తరళా ఫెర్టిలైజర్స్ మేనేజింగ్ డైరెక్టరు ఇంటి పడగ్గదిలో రాత్రి రెండున్నరకి ఒక ఫోన్ మ్రోగింది. యమ్. డి. ఒక రెండు నిమిషాలు మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేశాడు. ఫోన్ లో అవతలివారు చెప్పింది అతడికి మొదట అర్ధంకాలేదు. ఫోన్ పెట్టేసిన తరువాత కూడా అతడికి విషయం పూర్తిగా అర్ధం కాలేదని ముఖ భంగిమే చెపుతుంది. గబగబా లేచి తయారై, 'ఎక్కడికండి' అని అడుగుతున్న భార్యకి కూడా పూర్తిగా సమాధానం చెప్పకుండా కారు తీసుకుని పోలీస్ స్టేషన్ వైపు బయల్దేరాడు. అతడి నిద్ర ఇప్పుడు పూర్తిగా తేలిపోయింది.
ఫోన్ లో వచ్చిన వార్తే అతడి మనసులో రీలులా తిరుగుతోంది.
"నేను సార్, వెంకటపతిని మాట్లాడుతున్నాను".
"ఎవరూ?"
"టుటౌను పోలీసు స్టేషన్నించండి, వెంకటపతి- యెస్సైని..."
"ఓ నువ్వా? ఏమిటి?"
"రాత్రి ఇన్ స్పెక్టర్ గారు వ్యభిచారుల ఇళ్ళ మీద రైడింగ్ చేశారు కదండీ".
"ఎవరూ సత్యనారాయణేనా?... అవును అటువంటి ప్రోగ్రాం ఏదో వుందని సాయంత్రం చెప్పాడు. ఇంతకీ ఇంత అర్దరాత్రి నా కెందుకు ఫోను చెయ్యడం?"
"అందులో దొరికిన ఒక అమ్మాయి, మీరు తన తండ్రి అంటూందండీ".
అతడి చెయ్యి రిసీవర్ మీద బిగుసుకుంది. 'వ్వాట్' అని అరిచాడు నమ్మలేనట్టు. "నీకేమైనా పిచ్చెక్కిందా?"
".....నిజం సార్. నిజం".
తరళ కథనం
నమస్తే నా పేరు తరళ బియ్యే పాసయ్యాను.
పెళ్ళయ్యే వరకూ నన్నందరూ పెంకి, అల్లరి అనేవారు. పెళ్ళయి ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టాక ఆ పేర్లు బాగోవని అహంభావి, కోపిష్టి అన్న బిరుదులు తగిలించారు. అప్పటివరకూ పెళ్ళితో ఇంటి పేర్లొక్కటే మారతాయని అనుకునేదాన్ని బిరుదులు కూడా మారుతాయని తరువాత తెలిసింది.
అయినా మీరే చెప్పండి-ఈ ప్రపంచంలో ఏ బిరుదూ లేకుండా ఎవరైనా వున్నారా?
మీ ఇంటి పక్కావిడ ఎవరితో కలవకుండా తన పనేదో తను చేసుకుంటూ పోతే మీరంతా కలసి ఆవిడని 'నెమ్మదస్తురాలు, పనిమంతురాలు' అని అనుకొంటారా? లేక 'రిజర్వుడు - ఎవరితో కలవదు' అని బిరుదిస్తారా? నేనేమో రెండోదే అనుకుంటున్నారు. దీనికి వ్యతిరేకంగా మీరుంటే మీకు నా నమస్కారాలు.
మనిషి చేసే ఏ పనినైనా, ఈ విధంగా రెండు రకాలుగా అర్ధం చేసుకోవచ్చు. తన శత్రువు పైకి రావటానికి ఒకరు చెయ్యి అందించాడనుకోండి. శత్రువుని మంచి చేసుకోవటానికి చెయ్యి అదించాడ్రా అనైనా అనుకోవచ్చు. శత్రువుని క్షమించేటంత మంచి గుణం వున్న వాడ్రా అనైనా అనుకోవచ్చు. కానీ జనం తప్పకుండా చీకటివైపు వేలెత్తి చూపటానికే ప్రయత్నిస్తారు. అందుకే వాళ్ళని నేనెప్పుడూ పట్టించుకోను.
నేనెప్పుడూ మూర్ఖంగా వాదిస్తాననీ, పట్టిన దానికి మూడే కాళ్ళు అంటాననీ మీరనుకుంటే అది మీ తప్పు. నేను పట్టుకున్నది కుందేటినా? లేక ముక్కాలి పీటనా? అన్నది కూడా చూడకుండా మీరా నిర్ణయానికి వస్తే అది మీ తప్పే కదా?
అందుకే నాకు మీ తెలివితేటలు మీదగానీ, విచక్షణాజ్ఞానంమీద గానీ, మీమీదగానీ, ఏ మాత్రం గౌరవంలేదు. 'మీరు' అంటే మా పల్లెలో వాళ్ళు, మానాన్న, మా పనివాళ్ళు, నా క్లాస్ మేట్స్ వగైరా వగైరా లందరూ. మీకు నేను ఎప్పుడైతే గౌరవం ఇవ్వటం మానేశానో, (మానేశా కరక్టా? మానేసా కరెక్టా?) అప్పుడు మీరంతా ఏకమై నాకిచ్చే బిరుదు 'మొండి'.....ముందే చెప్పానుగా, ఈ జనం అంతా ఎప్పటికప్పుడు తమ చేష్టలని సమర్ధించుకోవటానికి కొన్ని పదాల్ని ముందే సంచిలో పెట్టుకుని వుంటారని.
ఆనందరావుని ప్రేమించిన కొత్తలో ఆ విషయం నాన్నకి చెప్తే నాన్న నవ్వేడు. 'చిన్నపిల్లవి నీ కసలు ప్రేమకర్ధం తెలుసా' అని అడిగాడు. ఎందుకు తెలియదు? రోమియో జూలియెట్ వుండేది మాకు ప్రేమంటే ఒకరికోసం మరొకరు చావటం అని మా లెక్చరరు చెప్పింది. ఆహ్ది గుర్తొచ్చింది.
ఆ రాత్రే గోదార్లో దూకేశాను.
అన్నట్లు గోదావరి గురించి మీకేమీ చెప్పలేదుకదూ నేను. మా పల్లె పక్కనుంచి అది ప్రవహిస్తూ వుంటుంది. వంగిన కొబ్బరిచెట్లు ఏ క్షణమైనా కూలిపోయేట్టూ వుంటాయి. ఇరువైపులా రెల్లు గడ్డి వత్తుగా పెరిగి వుంటుంది. వర్షం వస్తే పల్లెంతా తడిసి పోతుంది. అదే, నా ఉద్దేశ్యం-బురద బురద అవుతుంది అన్నమాట.
ఇంతకీ ఏం చెపుతున్నాను? నా బోయ్ ఫ్రెండ్ విషయమై నేను గోదార్లో దూకిన సంగతి కదూ అబ్బో ఇరవై ఏళ్ల వెనుకటి సంగతి అది.
ఆ రోజు చాలా గొడవైంది.
నేను నాన్నతో వాదించాను. "ప్రేమంటే తెలుసా? అని అడిగింది నువ్వేకదా? అది చెప్పటం కోసమే అలా దూకాను. నేను చచ్చిపోయి వుంటే వూర్లో తరతరాలపాటు జూలియెట్ లు ణ అగురించి చెప్పుకునేవారు కదా!" అని.
కొందరు నాముందే నవ్వుకున్నారు. కొందరు భయపడి దూరంగా వెళ్ళినవ్వుకున్నారు. అంతా నాకు తెలుస్తూనే వుంది.
పాపం నాన్నని చూస్తే మాత్రం జాలేసింది. ఆ పల్లెలో నాన్నమాటకు తిరుగులేదు. అంత పెద్దాయనా నా బోయ్ ఫ్రెండ్ దగ్గరకు వెళ్ళి చేతులు పట్టుకుని అడిగాడు(ట) నాకు తరువాత తెలిసింది. అలా నా పెళ్ళి అయిపోయింది.
"మొత్తంమీద గోదార్లో దూకి మరీ సాధించింది" అని అందరూ అనుకున్నారు. "నువ్వు సుఖంగా వుండటమేనమ్మా కావల్సింది. ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పన్లు చేయకు" అని నాన్న గుడ్ల నీరు కక్కుకుంటూ చేతిలో చెయ్యి వేయించుకున్నాడు. "నీ గురించి గోదార్లోనైనా దూకగలిగే భార్య లభించింది అదృష్టవంతుడివోయ్" అని మా ఆయన్ని స్నేహితులు అభినందించారు.
అందరికీ తెలియని విషయమేమిటంటే నేను గోదారివైపు వెళ్తూ వెళ్తూ బయట వసారాలో పడుకుని వున్న మా పాలేరుగారిని నిద్రంతా ఎగిరిపోయేలా రాయితో కొట్టి పరుగెత్తాననీ, దొంగ ననుకుని వాడు నా వెనుకనే పరుగెత్తుకొచ్చి, గోదార్లోంచి నన్ను రక్షించినందుకు అందరూ అభినందిస్తూంటే, ఆ గోలలో అసలు విషయం చాలా 'కన్వీనియెంట్' గా మర్చిపోయాడని...!
అంతకన్నా మరో గొప్ప విషయం-నాకు ఈత బాగా వచ్చునన్నది! ఈ విషయం ప్రమద్వరకి తప్ప అక్కడున్న చాలా మందికి తెలీదు. అదొక్కటే ముసిముసిగా నవ్వుతూ, నా ఆత్మహత్య కార్యక్రమపు తరువాయి భాగాన్ని పరికించింది.
అన్నట్టు మాప్రమద్వర గురించి చెప్పలేదు కదూ. అదో పిచ్చి మాలోకం. ఎప్పుడూ ఏదో బొమ్మలేస్తూ వుంటుంది. కాస్త ప్రకృతి గురించి పిచ్చికూడా వుంది. వసంతంలో కోకిలా... అని ఏదో పాడుతూ వుండేది. నాకేమో అది 'సంతలో కోడిలా' అన్నట్లు వినిపిస్తూ వుండేది. అయినా మేమిద్దరం మంచి స్నేహితులం. నాకెంత కోపం వున్నా ఎప్పటికప్పుడు దాన్ని క్షమిస్తూ వుండటంతో ఇది సాధ్యమయింది. అది చాలా మంచిపిల్ల అని అందరూ అంటూ ఉంటే నాకు నవ్వొస్తుంది. చిన్న గీత ప్రక్క నుంటేనే గదా పెద్దగీత విలువ తెలిసేది.
దాన్ని పెద్దగీతని చేయటానికి నేను చిన్న గీతనయ్యే పద్దతులు కొన్ని అవలంబించేదాన్ని తోటలో దొంగతనంగా మామిడికాయలు కొట్టబోతే వద్దని వారించేది. తోటమాలి వస్తే కాయలు పరికిణీలో దాచుకుని పరుగెత్తేదాన్ని మధ్యలో వాడు పట్టుకున్న "మీరా అమ్మగారూ" అని వదిలేసే వాడనుకోండి. అది వేరే సంగతి. ఒకవేళ తప్పించుకుంటే మాత్రం మళ్ళీ అమ్మాయిలంతా ఆ పళ్ళకోసం ఎగబడేవారు. వద్దని వారించినందుకు ప్రమద్వర మంచమ్మాయి!! పళ్ళకి మాత్రం నేను! చెప్పానుగా ఈ జనం మనస్తత్వం నాకెప్పుడూ అర్ధంకాదు.
