చేతులు పట్టుకుని బ్రతిమాలేదాన్ని. "పేకాట మానెయ్యండి, ఆస్తి వ్యవహారాలు చూసుకోండి" అని ఈయన వినేవారు కాదు. "మీరు చేసిన ద్రోహానికి ఇంతకంటే నరకం అనుభవించాలి" అనేవారు. ఏమిటి మేము చేసిన ద్రోహం? గాలికి తిరిగే వాడిని తీసుకొచ్చి ఇంత ఆస్తినీ, కూతుర్నీ వప్పచెప్పటమేనా? అర్హతలేని వాడిని అందలం ఎక్కించటమేనా?
మీకు అనిపిస్తూ వుండవచ్చు. ఏమిటి ఈవిడ భర్త గురించి ఇలా చెపుతూంది అని. నిజమే ఇన్నాళ్ళూ నేను ఒక్కమాటా అనలేదు. పెళ్ళయిన కొత్తలో ఆయన పెట్టిన బాధలకి ఒక్కసారి కూడా నోరు విప్పలేదు. ఆఖరికి....ఆఖరికి....నాన్న చనిపోయినప్పుడు కూడా నాలో నేనే కుమిలిపోయాను తప్ప ఈయన్నేమీ అనలేదు.
కేవలం ఈయన్ను ప్రేమించిన నేరానికి, నాన్నని వప్పించి ప్రపంచాన్ని ఎదిరించి ఈయన్ను చేసుకున్న పాపానికి, ఈయన ఎలాంటి వారైనా ఏ పని చేసినా భరించవలసి వచ్చింది.
ప్రేమకన్నా ఘోరమైన తప్పు మరొకటి వుండదని నా వుద్దేశ్యం. ఆ తప్పే నేనూ చేశాను. ఈయన్ని ప్రేమించటం! ఈయన కోసం అర్ధరాత్రి గోదావరిలో దూకేటంతగా ప్రేమించటం.....అంతేకాదు. ఇంకో ఉదాహరణ కూడా చెపుతాను.
పెళ్ళయిన కొత్తలో, ఇంటినసలు పట్టించుకోకుండా ఈయన తిరిగేవారు. నా సహనానికి కూడా ఒక హద్దుంది. ఒకరోజు నిలదీశాను. అప్పటికి మా వివాహమై ఆర్నెల్లు గడిచాయి. నాకు ఆరోనెల. ఒక అచ్చటా ముచ్చటాలేదు. ఇంట్లో నిండుగర్భిణీ వుందని కూడా లెక్కలేదు. మామూలుగా తాగుడుకీ, ఆ తరువాత పేకాటకీ బయలుదేరారు. "మీరిలా అర్ధరాత్రి ఇంటికొస్తే ఏం చెయ్యాలి నేను? అసలు ఇంట్లో భార్య అనేది ఒకత్తుందనైనా మీకు గుర్తుందా?" అడిగాను ఏడుస్తూ.
"గుర్తుండకుండా వుండాలనే-" అన్నారు.
నాకు ఒళ్ళు మండిపోయింది. "మీరు క్లబ్బుల్లోనే కాపురం చేస్తే ఇంట్లో నేనేం చెయ్యాలి?" అని అడిగాను.
"కావల్సింది ఎలాగైనా సాధించటం అలవాటేగా. ఒక గోడ మీద నా పేరు వ్రాసుకుని చూస్తూ సంతృప్తిపడు" అనేసి వెళ్ళిపోయారు. నిశ్చేష్టురాల నయ్యాను. నేను తనను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో ఆయనకి ఎలా చెప్పటం?
ఆయన ఆరోజు ఇంటికొచ్చేసరికి రాత్రి రెండయింది. తూలుతూ వచ్చారు. నేనేం చేశానో తెలుసా? గోడలమీద ఆయన చెప్పినట్టు పేర్లు వ్రాశాను. ఒకటి కాదు. రెండు కాదు. వందలు...వేలు బాత్ రూమ్ లో మొదలుపెట్టి - బెడ్ రూమ్, డ్రాయింగ్ రూమ్, వంటిల్లు- మొత్తం ఇంటిగోడల్నిండా ఆయన పేరు వ్రాసేను.
ఇదంతా మీకు పిచ్చిగానూ, వెర్రిగానూ కనిపిస్తే అది మీ లోపమే! ఇంకా గాఢంగా ప్రేమించటం చేతకాకపోతే మీరు ప్రేమించటానికి అనర్హులు. ఇంకా గాఢంగా మిమ్మల్ని ప్రేమించే వాళ్ళు లేకపోతే మీరు జీవించటానికి అనర్హులు.
అంత గాఢంగా ఆయన్ని ప్రేమించాను. ఈ క్షణంవరకూ ప్రేమిస్తూ వచ్చాను.