మా ఆయన పేరు ఆనందరావు. ఆయన గురించే నేను గోదార్లో దూకింది. నేను చేసింది చాలా మంచిపని. చాలా ప్రేమ వివాహాలు విఫలమౌతాయని విన్నాను. మంచి మొగుడు దొరికాడు. ఆనందరావు నిజంగా మంచి మనిషి. ఒకే ఒకసారి నా చెంప బ్రద్దలు కొట్టాడు- అంతే.
పెళ్ళయిన మొదట్లో ఏ భార్యభర్తలకైనా ఎడ్జస్టవటం కష్టం కదా ఈ ఇబ్బంది ప్రతీ కుటుంబంలోనూ వుంటుందనుకున్నాను. పోతే 'నాతో' కాబట్టి అది మరికాస్త ఎక్కువగా వుండేది. అయినా అదెంతో కాలం లేదులెండి. పెళ్ళయిన మొదటి తొమ్మిది నెలలు. ఆ తరువాత పాలూ నీళ్ళులా కలిసిపోయాం. మా ప్రేమకి రెండు ఉదాహరణలు. సాహితి, సాకేత. అన్నట్లు చెప్పటం మర్చిపోయాను. మా ఆయనక్కూడా కాస్త కవిత్వం పిచ్చివుంది. అందుకే ఇద్దరి కూతుళ్ళకీ ఆ పేర్లు పెట్టుకున్నారు.
మనలో ఎంతమంది భార్యలు తమ జీవితకాలంలో ఒక్కసారైనా భర్తచేత చెంపదెబ్బ తిని వుంటారు? మీకేమైనా అంచనావుందా? ఇప్పుడు కొత్తగా పెళ్ళయిన జంటల గురించి కాదు నేను చెపుతోంది. ఇప్పటి భర్తలు భార్యల్ని బెల్లంముక్కల్లా చూసుకుంటున్నారు. నేను చెప్పేది ఇరవై సంవత్సరాల సంగతి. అప్పటి కాపురాలు అంత సవ్యంగా వుండేవికావు. ఇదంతా ఎందుకు చెపుతున్నానంటే, పెళ్ళయిన మొదటి తొమ్మిది నెలలూ గడిచాక మరి మా ఇద్దరిమధ్యా ఏ రకమైన పొరపొచ్చాలూ లేవు.
ఈ తొమ్మిది నెలల్లో-ఆయన ఒక్కటంటే ఒక్కసారి, నా చెంప పగిలేలా కొట్టారు. అదీ ఎప్పుడో తెలుసా? మా మొదటి శోభనం రాత్రి తరువాత-ప్రొద్దున్న ఎనిమిదింటికి.
ఎవరికీ ఇలాంటి అనుభవం జరిగి వుండదు కదూ అప్పుడంటే ఏడుపొచ్చింది కానీ ఇప్పుడు ఇన్నేళ్ళ తరువాత తల్చుకుంటే నవ్వొస్తూంది. ఇప్పటికీ మా అమ్మాయి లిద్దరికీ ఆ విషయం చెప్పి నవ్విస్తూ ఉంటాను. అంతే-శోభనం సంగతి చెప్పను. కొట్టిణ సంగతి చెప్పి ఆయన్ని ఏడిపిస్తూ వుంటాను. అప్పుడు మాత్రం ఆయన మొహం ఎర్రగా కందిపోతుంది. కొంచెం సేపటివరకూ మూడీగా ఉంటారు. తరువాత మళ్ళీ మామూలు మనిషి అయిపోతూ వుంటారు.
అసలీ రచయిత లనేవాళ్ళు ఏ కలల ప్రపంచంలో వుండి వ్రాస్తారో నా కర్ధంకాదు. ముఖ్యంగా మొదటిరాత్రిని వాళ్ళు వర్ణించే తీరు చూడాలి. తెల్లవారుఝామున నాలుగింటికే లేచి పెళ్ళి కూతురు వెళ్ళి ఏ బామ్మపక్కలోనే సిగ్గుతో మొగ్గలా పడుకుంటుందట. నేనైతే శుభ్రంగా ఆ గదిలోనే నిద్రపోయాను. నన్ను లేపే ధైర్యం మా ఇంటిలో ఎవరికీ లేదులెండి. ఎనిమిదింటికి ఎందుకో పెద్దచప్పుడై మెలకువ వచ్చింది. ఆయన మంచానికి కట్టిన మల్లెపూలన్నీ తెంపి పారేస్తున్నాడు. బారెడు ప్రొద్దెక్కి లేచినందుకు కోపమేమో అనుకున్నాను. 'ఏమిటండీ ఏమైంది' అని అడిగాను. అదే విసురుతో వెనక్కి తిరిగి నా చెంప ఫెడీల్మనిపించాడు.
అదే మొదటిదీ-చివరిదీ.
ఆ తరువాత ఎప్పుడూ నేను ఐదు తరువాత నిద్రపోలేదు. నాలో వుండే గుణాల్లో అదొక్కటి ఉంది.....నా కిష్టమైన వాళ్ళు ఏంచెప్తే అది విని, వాళ్ళ కిష్టమైన రీతిలో మెలగటం. కానీ ఒకందుకే బాధేసేది. ఆయన ఇలా కొట్టకుండా కాస్త మర్యాదగా చెప్పినా ఆయన మాటనే వినేదాన్ని మరీ బొత్తిగా జీవితం నాశనమైపోయిన రీతిలో మల్లెదారాలు తెంపేసి, జుట్టు చెరిపేసుకుని, ఆలస్యంగా నిద్రలేచే భార్యపట్ల తన అసంతృప్తి వెల్లడి చేయనవసరం లేదుగా.
అయినా అదీ ఒకందుకు మంచిదే.
మీకు పెళ్లయిందా? అయినపక్షంలో మీ భర్తచేత గానీ, భార్యచేత గానీ ఒకసారి చేతిదెబ్బ రుచి చూడండి. తప్పు ఎవరిదైనా-కొట్టింది వాళ్ళు గాబట్టి మిమ్మల్ని బ్రతిమాలవలసిన బాధ్యత వాళ్ళమీదే పడుతుంది. మనం కొంచెం బింకంగా వుంటే, వాళ్ళు బ్రతిమాలుతున్నంతసేపూ మనకి హాయిగా వుంటుంది.
ఆయన దగ్గిర్నుంచి అదే ఆశించాను. కొంచెం సేపటికి ఆయనే దిగి వచ్చారు.
నా గుణాల్లో చాలామంది ఇష్టపడని గుణం ఒకటుంది. తప్పుచేసినవాళ్ళని క్షమించలేకపోవటం. ఆ తరువాత, వాళ్ళు తప్పు చేశామని వప్పుకున్నాసరే నేను క్షమించలేను. ఇది నిజంగా చెడ్డగుణం అంటారా? ఏమో నాకలా అనిపించదు. తప్పు చేయటమే ఒక తప్పు. దాన్ని ఒప్పుకోవటం వల్ల దాని ప్రభావంకానీ, పాపం గానీ, ఫలితంగానీ తగ్గదు కదా.
మా ఇంట్లో ఒక పనిపిల్ల వుండేది. ఒకరోజు ఐదురూపాయలు కొట్టేసింది. బెదిరిస్తే తీశానని ఒప్పుకుంది. మీరైతే ఏం చేసేవారు? ముందు ముందు ఆ పిల్లకి డబ్బు అందకుండా జాగ్రత్త పడేవారు. లేదా దానిగుణం తెలిసింది కాబట్టి పన్లోంచి మాన్పించేవారు.
నేనలా చేయలేదు. ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా ఆయన ఫ్రెండు మూడ్రోజులు లాకప్పులో పెట్టించాను. ఆ తరువాత ఉద్యోగం లోంచి తొలగించాను.
ఆ తరువాత కొన్ని రోజులకి మా ఇంట్లో వందరూపాయలు పోయాయి. తీసింది మా పెద్ద కూతురు సాహితి. ఇప్పుడు మీరేంచేస్తారు. నిజం చెప్పండి. మీ గారాబు కూతురు మీకు చెప్పకుండా పర్సులోంచి వంద కొట్టేస్తే ఏం చేస్తారు?
ఫోన్ లో వచ్చిన వార్తే అతడి మనసులో రీలులా తిరుగుతోంది.
"నేను సార్, వెంకటపతిని మాట్లాడుతున్నాను".
"ఎవరూ?"
"టుటౌను పోలీసు స్టేషన్నించండి, వెంకటపతి- యెస్సైని..."
"ఓ నువ్వా? ఏమిటి?"
"రాత్రి ఇన్ స్పెక్టర్ గారు వ్యభిచారుల ఇళ్ళ మీద రైడింగ్ చేశారు కదండీ".
"ఎవరూ సత్యనారాయణేనా?... అవును అటువంటి ప్రోగ్రాం ఏదో వుందని సాయంత్రం చెప్పాడు. ఇంతకీ ఇంత అర్దరాత్రి నా కెందుకు ఫోను చెయ్యడం?"
"అందులో దొరికిన ఒక అమ్మాయి, మీరు తన తండ్రి అంటూందండీ".
అతడి చెయ్యి రిసీవర్ మీద బిగుసుకుంది. 'వ్వాట్' అని అరిచాడు నమ్మలేనట్టు. "నీకేమైనా పిచ్చెక్కిందా?"
".....నిజం సార్. నిజం".
తరళ కథనం
నమస్తే నా పేరు తరళ బియ్యే పాసయ్యాను.
పెళ్ళయ్యే వరకూ నన్నందరూ పెంకి, అల్లరి అనేవారు. పెళ్ళయి ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టాక ఆ పేర్లు బాగోవని అహంభావి, కోపిష్టి అన్న బిరుదులు తగిలించారు. అప్పటివరకూ పెళ్ళితో ఇంటి పేర్లొక్కటే మారతాయని అనుకునేదాన్ని బిరుదులు కూడా మారుతాయని తరువాత తెలిసింది.
అయినా మీరే చెప్పండి-ఈ ప్రపంచంలో ఏ బిరుదూ లేకుండా ఎవరైనా వున్నారా?
మీ ఇంటి పక్కావిడ ఎవరితో కలవకుండా తన పనేదో తను చేసుకుంటూ పోతే మీరంతా కలసి ఆవిడని 'నెమ్మదస్తురాలు, పనిమంతురాలు' అని అనుకొంటారా? లేక 'రిజర్వుడు - ఎవరితో కలవదు' అని బిరుదిస్తారా? నేనేమో రెండోదే అనుకుంటున్నారు. దీనికి వ్యతిరేకంగా మీరుంటే మీకు నా నమస్కారాలు.
మనిషి చేసే ఏ పనినైనా, ఈ విధంగా రెండు రకాలుగా అర్ధం చేసుకోవచ్చు. తన శత్రువు పైకి రావటానికి ఒకరు చెయ్యి అందించాడనుకోండి. శత్రువుని మంచి చేసుకోవటానికి చెయ్యి అదించాడ్రా అనైనా అనుకోవచ్చు. శత్రువుని క్షమించేటంత మంచి గుణం వున్న వాడ్రా అనైనా అనుకోవచ్చు. కానీ జనం తప్పకుండా చీకటివైపు వేలెత్తి చూపటానికే ప్రయత్నిస్తారు. అందుకే వాళ్ళని నేనెప్పుడూ పట్టించుకోను.
నేనెప్పుడూ మూర్ఖంగా వాదిస్తాననీ, పట్టిన దానికి మూడే కాళ్ళు అంటాననీ మీరనుకుంటే అది మీ తప్పు. నేను పట్టుకున్నది కుందేటినా? లేక ముక్కాలి పీటనా? అన్నది కూడా చూడకుండా మీరా నిర్ణయానికి వస్తే అది మీ తప్పే కదా?
అందుకే నాకు మీ తెలివితేటలు మీదగానీ, విచక్షణాజ్ఞానంమీద గానీ, మీమీదగానీ, ఏ మాత్రం గౌరవంలేదు. 'మీరు' అంటే మా పల్లెలో వాళ్ళు, మానాన్న, మా పనివాళ్ళు, నా క్లాస్ మేట్స్ వగైరా వగైరా లందరూ. మీకు నేను ఎప్పుడైతే గౌరవం ఇవ్వటం మానేశానో, (మానేశా కరక్టా? మానేసా కరెక్టా?) అప్పుడు మీరంతా ఏకమై నాకిచ్చే బిరుదు 'మొండి'.....ముందే చెప్పానుగా, ఈ జనం అంతా ఎప్పటికప్పుడు తమ చేష్టలని సమర్ధించుకోవటానికి కొన్ని పదాల్ని ముందే సంచిలో పెట్టుకుని వుంటారని.
ఆనందరావుని ప్రేమించిన కొత్తలో ఆ విషయం నాన్నకి చెప్తే నాన్న నవ్వేడు. 'చిన్నపిల్లవి నీ కసలు ప్రేమకర్ధం తెలుసా' అని అడిగాడు. ఎందుకు తెలియదు? రోమియో జూలియెట్ వుండేది మాకు ప్రేమంటే ఒకరికోసం మరొకరు చావటం అని మా లెక్చరరు చెప్పింది. ఆహ్ది గుర్తొచ్చింది.
ఆ రాత్రే గోదార్లో దూకేశాను.
అన్నట్లు గోదావరి గురించి మీకేమీ చెప్పలేదుకదూ నేను. మా పల్లె పక్కనుంచి అది ప్రవహిస్తూ వుంటుంది. వంగిన కొబ్బరిచెట్లు ఏ క్షణమైనా కూలిపోయేట్టూ వుంటాయి. ఇరువైపులా రెల్లు గడ్డి వత్తుగా పెరిగి వుంటుంది. వర్షం వస్తే పల్లెంతా తడిసి పోతుంది. అదే, నా ఉద్దేశ్యం-బురద బురద అవుతుంది అన్నమాట.
ఇంతకీ ఏం చెపుతున్నాను? నా బోయ్ ఫ్రెండ్ విషయమై నేను గోదార్లో దూకిన సంగతి కదూ అబ్బో ఇరవై ఏళ్ల వెనుకటి సంగతి అది.
ఆ రోజు చాలా గొడవైంది.
నేను నాన్నతో వాదించాను. "ప్రేమంటే తెలుసా? అని అడిగింది నువ్వేకదా? అది చెప్పటం కోసమే అలా దూకాను. నేను చచ్చిపోయి వుంటే వూర్లో తరతరాలపాటు జూలియెట్ లు ణ అగురించి చెప్పుకునేవారు కదా!" అని.
కొందరు నాముందే నవ్వుకున్నారు. కొందరు భయపడి దూరంగా వెళ్ళినవ్వుకున్నారు. అంతా నాకు తెలుస్తూనే వుంది.
పాపం నాన్నని చూస్తే మాత్రం జాలేసింది. ఆ పల్లెలో నాన్నమాటకు తిరుగులేదు. అంత పెద్దాయనా నా బోయ్ ఫ్రెండ్ దగ్గరకు వెళ్ళి చేతులు పట్టుకుని అడిగాడు(ట) నాకు తరువాత తెలిసింది. అలా నా పెళ్ళి అయిపోయింది.
"మొత్తంమీద గోదార్లో దూకి మరీ సాధించింది" అని అందరూ అనుకున్నారు. "నువ్వు సుఖంగా వుండటమేనమ్మా కావల్సింది. ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పన్లు చేయకు" అని నాన్న గుడ్ల నీరు కక్కుకుంటూ చేతిలో చెయ్యి వేయించుకున్నాడు. "నీ గురించి గోదార్లోనైనా దూకగలిగే భార్య లభించింది అదృష్టవంతుడివోయ్" అని మా ఆయన్ని స్నేహితులు అభినందించారు.
అందరికీ తెలియని విషయమేమిటంటే నేను గోదారివైపు వెళ్తూ వెళ్తూ బయట వసారాలో పడుకుని వున్న మా పాలేరుగారిని నిద్రంతా ఎగిరిపోయేలా రాయితో కొట్టి పరుగెత్తాననీ, దొంగ ననుకుని వాడు నా వెనుకనే పరుగెత్తుకొచ్చి, గోదార్లోంచి నన్ను రక్షించినందుకు అందరూ అభినందిస్తూంటే, ఆ గోలలో అసలు విషయం చాలా 'కన్వీనియెంట్' గా మర్చిపోయాడని...!
అంతకన్నా మరో గొప్ప విషయం-నాకు ఈత బాగా వచ్చునన్నది! ఈ విషయం ప్రమద్వరకి తప్ప అక్కడున్న చాలా మందికి తెలీదు. అదొక్కటే ముసిముసిగా నవ్వుతూ, నా ఆత్మహత్య కార్యక్రమపు తరువాయి భాగాన్ని పరికించింది.
అన్నట్టు మాప్రమద్వర గురించి చెప్పలేదు కదూ. అదో పిచ్చి మాలోకం. ఎప్పుడూ ఏదో బొమ్మలేస్తూ వుంటుంది. కాస్త ప్రకృతి గురించి పిచ్చికూడా వుంది. వసంతంలో కోకిలా... అని ఏదో పాడుతూ వుండేది. నాకేమో అది 'సంతలో కోడిలా' అన్నట్లు వినిపిస్తూ వుండేది. అయినా మేమిద్దరం మంచి స్నేహితులం. నాకెంత కోపం వున్నా ఎప్పటికప్పుడు దాన్ని క్షమిస్తూ వుండటంతో ఇది సాధ్యమయింది. అది చాలా మంచిపిల్ల అని అందరూ అంటూ ఉంటే నాకు నవ్వొస్తుంది. చిన్న గీత ప్రక్క నుంటేనే గదా పెద్దగీత విలువ తెలిసేది.
దాన్ని పెద్దగీతని చేయటానికి నేను చిన్న గీతనయ్యే పద్దతులు కొన్ని అవలంబించేదాన్ని తోటలో దొంగతనంగా మామిడికాయలు కొట్టబోతే వద్దని వారించేది. తోటమాలి వస్తే కాయలు పరికిణీలో దాచుకుని పరుగెత్తేదాన్ని మధ్యలో వాడు పట్టుకున్న "మీరా అమ్మగారూ" అని వదిలేసే వాడనుకోండి. అది వేరే సంగతి. ఒకవేళ తప్పించుకుంటే మాత్రం మళ్ళీ అమ్మాయిలంతా ఆ పళ్ళకోసం ఎగబడేవారు. వద్దని వారించినందుకు ప్రమద్వర మంచమ్మాయి!! పళ్ళకి మాత్రం నేను! చెప్పానుగా ఈ జనం మనస్తత్వం నాకెప్పుడూ అర్ధంకాదు.
మా ఆయన పేరు ఆనందరావు. ఆయన గురించే నేను గోదార్లో దూకింది. నేను చేసింది చాలా మంచిపని. చాలా ప్రేమ వివాహాలు విఫలమౌతాయని విన్నాను. మంచి మొగుడు దొరికాడు. ఆనందరావు నిజంగా మంచి మనిషి. ఒకే ఒకసారి నా చెంప బ్రద్దలు కొట్టాడు- అంతే.
పెళ్ళయిన మొదట్లో ఏ భార్యభర్తలకైనా ఎడ్జస్టవటం కష్టం కదా ఈ ఇబ్బంది ప్రతీ కుటుంబంలోనూ వుంటుందనుకున్నాను. పోతే 'నాతో' కాబట్టి అది మరికాస్త ఎక్కువగా వుండేది. అయినా అదెంతో కాలం లేదులెండి. పెళ్ళయిన మొదటి తొమ్మిది నెలలు. ఆ తరువాత పాలూ నీళ్ళులా కలిసిపోయాం. మా ప్రేమకి రెండు ఉదాహరణలు. సాహితి, సాకేత. అన్నట్లు చెప్పటం మర్చిపోయాను. మా ఆయనక్కూడా కాస్త కవిత్వం పిచ్చివుంది. అందుకే ఇద్దరి కూతుళ్ళకీ ఆ పేర్లు పెట్టుకున్నారు.
మనలో ఎంతమంది భార్యలు తమ జీవితకాలంలో ఒక్కసారైనా భర్తచేత చెంపదెబ్బ తిని వుంటారు? మీకేమైనా అంచనావుందా? ఇప్పుడు కొత్తగా పెళ్ళయిన జంటల గురించి కాదు నేను చెపుతోంది. ఇప్పటి భర్తలు భార్యల్ని బెల్లంముక్కల్లా చూసుకుంటున్నారు. నేను చెప్పేది ఇరవై సంవత్సరాల సంగతి. అప్పటి కాపురాలు అంత సవ్యంగా వుండేవికావు. ఇదంతా ఎందుకు చెపుతున్నానంటే, పెళ్ళయిన మొదటి తొమ్మిది నెలలూ గడిచాక మరి మా ఇద్దరిమధ్యా ఏ రకమైన పొరపొచ్చాలూ లేవు.
ఈ తొమ్మిది నెలల్లో-ఆయన ఒక్కటంటే ఒక్కసారి, నా చెంప పగిలేలా కొట్టారు. అదీ ఎప్పుడో తెలుసా? మా మొదటి శోభనం రాత్రి తరువాత-ప్రొద్దున్న ఎనిమిదింటికి.
ఎవరికీ ఇలాంటి అనుభవం జరిగి వుండదు కదూ అప్పుడంటే ఏడుపొచ్చింది కానీ ఇప్పుడు ఇన్నేళ్ళ తరువాత తల్చుకుంటే నవ్వొస్తూంది. ఇప్పటికీ మా అమ్మాయి లిద్దరికీ ఆ విషయం చెప్పి నవ్విస్తూ ఉంటాను. అంతే-శోభనం సంగతి చెప్పను. కొట్టిణ సంగతి చెప్పి ఆయన్ని ఏడిపిస్తూ వుంటాను. అప్పుడు మాత్రం ఆయన మొహం ఎర్రగా కందిపోతుంది. కొంచెం సేపటివరకూ మూడీగా ఉంటారు. తరువాత మళ్ళీ మామూలు మనిషి అయిపోతూ వుంటారు.
అసలీ రచయిత లనేవాళ్ళు ఏ కలల ప్రపంచంలో వుండి వ్రాస్తారో నా కర్ధంకాదు. ముఖ్యంగా మొదటిరాత్రిని వాళ్ళు వర్ణించే తీరు చూడాలి. తెల్లవారుఝామున నాలుగింటికే లేచి పెళ్ళి కూతురు వెళ్ళి ఏ బామ్మపక్కలోనే సిగ్గుతో మొగ్గలా పడుకుంటుందట. నేనైతే శుభ్రంగా ఆ గదిలోనే నిద్రపోయాను. నన్ను లేపే ధైర్యం మా ఇంటిలో ఎవరికీ లేదులెండి. ఎనిమిదింటికి ఎందుకో పెద్దచప్పుడై మెలకువ వచ్చింది. ఆయన మంచానికి కట్టిన మల్లెపూలన్నీ తెంపి పారేస్తున్నాడు. బారెడు ప్రొద్దెక్కి లేచినందుకు కోపమేమో అనుకున్నాను. 'ఏమిటండీ ఏమైంది' అని అడిగాను. అదే విసురుతో వెనక్కి తిరిగి నా చెంప ఫెడీల్మనిపించాడు.