నిండు కడుపుతో, రాత్రి రెండింటికి ఆరుబయట చలిలో మెట్లమీద కూర్చుని, ఆఖరిపేరు పూర్తిచేస్తున్న నన్ను చూసి ఆయన చలించిపోయిన మాట నిజమే. 'ఈ పిచ్చి నీ కెప్పుడు పోతుంది తరళా' అని ఆ క్షణం నిజాయితీగానే అన్నారు. కానీ అది ఒక క్షణం మాత్రమే తరువాత మామూలే.
ఇప్పుడు చెప్పండి. ఇంతగా ప్రేమించే భార్య వుండగా ఇంతమంది ఆడవాళ్ళని మోసం చేయటం, చాటుగా కాపురాలు పెట్టటం-
ఏ శిక్ష విధించాలి?
ప్రబంధ్ తప్ప ఇంకెవరూ నాకు సాయం చెయ్యలేరు.
అన్నట్టు ప్రబంధ్ గురించి మీకు చెప్పలేదు కదూ.
ప్రబంధ్ నా కొడుకు. నా కడుపున పుట్టినవాడు.
మీకు అనుమానం రావొచ్చు. ముందు ఇద్దరు కూతుళ్ళే అంది. తరువాత మళ్ళీ 'కొడుకు' అంటుందేమిటి అని. మా వివాహమైన తొమ్మిది నెలలకు పుట్టాడు ప్రబంధ్. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే వాడు పుట్టాకే ఈయణ మారేరు. ఎవరి పిచ్చి వారికి ఆనందం అంటారు. ప్రబంధ్ మీద ఒక్క పైసా కూడా "నాది" ఖర్చు పెట్టనివ్వలేదు ఆయన. తరళా ఫైనాన్స్ విషయాలన్నీ చూస్తున్నందుకు జీతం తీసుకునేవారు. దాంతోనే వాన్ని చదివించారు. హాస్టల్లో చేర్పించారు. చివరికి 'లా' చదివించారు. నేనేమైనా అంటే "నీ డబ్బుతో ముంచేస్తే వాడూ అడ్డగాడిదలా తయారవుతాడు. నీ పిచ్చి వాడిక్కూడా అంటకుండా వుండాలంటే వాడు దూరంగా వుండటమే మంచిది" అనేవారు. చెప్పానుగా ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో పిచ్చి అని ఆయన డబ్బుతోనే వాణ్ణి చదివించారు. కేవలం వాడికోసమే బ్రతుకుతున్నట్టు ప్రవర్తించేవారు. తాగుడు మానేశారు. క్లబ్బులు బంద్.
అంతకన్నా నాకు కావల్సిందేముంది? నా మొండితనాన్నీ, ప్రేమనీ ఆయన పిచ్చిగా అర్ధం చేసుకోవటం నా దురదృష్టం. ఏది ఏదైనా ప్రబంధ్ పుట్టాక మా జీవితాలు ఒక గాడిలో పడ్డాయి. ఆయన మామూలు మనిషి అయ్యారు. కొడుకుని దూరంగా వుంచటం నాక్కొద్దిగా బాధగా వున్నా ఈ ఆనందంలో దాన్ని పట్టించుకోలేదు. ఆ తరువాత మళ్ళీ మరో ఏడెనిమిది సంవత్సరాల వరకూ నా కడుపు పండలేదు. ఆ తరువాత సాహితీ, సంకేత... మరోవైపు ప్రబంధ్ ఎప్పుడూ ఫస్ట్ రాంకే. శలవులకి ఇంటికొస్తూ వుండేవాడు. ఒక అతిథిగా ఇంటికొస్తున్నా-వాడికి నేనంటే చాలా ప్రేమ. ఈ విధంగా మా కుటుంబం నెమ్మది నెమ్మదిగా సర్దుకుంది. ఈ రోజు మా సంసార నౌక పూర్తిగా తిరగబడి పోయేవరకూ. చాలా అన్యోన్యమయిన దాంపత్యమనే చెప్పాలి. పోతే మొదటి సంవత్సరం మాత్రం ఒక దురదృష్టకరమైన కల అంతే!
వచ్చే నెల ప్రబంధ్ పెళ్ళి లా పాసవ్వగానే వాడికి ఉద్యోగం కూడా వచ్చింది. ఏదో ప్రమదా ఇండస్ట్రీస్ లో లా ఆఫీసర్ గా నేను తీసుకోబోయే నిర్ణయం నాకు తెలుసు. ఈ విషయమై సంకేతగానీ, సాహితిగానీ ఏ సలహా ఇవ్వలేరు. వాళ్ళు మరీ చిన్నపిల్లలు. ఒక్క ప్రబంధ్ నే అడగాలి. నావైపు వుంటాడో, వాళ్ళ నాన్న గారివైపు వుంటాడో.
ఇప్పుడు నా సమస్య ఏమిటంటే - ఈ వ్యవహారం ఈ రోజే తేల్చెయ్యాలా? ప్రబంధ్ పెళ్ళయ్యేవరకూ ఆగాలా అని.