అదే మొదటిదీ-చివరిదీ.
ఆ తరువాత ఎప్పుడూ నేను ఐదు తరువాత నిద్రపోలేదు. నాలో వుండే గుణాల్లో అదొక్కటి ఉంది.....నా కిష్టమైన వాళ్ళు ఏంచెప్తే అది విని, వాళ్ళ కిష్టమైన రీతిలో మెలగటం. కానీ ఒకందుకే బాధేసేది. ఆయన ఇలా కొట్టకుండా కాస్త మర్యాదగా చెప్పినా ఆయన మాటనే వినేదాన్ని మరీ బొత్తిగా జీవితం నాశనమైపోయిన రీతిలో మల్లెదారాలు తెంపేసి, జుట్టు చెరిపేసుకుని, ఆలస్యంగా నిద్రలేచే భార్యపట్ల తన అసంతృప్తి వెల్లడి చేయనవసరం లేదుగా.
అయినా అదీ ఒకందుకు మంచిదే.
మీకు పెళ్లయిందా? అయినపక్షంలో మీ భర్తచేత గానీ, భార్యచేత గానీ ఒకసారి చేతిదెబ్బ రుచి చూడండి. తప్పు ఎవరిదైనా-కొట్టింది వాళ్ళు గాబట్టి మిమ్మల్ని బ్రతిమాలవలసిన బాధ్యత వాళ్ళమీదే పడుతుంది. మనం కొంచెం బింకంగా వుంటే, వాళ్ళు బ్రతిమాలుతున్నంతసేపూ మనకి హాయిగా వుంటుంది.
ఆయన దగ్గిర్నుంచి అదే ఆశించాను. కొంచెం సేపటికి ఆయనే దిగి వచ్చారు.
నా గుణాల్లో చాలామంది ఇష్టపడని గుణం ఒకటుంది. తప్పుచేసినవాళ్ళని క్షమించలేకపోవటం. ఆ తరువాత, వాళ్ళు తప్పు చేశామని వప్పుకున్నాసరే నేను క్షమించలేను. ఇది నిజంగా చెడ్డగుణం అంటారా? ఏమో నాకలా అనిపించదు. తప్పు చేయటమే ఒక తప్పు. దాన్ని ఒప్పుకోవటం వల్ల దాని ప్రభావంకానీ, పాపం గానీ, ఫలితంగానీ తగ్గదు కదా.
మా ఇంట్లో ఒక పనిపిల్ల వుండేది. ఒకరోజు ఐదురూపాయలు కొట్టేసింది. బెదిరిస్తే తీశానని ఒప్పుకుంది. మీరైతే ఏం చేసేవారు? ముందు ముందు ఆ పిల్లకి డబ్బు అందకుండా జాగ్రత్త పడేవారు. లేదా దానిగుణం తెలిసింది కాబట్టి పన్లోంచి మాన్పించేవారు.
నేనలా చేయలేదు. ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ మా ఆయన ఫ్రెండు మూడ్రోజులు లాకప్పులో పెట్టించాను. ఆ తరువాత ఉద్యోగం లోంచి తొలగించాను.
ఆ తరువాత కొన్ని రోజులకి మా ఇంట్లో వందరూపాయలు పోయాయి. తీసింది మా పెద్ద కూతురు సాహితి. ఇప్పుడు మీరేంచేస్తారు. నిజం చెప్పండి. మీ గారాబు కూతురు మీకు చెప్పకుండా పర్సులోంచి వంద కొట్టేస్తే ఏం చేస్తారు?
కొందరయితే నా ఉద్దేశ్యంలో తిడతారు. మరీ గారాబం చేసే వాళ్ళయితే 'తప్పమ్మా అలా చేయకూడదు' అని మందలిస్తారు. మరీ కోపిష్టులైతే చావబాదుతారు. నేనా మూడూ చెయ్యలేదు.
సాహితిని నిలబెట్టాను. "చూడు, తప్పుచేస్తే నేను ఊరుకోనని నీకు తెలుసు. నీకు బుద్ది వచ్చిందని చెప్పినాసరే -పనిష్మెంట్ తప్పదు. నీకు నేను చెయ్యగలిగే సాయం ఏమిటంటే- ఏ పనిష్మెంట్ కావాలో నీవే చెప్పు".
అది మాట్లాడలేదు.
"కొట్టనా" అని అడిగాను.
అది తలూపినట్టు కనిపించింది.
మా పెరట్లో జామచెట్టు వుంది. దాని కొమ్మవిరిచి, రెండు చేతులమీద పదేసి దెబ్బలు కొట్టాను. చివరిదెబ్బ కొడుతూ వుండగా ఆయన వచ్చారు. కూతుర్ని పట్టుకుని పక్కకిలాగి, "నువ్వు మనిషివా? రాక్షసివా?" అని అరిచారు. అప్పటికే దాని చేతులమీద తట్లు తేలాయి.
చేతిలో బెత్తం పడేస్తూ, "రాక్షసిని కాదు మనిషినే. మీ కూతుర్ని మనిషిని చేద్దామనే నా ప్రయత్నం" అన్నాను. ఆయన సాహితిని తీసుకుని అక్కన్నుంచి వెళ్ళిపోయారు.
ఆ రాత్రి ఆయన్ని నిలదీశాను. "నన్ను రాక్షసి అన్నారు. కానీ చెప్పండి. మన కూతురొక దొంగవటం మీకిష్టమేనా? పదమూడేళ్ళ వయస్సులో అది దొంగతనం చేసిందంటే ఎంత తలవంపులు...ఈ విషయం బయటపడితే ఎలా ఉంటుందో మీరాలోచించారా?" ఆయన తల తిప్పుకున్నారు.
"చూశారా? మీరు చెప్పరు. చెప్పలేరు! మీరు చెయ్యరు. నన్ను చెయ్యనివ్వరు".
"నువ్వు కొడితే అది మానేస్తుందా?"
"కనీసం మళ్ళీ ఇంకొకసారి చేసేటప్పుడు భయం ఉంటుంది".
"నెమ్మదిగా చెపితే అది విని ఉండేది".
"మనుష్యుల మంచితనం మీద మీకున్న నమ్మకం నాకు లేదు" వెటకారంగా అన్నాను.
"చేసిన ప్రతి నేరానికి శిక్ష పడాలనుకుంటే ఈ మనుష్యులందరూ ఎప్పుడో నశించిపోయి ఉండేవారు". నిర్లిప్తంగా అన్నారాయన.
"చాల్లెండి సినిమా డైలాగులు".
అంతలో పక్క గదిలోంచి మూలుగు వినిపించింది. అక్కడికి వెళ్ళాను.....సాహితి....పక్కమీద నిద్రలో మూలుగుతోంది.
తలమీద చెయ్యి వేయబోయి ఆగిపోయాను. ఉహు, ఇప్పుడు ఏ మాత్రం కనికరం చూపినా మధ్యాహ్నం వేసిన శిక్ష తాలూకు ఫలితం ఏమీ ఉండదు. ఆడపిల్లయి ఉండీ ఈ వయస్సులో దొంగతనంగా డబ్బు కొట్టేసినందుకు అసలీ శిక్ష కూడా చాలదు. అక్కన్నుంచి శబ్దం చెయ్యకుండా వచ్చెయ్యబోయాను.
సాహితి అప్పుడే కళ్ళు తెరిచింది. మేం ఇద్దరం ఒకర్నొకరు చూసుకున్నా, ఎవరూ మాట్లాడుకోలేదు. అది అంత బాధలో కూడా కనీసం 'అమ్మా' అనైనా అనలేదు.
దానికే అంత పొగరుంటే నాకెంత వుండాలి?
నేను కూడా మాట్లాడకుండా వచ్చేశాను.
తిరిగి బెడ్ రూమ్లోనికి వస్తూంటే, అప్పుడు కనబడింది- హాల్లో-సోఫా పక్కన-
వంద రూపాయల నోటు.
పాలవాడి కిద్దామని తీసి కిటికీలో పెట్టిన సంగతి అప్పుడు గుర్తొచ్చింది!!
ఒక నిముషంపాటు నోట మాటరాలేదు. చిత్తరువులా నిలబడి పోయాను. ఆ తరువాత సన్నగా కేకపెట్టి ఆయన దగ్గరకు పరుగెత్తాను.
వందరూపాయల నోటు అక్కడ పెట్టి మర్చిపోయిన సంగతి ఆయనకు చెప్పాను. ఆయన విస్తుపోయి నావైపు చూశారు. ఆ చూపు.....క్షమించండి, దాన్ని వర్ణించటానికి నాకు మాటలు రావు. ఆ చూపు మాత్రం నా గుండెల్లోనుంచి బాణంలా దూసుకు పోయింది. ఇద్దరం సాహితి గదిలోకి వచ్చాం. "అమ్మా" అంటూ కూతుర్ని వళ్ళోకి తీసుకున్నారాయన. "ఈ డబ్బు నువ్వు తీయలేదని ఎందుకు చెప్పలేదు?"
సాహితి జవాబు చెప్పలేదు.
నేను దగ్గరికి వెళ్ళి "తీయలేదంటే, అబద్దం చెపుతున్నావని కొడతాననుకున్నావా?" లాలిస్తున్నట్టు అడిగాను.
కాదన్నట్లు తలూపింది.
"మరి?"
మా పాప తలదించుకుని నెమ్మదిగా అంది. "అంతకు ముందు అయిదు రూపాయలు పోతే పాత పనిపిల్ల తీసిందని ఇన్ స్పెక్టరంకులుతో చెప్పి జైల్లో పెట్టించారుగా, మన దగ్గర కూడా మాన్పించేశారు".
"అవును అయితే?"
"అది తీయలేదట దేముడిమీద ఒట్టేసి ఏడుస్తూ చెప్పింది. మన దగ్గర పనిమానేశాక దానికి తిండికూడా లేదట. నిజం అలాగే ఇప్పుడు కొత్తపిల్ల వచ్చింది. అందుకని-"
"ఊ, అందుకని?" ఏదో అనుమానంతో నా గొంతు ఒణికింది.
"ఈ సారి ఇది తీసిందని దీన్నికూడా జైల్లో పెట్టిస్తావు.... పనిలోంచి తీసేస్తావు....దీనిక్కూడా తిండి వుండదని నేనే..."
పాప మాటలు పూర్తికాలేదు.
ఆయన ఏడుస్తూ ఉండగా నేనెప్పుడూ చూడలేదు. అలాంటిది ఆయన రుద్దకంఠంతో, "అమ్మా-సాహితీ" అంటూ కూతుర్ని కౌగిలించుకుని కంటనీరు పెట్టుకున్నారు. అయిదు నిమిషాల క్రితమే అన్నాను- 'మనుష్యుల మంచితనం మీద మీకున్నంత నమ్మకం నాకులేదు' అని నా కూతురే నా అభిప్రాయాలు తప్పని నిరూపించింది. నా నిర్ణయాల మీద తన దయాగుణంతో దారుణంగా దెబ్బకొట్టింది.
....వంటింట్లోకి వెళ్ళొచ్చాను.
నేను వచ్చేసరికి ఆయన, సాహితి చేతుల మీద కొబ్బరినూనె వ్రాస్తున్నారు.
"నేను రాస్తాను. మీరు పడుకోండి" అన్నాను క్లుప్తంగా.
ఆయన్లో నాకు బాగా నచ్చే గుణం అదే. నా మనోభావాల్ని సరిగ్గా అర్ధం చేసుకుంటారు.
మారు మాట్లాడకుండా లేచి గదిలోకి వెళ్ళిపోయారు.
పాప పక్కన కూర్చుని, "నొప్పిగా వుందా తల్లీ" అని అడిగాను.
అప్పుడేడ్చింది సాహితి. పాప, అంత వయసున్నది కూడా నా వళ్ళో తలపెట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. మనసు పొరల్ని కదిలించటానికి చిన్న గుర్తింపు చాలు.
నేను ఏడవలేదు.
చేసిన తప్పులకి ఏడవటమే శిక్ష అయితే పాపుల్ని శిక్షించాలని ఇప్పటివరకూ నేను చేసిన వాదనే తప్పు. తప్పుచేసిన వాళ్ళందరూ ఒకసారి ఏడ్చేసి శిక్ష తప్పించుకుంటారు.
పాప చేతులమీద తేలిన వాతలకి నూనె రాస్తూ ఉండి పోయాను.
కొంచెం సేపటికి పాప నిద్రపోయింది.
ఆ తరువాత వంటింట్లోకి వెళ్ళాను. అంతకు ముందు వచ్చినప్పుడే గరిటని నిప్పుల్లో
పెట్టివచ్చాను.
అరుస్తానా?
అరుస్తే నా గొప్పేంవుంది?
ఒకటి తరువాత ఒకటి, వరుసగా రెండు చేతులమీదా వాతలు పెట్టుకున్నాను. చర్మంకాలేలా కాదు. మాంసం కాలేలా...పళ్ళు బిగపట్టి- బాధని పెదాలమధ్య నొక్కిపట్టి....
"నీకేమైనా మతిపోయిందా? ఏమిటి నువ్వు చేస్తున్నది?" ఆయనొచ్చి గరిటని విసుగ్గా లాక్కొన్నారు. కానీ అప్పటికే నేను చెయ్యదల్చుకున్నది చేసేశాను.
తరువాత ఆ గాయాలు మానటానికి నెలరోజులు పట్టింది.
ఆ నెలరోజులూ ఆయన తిడుతూనే ఉన్నారు. చెప్పానుగా - మనం కరెక్టని నమ్మిన భావాలు, అభిప్రాయాలు, పక్కవాళ్ళకి ఎంతో తెలివితక్కువగా అనిపిస్తాయి.
2
ఆ రాత్రి నా జీవితంలో ఓగొప్ప మలుపుకి నాంది అని నేను అనుకోలేదు. నా భర్తకూడా 'అమాయకంగా' నిద్రపోతున్నాడు. రాత్రి రెండున్నరకి మోగింది ఫోను. ఆయనకి అలా ఫోనులు రావటం మామూలే. మానేజింగ్ డైరెక్టర్ కదా కానీ సంభాషణ పూర్తవగానే, అంత హడావుడిగా ఆయన ఎక్కడికి బయల్దేరారో మాత్రం అర్ధంకాలేదు. అవతలినుంచి ఏం చెప్పారో అర్ధంకాలేదు గానీ ఈయన మాట్లాడింది వినపడింది.
"..."
"ఎవరూ?"
"...."
"ఓ నువ్వా ఏమిటి?"
"..."
"ఎవరూ సత్యనారాయణేనా?... అవును అటువంటి ప్రోగ్రాం ఏదో ఉందని సాయంత్రం చెప్పాడు. ఇంతకీ అర్దరాత్రి నాకెందుకు ఫోన్ చెయ్యటం?"
"..."
"వ్వాట్... నీకేమైనా పిచ్చెక్కిందా?"
ఇదీ సంభాషణ. సత్యనారాయణంటే బహుశ మా ఫామిలీ ఫ్రెండ్ అయివుంటాడు. పోలీస్ స్టేషన్ లో ఇన్ స్పెక్టర్. సాయంత్రం మా ఇంటికొచ్చింది తనే. "ఏం చెల్లెమ్మా, రాత్రికి మీ ఆయన్ని నాతో తీసుకుపోనా?....రైడింగ్ కి" నవ్వుతూ అడిగాడు కూడా.
మరిప్పుడు ఫోన్ లో అతడి ప్రసక్తి ఎందుకొచ్చింది?
మామూలప్పుడయితే పట్టించుకోకపోదునుగానీ, ఆయన మొహంలో ఆ తొందర....నాకెందుకో చాలా అసహజంగా అనిపించింది. ఏం జరిగిందో తెలుసుకోక పోతే నిద్రపట్టేలా లేదు.
సత్యనారాయణ ఇంటికి ఫోన్ చేస్తే పోలీస్ స్టేషన్ లోనే ఉన్నారని చెప్పింది వాళ్ళావిడ. తిరిగి అక్కడికి చేస్తే ఆయనే తీశాడు.
"ఇప్పుడు మా యింటికి ఫోన్ చేసింది మీరేనా?" అని అడిగాను.
"ఎవరు తరళా? ...ఆఁ .... నేనే చేయించాను".
"ఆయన అర్జెంటుగా బయల్దేరారు ఏమిటి సంగతి"
"అబ్బే- ఏదో చిన్న వ్యవహారం నువ్వు పడుకోమ్మా పది నిమిషాల్లో పంపించేస్తాను" పోలీసు తెలివితేటలు అమలు జరుపుతున్నట్లు అన్నాడు. నేనేమీ తక్కువ తినలేదు.
"ఆయన్నేం కంగారుపడవద్దని చెప్పండి. నేనిక్కడ ధైర్యం చెప్పాననుకోండి. అక్కడ మీరుకూడా చెప్పండి!" అన్నాను.
"తప్పకుండా అయినా నీకెందుకు భయం చెల్లెమ్మా, ఇలాటి కేసులు నేను లక్ష చూశానుగా నిముషాల్లో సెటిల్ చేస్తాను".
"ఆయన బెదిరిపోతున్నారు".
"బెదురా? బెదురెందుకు? అయినా ఇదంతా ఆ యస్సై వెంకటపతి ఇంతవరకూ తీసుకొచ్చాడు. ఆ ఫోటో చింపేస్తే పోయేదికదా అనవసరంగా మా ఇద్దరికీ ఫోన్ చేసి అర్దరాత్రి రప్పించాడు".
"ఫోటోతోపాటు ఇంకేమైనా వున్నాయేమో"
"లేవు లేవు రాగానే నేను చేసిన మొదటిపని అదే అంతా వెతికింహాను. ఆ అమ్మాయి దగ్గిర ఇంకేం దొరకలేదు"
మొట్టమొదటిసారి నా మనసులోకి ఏదో అనుమానం నీడలా ప్రవేశించింది. ఎంతో తెలివితేటలతో నేను లాగుతున్న విషయాల్లో చివరిదాని దగ్గిర ఏదో మెలిక పడినట్టు అనిపించింది.
అమ్మాయి-
రైడింగ్-
ఫోటో-
చీకట్లో చివరి బాణం వదిలాను. "ఏమంటుంది ఆ అమ్మాయి? అమ్మాయంటే, ఆ రైడింగ్ లో పట్టుబడిందేనా? ఆ ఫోటో తనది కాదంటుందా?"
"ఎందుకు కాదంటుంది? మీ ఆయనే తన తండ్రి అంటుంది. అయినా ఎక్కడ సంపాదించిందో మన ఆనందరావు ఫోటో! రెండు తగిలిస్తే అదే చెపుతుంది. అంతా మా యస్సై చేశాడు. అనవసరంగా మీ నిద్ర డిస్టర్బ్ చేశాడు...." చెప్పుకు పోతున్నాడు ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ.
నా చెవులు వినటం ఎప్పుడో మానేశాయి. భూమి గిర్రున తిరుగుతున్నట్టు అనిపించింది. అతడన్నట్టు మా ఆయన ఫోటో ఆ అమ్మాయికి ఎక్కడో దొరికింది కాదు.....అదే అయితే, ఫోన్ రాగానే ఆయన అంత కంగారుపడరు.
...వందరూపాయలు దొంగతనం చేశావా అని అడుగుతున్నప్పుడు నేను నా కూతురి మొహంలోకి సరిగ్గా చూడలేదు కాబట్టి అది దొంగకాదని అప్పుడు తెలియలేదు. ఫోన్ వింటున్నప్పుడు మా ఆయన మొహం నాకింకా జ్ఞాపకం వుంది. అది అయోమయం కాదు. భయంతో కలిగిన కంగారు. మొదటిసారి చేసిన తప్పు ఈసారి చెయ్యలేదు. నేను - బాగా ఆలోచించాను.
ఇప్పుడు నాకు మొత్తం అంతా అర్ధమైంది.
-రాత్రి జరిగిన రైడింగ్ లో సత్యనారాయణ కొందరమ్మాయిల్ని పట్టుకొచ్చి స్టేషన్ లో పడేసి, ఇంటికెళ్ళి పడుకున్నాడు. అందులో ఒక అమ్మాయి, మా ఆయన ఫోటో చూపించి, 'ఈయనే నా తండ్రి' అనేసరికి వెంకటపతి కంగారుపడి, అటు ఇన్ స్పెక్టర్ కీ, ఇటు మా ఆయనకీ వరుసగా ఫోన్ లు చేశాడు. ఈయన హడావుడిగా పరుగెత్తారు.
నా మెదడు మొద్దుబారుతున్నట్టు తోచింది. ఫోన్ పెట్టేస్తున్నప్పుడు ఆయన మొహ భంగిమ ఒక ఫోటోలా నా మనసులో ముద్రితమైపోయింది.
ఇక ఇంట్లో ఒక క్షణం ఉండలేకపోయాను.
అక్కడ పోలీస్ స్టేషన్ లో జరుగుతున్న దేమిటో తెలుసుకోవాలి. ఆయనకీ ఆ అమ్మాయికీ జరుగుతూన్న సంభాషణ వినాలి.
మేడదిగి క్రిందకొచ్చాను. కారు ఆయన తీసుకెళ్ళారు. సాహితి సాకేతల స్టాండర్డ్ వుంది. దాంట్లో బయల్దేరాను. అయిదు నిముషాలు అటు ఇటుగా బయల్దేరిన మా గురించి వాచ్ మెన్ ఏమనుకున్నాడో?
సాహితిని నిలబెట్టాను. "చూడు, తప్పుచేస్తే నేను ఊరుకోనని నీకు తెలుసు. నీకు బుద్ది వచ్చిందని చెప్పినాసరే -పనిష్మెంట్ తప్పదు. నీకు నేను చెయ్యగలిగే సాయం ఏమిటంటే- ఏ పనిష్మెంట్ కావాలో నీవే చెప్పు".
అది మాట్లాడలేదు.
"కొట్టనా" అని అడిగాను.
అది తలూపినట్టు కనిపించింది.
మా పెరట్లో జామచెట్టు వుంది. దాని కొమ్మవిరిచి, రెండు చేతులమీద పదేసి దెబ్బలు కొట్టాను. చివరిదెబ్బ కొడుతూ వుండగా ఆయన వచ్చారు. కూతుర్ని పట్టుకుని పక్కకిలాగి, "నువ్వు మనిషివా? రాక్షసివా?" అని అరిచారు. అప్పటికే దాని చేతులమీద తట్లు తేలాయి.
చేతిలో బెత్తం పడేస్తూ, "రాక్షసిని కాదు మనిషినే. మీ కూతుర్ని మనిషిని చేద్దామనే నా ప్రయత్నం" అన్నాను. ఆయన సాహితిని తీసుకుని అక్కన్నుంచి వెళ్ళిపోయారు.
ఆ రాత్రి ఆయన్ని నిలదీశాను. "నన్ను రాక్షసి అన్నారు. కానీ చెప్పండి. మన కూతురొక దొంగవటం మీకిష్టమేనా? పదమూడేళ్ళ వయస్సులో అది దొంగతనం చేసిందంటే ఎంత తలవంపులు...ఈ విషయం బయటపడితే ఎలా ఉంటుందో మీరాలోచించారా?" ఆయన తల తిప్పుకున్నారు.
"చూశారా? మీరు చెప్పరు. చెప్పలేరు! మీరు చెయ్యరు. నన్ను చెయ్యనివ్వరు".
"నువ్వు కొడితే అది మానేస్తుందా?"
"కనీసం మళ్ళీ ఇంకొకసారి చేసేటప్పుడు భయం ఉంటుంది".
"నెమ్మదిగా చెపితే అది విని ఉండేది".
"మనుష్యుల మంచితనం మీద మీకున్న నమ్మకం నాకు లేదు" వెటకారంగా అన్నాను.
"చేసిన ప్రతి నేరానికి శిక్ష పడాలనుకుంటే ఈ మనుష్యులందరూ ఎప్పుడో నశించిపోయి ఉండేవారు". నిర్లిప్తంగా అన్నారాయన.
"చాల్లెండి సినిమా డైలాగులు".
అంతలో పక్క గదిలోంచి మూలుగు వినిపించింది. అక్కడికి వెళ్ళాను.....సాహితి....పక్కమీద నిద్రలో మూలుగుతోంది.
తలమీద చెయ్యి వేయబోయి ఆగిపోయాను. ఉహు, ఇప్పుడు ఏ మాత్రం కనికరం చూపినా మధ్యాహ్నం వేసిన శిక్ష తాలూకు ఫలితం ఏమీ ఉండదు. ఆడపిల్లయి ఉండీ ఈ వయస్సులో దొంగతనంగా డబ్బు కొట్టేసినందుకు అసలీ శిక్ష కూడా చాలదు. అక్కన్నుంచి శబ్దం చెయ్యకుండా వచ్చెయ్యబోయాను.
సాహితి అప్పుడే కళ్ళు తెరిచింది. మేం ఇద్దరం ఒకర్నొకరు చూసుకున్నా, ఎవరూ మాట్లాడుకోలేదు. అది అంత బాధలో కూడా కనీసం 'అమ్మా' అనైనా అనలేదు.
దానికే అంత పొగరుంటే నాకెంత వుండాలి?
నేను కూడా మాట్లాడకుండా వచ్చేశాను.
తిరిగి బెడ్ రూమ్లోనికి వస్తూంటే, అప్పుడు కనబడింది- హాల్లో-సోఫా పక్కన-
వంద రూపాయల నోటు.
పాలవాడి కిద్దామని తీసి కిటికీలో పెట్టిన సంగతి అప్పుడు గుర్తొచ్చింది!!
ఒక నిముషంపాటు నోట మాటరాలేదు. చిత్తరువులా నిలబడి పోయాను. ఆ తరువాత సన్నగా కేకపెట్టి ఆయన దగ్గరకు పరుగెత్తాను.
వందరూపాయల నోటు అక్కడ పెట్టి మర్చిపోయిన సంగతి ఆయనకు చెప్పాను. ఆయన విస్తుపోయి నావైపు చూశారు. ఆ చూపు.....క్షమించండి, దాన్ని వర్ణించటానికి నాకు మాటలు రావు. ఆ చూపు మాత్రం నా గుండెల్లోనుంచి బాణంలా దూసుకు పోయింది. ఇద్దరం సాహితి గదిలోకి వచ్చాం. "అమ్మా" అంటూ కూతుర్ని వళ్ళోకి తీసుకున్నారాయన. "ఈ డబ్బు నువ్వు తీయలేదని ఎందుకు చెప్పలేదు?"
సాహితి జవాబు చెప్పలేదు.
నేను దగ్గరికి వెళ్ళి "తీయలేదంటే, అబద్దం చెపుతున్నావని కొడతాననుకున్నావా?" లాలిస్తున్నట్టు అడిగాను.
కాదన్నట్లు తలూపింది.
"మరి?"
మా పాప తలదించుకుని నెమ్మదిగా అంది. "అంతకు ముందు అయిదు రూపాయలు పోతే పాత పనిపిల్ల తీసిందని ఇన్ స్పెక్టరంకులుతో చెప్పి జైల్లో పెట్టించారుగా, మన దగ్గర కూడా మాన్పించేశారు".
"అవును అయితే?"
"అది తీయలేదట దేముడిమీద ఒట్టేసి ఏడుస్తూ చెప్పింది. మన దగ్గర పనిమానేశాక దానికి తిండికూడా లేదట. నిజం అలాగే ఇప్పుడు కొత్తపిల్ల వచ్చింది. అందుకని-"
"ఊ, అందుకని?" ఏదో అనుమానంతో నా గొంతు ఒణికింది.
"ఈ సారి ఇది తీసిందని దీన్నికూడా జైల్లో పెట్టిస్తావు.... పనిలోంచి తీసేస్తావు....దీనిక్కూడా తిండి వుండదని నేనే..."
పాప మాటలు పూర్తికాలేదు.
ఆయన ఏడుస్తూ ఉండగా నేనెప్పుడూ చూడలేదు. అలాంటిది ఆయన రుద్దకంఠంతో, "అమ్మా-సాహితీ" అంటూ కూతుర్ని కౌగిలించుకుని కంటనీరు పెట్టుకున్నారు. అయిదు నిమిషాల క్రితమే అన్నాను- 'మనుష్యుల మంచితనం మీద మీకున్నంత నమ్మకం నాకులేదు' అని నా కూతురే నా అభిప్రాయాలు తప్పని నిరూపించింది. నా నిర్ణయాల మీద తన దయాగుణంతో దారుణంగా దెబ్బకొట్టింది.
....వంటింట్లోకి వెళ్ళొచ్చాను.
నేను వచ్చేసరికి ఆయన, సాహితి చేతుల మీద కొబ్బరినూనె వ్రాస్తున్నారు.
"నేను రాస్తాను. మీరు పడుకోండి" అన్నాను క్లుప్తంగా.
ఆయన్లో నాకు బాగా నచ్చే గుణం అదే. నా మనోభావాల్ని సరిగ్గా అర్ధం చేసుకుంటారు.
మారు మాట్లాడకుండా లేచి గదిలోకి వెళ్ళిపోయారు.
పాప పక్కన కూర్చుని, "నొప్పిగా వుందా తల్లీ" అని అడిగాను.
అప్పుడేడ్చింది సాహితి. పాప, అంత వయసున్నది కూడా నా వళ్ళో తలపెట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. మనసు పొరల్ని కదిలించటానికి చిన్న గుర్తింపు చాలు.
నేను ఏడవలేదు.
చేసిన తప్పులకి ఏడవటమే శిక్ష అయితే పాపుల్ని శిక్షించాలని ఇప్పటివరకూ నేను చేసిన వాదనే తప్పు. తప్పుచేసిన వాళ్ళందరూ ఒకసారి ఏడ్చేసి శిక్ష తప్పించుకుంటారు.
పాప చేతులమీద తేలిన వాతలకి నూనె రాస్తూ ఉండి పోయాను.
కొంచెం సేపటికి పాప నిద్రపోయింది.
ఆ తరువాత వంటింట్లోకి వెళ్ళాను. అంతకు ముందు వచ్చినప్పుడే గరిటని నిప్పుల్లో
పెట్టివచ్చాను.
అరుస్తానా?
అరుస్తే నా గొప్పేంవుంది?
ఒకటి తరువాత ఒకటి, వరుసగా రెండు చేతులమీదా వాతలు పెట్టుకున్నాను. చర్మంకాలేలా కాదు. మాంసం కాలేలా...పళ్ళు బిగపట్టి- బాధని పెదాలమధ్య నొక్కిపట్టి....
"నీకేమైనా మతిపోయిందా? ఏమిటి నువ్వు చేస్తున్నది?" ఆయనొచ్చి గరిటని విసుగ్గా లాక్కొన్నారు. కానీ అప్పటికే నేను చెయ్యదల్చుకున్నది చేసేశాను.
తరువాత ఆ గాయాలు మానటానికి నెలరోజులు పట్టింది.
ఆ నెలరోజులూ ఆయన తిడుతూనే ఉన్నారు. చెప్పానుగా - మనం కరెక్టని నమ్మిన భావాలు, అభిప్రాయాలు, పక్కవాళ్ళకి ఎంతో తెలివితక్కువగా అనిపిస్తాయి.
2
ఆ రాత్రి నా జీవితంలో ఓగొప్ప మలుపుకి నాంది అని నేను అనుకోలేదు. నా భర్తకూడా 'అమాయకంగా' నిద్రపోతున్నాడు. రాత్రి రెండున్నరకి మోగింది ఫోను. ఆయనకి అలా ఫోనులు రావటం మామూలే. మానేజింగ్ డైరెక్టర్ కదా కానీ సంభాషణ పూర్తవగానే, అంత హడావుడిగా ఆయన ఎక్కడికి బయల్దేరారో మాత్రం అర్ధంకాలేదు. అవతలినుంచి ఏం చెప్పారో అర్ధంకాలేదు గానీ ఈయన మాట్లాడింది వినపడింది.
"..."
"ఎవరూ?"
"...."
"ఓ నువ్వా ఏమిటి?"
"..."
"ఎవరూ సత్యనారాయణేనా?... అవును అటువంటి ప్రోగ్రాం ఏదో ఉందని సాయంత్రం చెప్పాడు. ఇంతకీ అర్దరాత్రి నాకెందుకు ఫోన్ చెయ్యటం?"
"..."
"వ్వాట్... నీకేమైనా పిచ్చెక్కిందా?"
ఇదీ సంభాషణ. సత్యనారాయణంటే బహుశ మా ఫామిలీ ఫ్రెండ్ అయివుంటాడు. పోలీస్ స్టేషన్ లో ఇన్ స్పెక్టర్. సాయంత్రం మా ఇంటికొచ్చింది తనే. "ఏం చెల్లెమ్మా, రాత్రికి మీ ఆయన్ని నాతో తీసుకుపోనా?....రైడింగ్ కి" నవ్వుతూ అడిగాడు కూడా.
మరిప్పుడు ఫోన్ లో అతడి ప్రసక్తి ఎందుకొచ్చింది?
మామూలప్పుడయితే పట్టించుకోకపోదునుగానీ, ఆయన మొహంలో ఆ తొందర....నాకెందుకో చాలా అసహజంగా అనిపించింది. ఏం జరిగిందో తెలుసుకోక పోతే నిద్రపట్టేలా లేదు.
సత్యనారాయణ ఇంటికి ఫోన్ చేస్తే పోలీస్ స్టేషన్ లోనే ఉన్నారని చెప్పింది వాళ్ళావిడ. తిరిగి అక్కడికి చేస్తే ఆయనే తీశాడు.
"ఇప్పుడు మా యింటికి ఫోన్ చేసింది మీరేనా?" అని అడిగాను.
"ఎవరు తరళా? ...ఆఁ .... నేనే చేయించాను".
"ఆయన అర్జెంటుగా బయల్దేరారు ఏమిటి సంగతి"
"అబ్బే- ఏదో చిన్న వ్యవహారం నువ్వు పడుకోమ్మా పది నిమిషాల్లో పంపించేస్తాను" పోలీసు తెలివితేటలు అమలు జరుపుతున్నట్లు అన్నాడు. నేనేమీ తక్కువ తినలేదు.
"ఆయన్నేం కంగారుపడవద్దని చెప్పండి. నేనిక్కడ ధైర్యం చెప్పాననుకోండి. అక్కడ మీరుకూడా చెప్పండి!" అన్నాను.
"తప్పకుండా అయినా నీకెందుకు భయం చెల్లెమ్మా, ఇలాటి కేసులు నేను లక్ష చూశానుగా నిముషాల్లో సెటిల్ చేస్తాను".
"ఆయన బెదిరిపోతున్నారు".
"బెదురా? బెదురెందుకు? అయినా ఇదంతా ఆ యస్సై వెంకటపతి ఇంతవరకూ తీసుకొచ్చాడు. ఆ ఫోటో చింపేస్తే పోయేదికదా అనవసరంగా మా ఇద్దరికీ ఫోన్ చేసి అర్దరాత్రి రప్పించాడు".
"ఫోటోతోపాటు ఇంకేమైనా వున్నాయేమో"
"లేవు లేవు రాగానే నేను చేసిన మొదటిపని అదే అంతా వెతికింహాను. ఆ అమ్మాయి దగ్గిర ఇంకేం దొరకలేదు"
మొట్టమొదటిసారి నా మనసులోకి ఏదో అనుమానం నీడలా ప్రవేశించింది. ఎంతో తెలివితేటలతో నేను లాగుతున్న విషయాల్లో చివరిదాని దగ్గిర ఏదో మెలిక పడినట్టు అనిపించింది.
అమ్మాయి-
రైడింగ్-
ఫోటో-
చీకట్లో చివరి బాణం వదిలాను. "ఏమంటుంది ఆ అమ్మాయి? అమ్మాయంటే, ఆ రైడింగ్ లో పట్టుబడిందేనా? ఆ ఫోటో తనది కాదంటుందా?"
"ఎందుకు కాదంటుంది? మీ ఆయనే తన తండ్రి అంటుంది. అయినా ఎక్కడ సంపాదించిందో మన ఆనందరావు ఫోటో! రెండు తగిలిస్తే అదే చెపుతుంది. అంతా మా యస్సై చేశాడు. అనవసరంగా మీ నిద్ర డిస్టర్బ్ చేశాడు...." చెప్పుకు పోతున్నాడు ఇన్ స్పెక్టర్ సత్యనారాయణ.
నా చెవులు వినటం ఎప్పుడో మానేశాయి. భూమి గిర్రున తిరుగుతున్నట్టు అనిపించింది. అతడన్నట్టు మా ఆయన ఫోటో ఆ అమ్మాయికి ఎక్కడో దొరికింది కాదు.....అదే అయితే, ఫోన్ రాగానే ఆయన అంత కంగారుపడరు.
...వందరూపాయలు దొంగతనం చేశావా అని అడుగుతున్నప్పుడు నేను నా కూతురి మొహంలోకి సరిగ్గా చూడలేదు కాబట్టి అది దొంగకాదని అప్పుడు తెలియలేదు. ఫోన్ వింటున్నప్పుడు మా ఆయన మొహం నాకింకా జ్ఞాపకం వుంది. అది అయోమయం కాదు. భయంతో కలిగిన కంగారు. మొదటిసారి చేసిన తప్పు ఈసారి చెయ్యలేదు. నేను - బాగా ఆలోచించాను.
ఇప్పుడు నాకు మొత్తం అంతా అర్ధమైంది.
-రాత్రి జరిగిన రైడింగ్ లో సత్యనారాయణ కొందరమ్మాయిల్ని పట్టుకొచ్చి స్టేషన్ లో పడేసి, ఇంటికెళ్ళి పడుకున్నాడు. అందులో ఒక అమ్మాయి, మా ఆయన ఫోటో చూపించి, 'ఈయనే నా తండ్రి' అనేసరికి వెంకటపతి కంగారుపడి, అటు ఇన్ స్పెక్టర్ కీ, ఇటు మా ఆయనకీ వరుసగా ఫోన్ లు చేశాడు. ఈయన హడావుడిగా పరుగెత్తారు.
నా మెదడు మొద్దుబారుతున్నట్టు తోచింది. ఫోన్ పెట్టేస్తున్నప్పుడు ఆయన మొహ భంగిమ ఒక ఫోటోలా నా మనసులో ముద్రితమైపోయింది.
ఇక ఇంట్లో ఒక క్షణం ఉండలేకపోయాను.
అక్కడ పోలీస్ స్టేషన్ లో జరుగుతున్న దేమిటో తెలుసుకోవాలి. ఆయనకీ ఆ అమ్మాయికీ జరుగుతూన్న సంభాషణ వినాలి.
మేడదిగి క్రిందకొచ్చాను. కారు ఆయన తీసుకెళ్ళారు. సాహితి సాకేతల స్టాండర్డ్ వుంది. దాంట్లో బయల్దేరాను. అయిదు నిముషాలు అటు ఇటుగా బయల్దేరిన మా గురించి వాచ్ మెన్ ఏమనుకున్నాడో?
ఇన్ స్పెక్టర్ మాట్లాడిన ఒక వాక్యం నన్ను వెంటాడుతోంది. పోలీసుల దగ్గిర సాక్షుల స్థితి తెలిపే వాక్యం అది! ఆలోచించే కొద్దీ కొత్త అర్ధాలు స్ఫురించే వాక్యం అది. మామూలు సాక్ష్యం కాదు. నా భర్త నిజాయితీకి సంబంధించిన సాక్ష్యం అది.
పోలీసు స్టేషను దగ్గిర పడుతూంటే నా అనుమానం నిజమైన సూచన్లు కనబడ్డాయి. రేపొద్దున్న కోర్టులో హాజరు పరచవలసిన అమ్మాయిని ఇన్ స్పెక్టర్ ఆయనకీ వప్పచెప్పుతున్నాడు. ఆయన ఆ అమ్మాయిని తీసుకొచ్చికారు ఎక్కించాడు. రాత్రి మూడింటికి కారు ఆ నిర్మానుష్యమైన వీధుల్లో నెమ్మదిగా ఎక్కడికో వెళుతూంది.
కాస్త దూరంలో నేను అనుసరిస్తున్నాను. ఇన్ స్పెక్టర్ వాక్యానికి నా మనసులో ఇప్పుడు పూర్తిగా ఒక అర్ధం రూపు దిద్దుకుంది.
"-ఫోటోతో పాటూ వేరే సాక్ష్యాలు ఇంకేమీ లేవు. అనవసరంగా మా యస్సై ఇంతవరకూ తీసుకొచ్చాడు. అప్పుడే ఆ ఫోటో చింపేస్తే సరిపోయేది కదా".
ఆయన తన కూతుర్ని ఎక్కడికి తీసుకు వెళ్తున్నాడు?
ఫోటో చింపేసినట్టు ఇప్పుడు....
నా భర్త గురించి ఆ విధంగా ఆలోచించలేక పోయాను.
వ్యభిచార గృహంలో ఆ అమ్మాయి తల్లి ఉందా?
నా సవతి...?
అక్కడికి వెళ్తున్నారా ఇద్దరూ?
అయితే ఆ అపూర్వ సంగమంలో నేనూ ఉండాలి. అటో ఇటో తేల్చుకోవటానికి...
ఆయన కారు వెనకే నా కారు పోనిస్తున్నాను.
ఈ పోలీసులు ఏ ప్రాంతంలో రైడింగ్ చేశారో తెలీదు. అందువల్ల ఆయన తన భార్య (మొదటి భార్య అనాలా? రెండో భార్య అనాలా?)ని కలుసుకోవటానికి ఎటువైపు వెళ్తున్నారో నాకు తెలీదు.
ఆయన బహుశా కూతురితో మాట్లాడుతూ డ్రైవింగు చేస్తూ ఉండి వుండవచ్చు. అందువల్ల నెమ్మదిగా పోనిస్తున్నారు. డ్రైవింగు సరిగ్గా రాని నాకు అదో విధంగా లాభించింది.
ఇంతలో కారు అకస్మాత్తుగా కుడివైపు తిరిగి ఒక స్టార్ హోటల్ లో ప్రవేశించింది. నా ఆశ్చర్యానికి అంతులేకుండా పోయింది. ఒక వేశ్యాగృహంలో దొరికిన అమ్మాయితో కలిసి ఈయన ఇంత ఖరీదైన హోటల్ లోకి ప్రవేశించటం! నేను కారుని బయటే ఆపి, వాళ్ళు లోపలికి వెళ్ళాక, అప్పుడు అడుగు పెట్టాను.
ఆయన కౌంటర్ దగ్గిర వ్రాస్తున్నారు.
అంటే గది అద్దెకు తీసుకుంటున్నారన్నమాట.
కన్న కూతుర్ని అంత ఖరీదైన హోటల్లో వుంచటం అభినందనీయమే అయినా, యింటికి తీఉస్కురాకపోవటం మరింత అభినందనీయం.
ఇద్దరూ కలసి లిఫ్ట్ లో వెళ్ళారు. వాళ్ళు కదిలారని నిశ్చయించుకున్నాక నేను రిసెప్షన్ దగ్గిరకి వెళ్ళాను.
పోలీసు స్టేషను దగ్గిర పడుతూంటే నా అనుమానం నిజమైన సూచన్లు కనబడ్డాయి. రేపొద్దున్న కోర్టులో హాజరు పరచవలసిన అమ్మాయిని ఇన్ స్పెక్టర్ ఆయనకీ వప్పచెప్పుతున్నాడు. ఆయన ఆ అమ్మాయిని తీసుకొచ్చికారు ఎక్కించాడు. రాత్రి మూడింటికి కారు ఆ నిర్మానుష్యమైన వీధుల్లో నెమ్మదిగా ఎక్కడికో వెళుతూంది.
కాస్త దూరంలో నేను అనుసరిస్తున్నాను. ఇన్ స్పెక్టర్ వాక్యానికి నా మనసులో ఇప్పుడు పూర్తిగా ఒక అర్ధం రూపు దిద్దుకుంది.
"-ఫోటోతో పాటూ వేరే సాక్ష్యాలు ఇంకేమీ లేవు. అనవసరంగా మా యస్సై ఇంతవరకూ తీసుకొచ్చాడు. అప్పుడే ఆ ఫోటో చింపేస్తే సరిపోయేది కదా".
ఆయన తన కూతుర్ని ఎక్కడికి తీసుకు వెళ్తున్నాడు?
ఫోటో చింపేసినట్టు ఇప్పుడు....
నా భర్త గురించి ఆ విధంగా ఆలోచించలేక పోయాను.
వ్యభిచార గృహంలో ఆ అమ్మాయి తల్లి ఉందా?
నా సవతి...?
అక్కడికి వెళ్తున్నారా ఇద్దరూ?
అయితే ఆ అపూర్వ సంగమంలో నేనూ ఉండాలి. అటో ఇటో తేల్చుకోవటానికి...
ఆయన కారు వెనకే నా కారు పోనిస్తున్నాను.
ఈ పోలీసులు ఏ ప్రాంతంలో రైడింగ్ చేశారో తెలీదు. అందువల్ల ఆయన తన భార్య (మొదటి భార్య అనాలా? రెండో భార్య అనాలా?)ని కలుసుకోవటానికి ఎటువైపు వెళ్తున్నారో నాకు తెలీదు.
ఆయన బహుశా కూతురితో మాట్లాడుతూ డ్రైవింగు చేస్తూ ఉండి వుండవచ్చు. అందువల్ల నెమ్మదిగా పోనిస్తున్నారు. డ్రైవింగు సరిగ్గా రాని నాకు అదో విధంగా లాభించింది.
ఇంతలో కారు అకస్మాత్తుగా కుడివైపు తిరిగి ఒక స్టార్ హోటల్ లో ప్రవేశించింది. నా ఆశ్చర్యానికి అంతులేకుండా పోయింది. ఒక వేశ్యాగృహంలో దొరికిన అమ్మాయితో కలిసి ఈయన ఇంత ఖరీదైన హోటల్ లోకి ప్రవేశించటం! నేను కారుని బయటే ఆపి, వాళ్ళు లోపలికి వెళ్ళాక, అప్పుడు అడుగు పెట్టాను.
ఆయన కౌంటర్ దగ్గిర వ్రాస్తున్నారు.
అంటే గది అద్దెకు తీసుకుంటున్నారన్నమాట.
కన్న కూతుర్ని అంత ఖరీదైన హోటల్లో వుంచటం అభినందనీయమే అయినా, యింటికి తీఉస్కురాకపోవటం మరింత అభినందనీయం.
ఇద్దరూ కలసి లిఫ్ట్ లో వెళ్ళారు. వాళ్ళు కదిలారని నిశ్చయించుకున్నాక నేను రిసెప్షన్ దగ్గిరకి వెళ్ళాను.
"ఇప్పుడే మా అమ్మాయి వాళ్ళు 'చెకిన్' చేశారు. ఎంత ఆ రూమ్ నెంబరు?"
అతడు నావైపు చిత్రంగా చూశాడు. చూస్తాడని నాకు తెలుసు. తండ్రీ కూతురు అందులోనూ ఏ సామాను చేతిలో లేకుండా గది తీసుకున్న రెండు నిముషాలకి తల్లి వచ్చి వాకబు చేయటం అతడికి ఆశ్చర్యం కలిగించటంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది. అయినా అతడు తన భావాలు పైకి చూపించకుండా గది నెంబరు చెప్పాడు. పెద్ద హోటళ్ళలో వుండే తరహాయే ఇది. ఒక తండ్రి, ఇద్దరు కొడుకులు, ముగ్గురు కూతుళ్ళు వచ్చినా ఇలా భావరహితంగానే ప్రవర్తిస్తారు.
అతడు నావైపు చిత్రంగా చూశాడు. చూస్తాడని నాకు తెలుసు. తండ్రీ కూతురు అందులోనూ ఏ సామాను చేతిలో లేకుండా గది తీసుకున్న రెండు నిముషాలకి తల్లి వచ్చి వాకబు చేయటం అతడికి ఆశ్చర్యం కలిగించటంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది. అయినా అతడు తన భావాలు పైకి చూపించకుండా గది నెంబరు చెప్పాడు. పెద్ద హోటళ్ళలో వుండే తరహాయే ఇది. ఒక తండ్రి, ఇద్దరు కొడుకులు, ముగ్గురు కూతుళ్ళు వచ్చినా ఇలా భావరహితంగానే ప్రవర్తిస్తారు.
నా మనసు చాలా ప్రశాంతంగా వుంది. ఏదైనా ఒక పెద్ద గొడవ జరగబోయే ముందు ఇలాగే ప్రశాంతంగా వుంటుంది.
లిఫ్ట్ లో వెళ్ళాను.
విశాలమైన వరండా, వరుసగా ఇరువైపులా గదులు.
1021 నెంబరు దగ్గిర నిలబడ్డాను.
ఈ స్టార్ హోటళ్ళలో వచ్చిన చిక్కేమిటంటే, తలుపు లోపల ఆటోమాటిక్ గా తాళం పడుతుంది. బయటివాళ్ళకి లోపలి వారు గడియ వేసుకున్నదీ లేనిదీ తెలీదు.
ఏం చెయ్యాలా అని కొద్దిసేపు ఆలోచించాను.
తలుపు కొట్టవచ్చు. దానివల్ల లాభం ఏముంది. ఆయన తలుపు తీస్తాడు. ముందు ఆశ్చర్యపోతాడు. కానీ తరళా ఫెర్టిలైజర్స్ మేనేజింగ్ డైరెక్టరు కదా! క్షణాల్లో సర్దుకోవటం తెలుసు. "ఎవరో అమ్మాయి, నేను తండ్రినని బ్లాక్ మెయిల్ చేస్తూంది. పోలీస్ స్టేషన్ లో అయితే రేపు పేపరు వాళ్ళెవరైనా చూస్తే ఇదంతా పబ్లిక్ అవుతుందని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. నెమ్మదిగా అసలు విషయం కనుక్కుందామని..." అని తేల్చేస్తాడు.
అసలే పోలీసులు, రైడింగ్, పోలీస్ స్టేషన్, ఇప్పుడీ స్టార్ హోటలు- వీటితో బెహ్దిరిపోయిన ఈ అమ్మాయి ఏం మాట్లాడగలదు.
-కాబట్టి అదికాదు నేను చెయ్యవలసింది.
"ఏం చెయ్యాలా" అని ఆలోచనలో ఉండగా, తలుపు చప్పుడయ్యింది. అక్కణ్నుంచి చీకట్లోకి వేగంగా తప్పుకున్నాను. కాని దురదృష్టవశాత్తు అక్కడ కూడా లైటు వుంది.
గబగబా మెట్లు దిగాను. పది మెట్లుదిగి, వంపులో నిలబడ్డాను. ఆయన కూడా లిఫ్ట్ కోసం ఎదురు చూడకుండా మెట్లు దిగితే నేను పట్టుబడటం ఖాయం.
నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
ఆయన లిఫ్ట్ బెల్ కొట్టి అక్కడే నిలబడ్డారు. నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నారు. దాదాపు పదేళ్ళ వృద్దాప్యం ఒక్కసారిగా మీద పడినట్టుంది ఆయన మొహం. జేబులోంచి కర్చీఫ్ తీఇస్ మాటిమాటికీ మొహం తుడుచుకుంటున్నారు. అప్పటికప్పుడు ఆయన కెదురుపడాలన్న కోర్కెను బలవంతంమీద ఆపుకున్నాను. ఇప్పుడు కాదు, దానికింకా సమయముంది. ప్రస్తుతం నేను సవతి గురించి తెలుసుకోవాలి.
ఈ లోపులో లిఫ్ట్ వచ్చింది. ఆయన అందులో ప్రవేశించి క్రిందకి వెళ్ళిపోయారు. నేను వెంటనే గదిలోకి వెళ్ళలేదు. ఆయన ఎందుకోసం క్రిందకి వెళ్ళారో, మళ్ళీ వస్తారో లేదో తెలీదు. అందువల్ల కిటికీలోంచి చూశాను. ఆయన కొద్దిసేపటికి క్రింద కారు దగ్గరికి నడవటం కనిపించింది. ఆ కారు కదిలాక, వరండాలోకి వెళ్ళి రూమ్ ముందర నిలబడి బెల్ నొక్కాను.
నిముషం తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది.
ఎదురుగా పదహారేళ్ళ అమ్మాయి నిల్చుని వుంది.
లిఫ్ట్ లో వెళ్ళాను.
విశాలమైన వరండా, వరుసగా ఇరువైపులా గదులు.
1021 నెంబరు దగ్గిర నిలబడ్డాను.
ఈ స్టార్ హోటళ్ళలో వచ్చిన చిక్కేమిటంటే, తలుపు లోపల ఆటోమాటిక్ గా తాళం పడుతుంది. బయటివాళ్ళకి లోపలి వారు గడియ వేసుకున్నదీ లేనిదీ తెలీదు.
ఏం చెయ్యాలా అని కొద్దిసేపు ఆలోచించాను.
తలుపు కొట్టవచ్చు. దానివల్ల లాభం ఏముంది. ఆయన తలుపు తీస్తాడు. ముందు ఆశ్చర్యపోతాడు. కానీ తరళా ఫెర్టిలైజర్స్ మేనేజింగ్ డైరెక్టరు కదా! క్షణాల్లో సర్దుకోవటం తెలుసు. "ఎవరో అమ్మాయి, నేను తండ్రినని బ్లాక్ మెయిల్ చేస్తూంది. పోలీస్ స్టేషన్ లో అయితే రేపు పేపరు వాళ్ళెవరైనా చూస్తే ఇదంతా పబ్లిక్ అవుతుందని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. నెమ్మదిగా అసలు విషయం కనుక్కుందామని..." అని తేల్చేస్తాడు.
అసలే పోలీసులు, రైడింగ్, పోలీస్ స్టేషన్, ఇప్పుడీ స్టార్ హోటలు- వీటితో బెహ్దిరిపోయిన ఈ అమ్మాయి ఏం మాట్లాడగలదు.
-కాబట్టి అదికాదు నేను చెయ్యవలసింది.
"ఏం చెయ్యాలా" అని ఆలోచనలో ఉండగా, తలుపు చప్పుడయ్యింది. అక్కణ్నుంచి చీకట్లోకి వేగంగా తప్పుకున్నాను. కాని దురదృష్టవశాత్తు అక్కడ కూడా లైటు వుంది.
గబగబా మెట్లు దిగాను. పది మెట్లుదిగి, వంపులో నిలబడ్డాను. ఆయన కూడా లిఫ్ట్ కోసం ఎదురు చూడకుండా మెట్లు దిగితే నేను పట్టుబడటం ఖాయం.
నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
ఆయన లిఫ్ట్ బెల్ కొట్టి అక్కడే నిలబడ్డారు. నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నారు. దాదాపు పదేళ్ళ వృద్దాప్యం ఒక్కసారిగా మీద పడినట్టుంది ఆయన మొహం. జేబులోంచి కర్చీఫ్ తీఇస్ మాటిమాటికీ మొహం తుడుచుకుంటున్నారు. అప్పటికప్పుడు ఆయన కెదురుపడాలన్న కోర్కెను బలవంతంమీద ఆపుకున్నాను. ఇప్పుడు కాదు, దానికింకా సమయముంది. ప్రస్తుతం నేను సవతి గురించి తెలుసుకోవాలి.
ఈ లోపులో లిఫ్ట్ వచ్చింది. ఆయన అందులో ప్రవేశించి క్రిందకి వెళ్ళిపోయారు. నేను వెంటనే గదిలోకి వెళ్ళలేదు. ఆయన ఎందుకోసం క్రిందకి వెళ్ళారో, మళ్ళీ వస్తారో లేదో తెలీదు. అందువల్ల కిటికీలోంచి చూశాను. ఆయన కొద్దిసేపటికి క్రింద కారు దగ్గరికి నడవటం కనిపించింది. ఆ కారు కదిలాక, వరండాలోకి వెళ్ళి రూమ్ ముందర నిలబడి బెల్ నొక్కాను.
నిముషం తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది.
ఎదురుగా పదహారేళ్ళ అమ్మాయి నిల్చుని వుంది.
* * * * * ** * *
No comments:
Post a Comment